Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Μοντέρνοι καιροί!

Αλήθεια,πόσο μπορεί να κοστίζει η ανθρώπινη ζωή; Πόσο κοστίζει η αξιοπρέπεια; 

Πόσο κοστολογείται άραγε ολόκληρη η ζωή μας; Μας γυροφέρνει ο θάνατος το ξέρεις;

Δεν είμαστε πια ασφαλείς. Ούτε εδώ ούτε πουθενά…

Πριν λίγες μέρες ήταν εκείνος. Μάθαμε από το διαδίκτυο -βλέπεις τα νέα διαδίδονται γρήγορα- πως δεν είναι πλέον στη ζωή. Εργατικό ατύχημα είπαν. Κανένα μέσο προστασίας, κανένα εργασιακό δικαίωμα. Καμία ασφάλεια στον χώρο στον οποίο εργαζόταν…Και να ήταν μόνον εκείνος; 

Είμαστε πολλοί. Μας βλέπεις κάθε μέρα δίπλα σου, γύρω σου, χωρίς να μας δίνεις σημασία. Άλλοι εργαζόνται, κάτω από άθλιες εργασιακές συνθήκες για ένα ξεροκόμματο. Άλλοι προσπαθούν να βγάλουν κάτι από τα «μαύρα», χωρίς να έχουν κάποια ιατροφαρμακευτική κάλυψη, ανασφάλιστοι σαν να λέμε… Άλλοι, ελπίζουν πως κάποια στιγμή θα πληρωθούν. Είναι απλήρωτοι ξέρεις, εδώ και έξι μήνες. Άλλοι αναγκαστήκαμε να γίνουμε με το ζόρι ελεύθεροι επαγγελματίες. Δεν ήταν επιλογή! Ήταν επιτακτική ανάγκη για να μπορέσουμε με κάποιο τρόπο να βιοποριστούμε. Μάθαμε τι σημαίνει να μην έχεις κανένα εργασιακό δικαίωμα, τι σημαίνει να αντιμετωπίζεις δυσκολίες στις διεκδικήσεις σου αλλά στο τέλος να βγαίνεις νικητής.  Η διεκδίκηση άλλωστε, είναι χρέος μας πλέον. 

Για το παρόν αλλά και για το μέλλον…

Πολλοί, έπαψαν να λέγονται εργαζόμενοι. Είναι κατ’ ανάγκη εθελοντές, μιας και δεν παίρνουν «μία» για τις υπηρεσίες που παρέχουν στον εκάστοτε εργοδότη. Άλλοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τον κίνδυνο που συνεχώς ελλοχεύει. Απροστάτευτοι στον χώρο δουλειάς. Τελικά, δεν κατάλαβα ποτέ τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην δουλειά και στην δουλεία, μιας και είμαστε δούλοι του 21ου αιώνα. Είμαστε οι σκουριασμένες εκείνες μηχανές που συντηρούν όλο αυτό το οικοδόμημα που έχει χτιστεί γύρω από το χρήμα.

Νιώθω, πως ζούμε σε εκείνους τους «Μοντέρνους καιρούς» του Τσάπλιν, που υπάρχει ανεργία, απανθρωπιά αλλά και μηχανοποίηση της κοινωνίας.

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα,που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»


Καλή συνέχεια!


Yγ: O επίλογος ανήκει στον Οδυσσέα Ελύτη, οπότε και δικά σας τα συμπεράσματα...






Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Η άσφαλτος που τρέχει!


Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω τους ανθρώπους. Να! τον τρόπο που σκέφτονται, που δρουν, που πράττουν. Τόσο αλλόκοτοι μέσα σε τούτη εδώ την κοινωνία…

Σε μια κοινωνία που θρηνεί μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, θύματα τροχαίων ατυχημάτων. Η πλειονότητα αυτών, νέα παιδιά που οραματίζονταν το μέλλον. Νέα παιδιά που δεν πρόλαβαν να χτίσουν το δικό τους μετά. Είναι αυτά τα παιδιά που η ίδια η κοινωνία γαλούχησε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρχουν σε τούτον εδώ τον κόσμο.

Τι θες αλήθεια να σου πρωτοπώ; Για την ημιμάθεια σε σχέση με τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας; Αναρωτήθηκε  ποτέ κανείς γιατί δεν μπορέσαμε στα σχολεία να μάθουμε τα στοιχειώδη σε σχέση με τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους δρόμους; Για τη δύναμη κυριαρχίας που μας δίνει απλόχερα η άσφαλτος; Βλέπεις... είσαι κάποιος όταν οδηγείς. Έχεις εκείνη τη δύναμη ισχύος που σε κάνει να αψηφάς τους πάντες και τα πάντα. Τι άλλο αλήθεια θέλεις να σου πω; Για τον ρόλο που επιτελεί πολύ σωστά η ίδια η κοινωνία στην οποία ζούμε; Πρώτα σε παροτρύνει να αποκτήσεις το αμάξι τον ονείρων σου. Γρήγορες ταχύτητες, γόητρο, δύναμη και έπειτα σε επιπλήττει για την οδική σου συμπεριφορά. Ύστερα, είναι και οι παρέες που σε κατηγορούν συνεχώς. Ναι, σε κατηγορούν γιατί θες να προφυλαχτείς από το κακό που συνεχώς ελλοχεύει. Ξέρεις, γίνεσαι ξαφνικά ο «μάγκας» που οδηγείς υπό την επήρεια μέθης. Αν πράξεις το αντίθετο, ξαφνικά είσαι ο ανόητος και αυτομάτως περιθωριοποιείσαι.

Έχεις και εκείνο το σκεπτικό καμιά φορά, της εύκολης λύσης, που όμως μπορεί να σου κοστίσει την ίδια σου τη ζωή . «Έλα μωρέ» λες με στεντόρεια φωνή, «είκοσι λεπτά θα οδηγήσω, δεν θα βάλω ζώνη, τι μπορεί να συμβεί»;. Που να ήξερες, πως μια αστραπή είναι η ζωή σου, πως μέσα σε ένα διάστημα είκοσι λεπτών μπορεί να ανατραπούν τα πάντα.

Τι άλλο αλήθεια να σου πω; Έχει γίνει η κοινωνία μας ένα απέραντο νεκροταφείο. Γονείς, πάνω από τα μνήματα, κλαίνε για τα παιδιά τους. Στα κλεφτά, καμιά φορά, βλέπεις τις πλάκες και νιώθεις ένα σφίξιμο στο στήθος. Κώστας, 20 ετών, Γιάννης 25 ετών, Άγγελος 19 ετών, Μιχάλης 30 ετών κ.ο.κ. Άλλος έχασε τον έλεγχο της μηχανής του, άλλος είχε καταναλώσει υψηλή ποσότητα αλκοόλ, άλλος έκανε κόντρες με τον συμφοιτητή του, άλλος δοκίμαζε τα όρια του με την ταχύτητα. Άλλος…

Αυτός είναι ο δρόμος, άλλοτε σε γοητεύει και άλλοτε σε παραπλανεί. Η φωτιά, η γιορτή,η απώλεια, ο πόνος, ο κάθε μικρός θάνατος και ο μεγάλος ατέλειωτος κόσμος. Αυτός είναι ο δρόμος…


Καλή συνέχεια,








Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Ήρθα στη χώρα σου!

Ήρθα στη χώρα σου για να αποκτήσω παρόν και μέλλον,για να μπορέσω να ξεχάσω,για να μπορέσω να σώσω τα παιδιά μου αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό...Για να ζήσω σαν ελεύθερος άνθρωπος με αξιοπρέπεια,για να αρχίσω να ελπίζω ξανά,για να πάψω να φοβάμαι,να πάψω να ακούω μανάδες και παιδιά να κλαίνε,να πάψω να βλέπω εικόνες θανάτου,να πάψω να ζω με τη φρίκη του πολέμου...

Ήρθα εδώ για να μπορέσω να ονειρεύομαι ξανά,για να μπορέσω να δώσω στα παιδιά μου το δικαίωμα στη ζωή αλλά και το δικαίωμα στη μόρφωση...

Ταξίδεψα εδώ, μέσα σε ένα σαπιοκάραβο μαζί με τους δικούς μου. Κάποιους τους χάσαμε, βλέπεις τους ξέβρασε η θάλασσα...Έπειτα μας στοίβαξαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μη ρωτήσεις δεν θυμάμαι πολλά...Το μόνο που ξέρω να σου πω είναι πως δεν είμαι ξένος, μετανάστης, πρόσφυγας, αλλοδαπός,είμαι άνθρωπος όπως εσύ...

Γνωρίζω πως δεν είμαι αποδεκτός ούτε σε τούτη εδώ τη χώρα ούτε πουθενά.Σε κανένα τόπο,σε καμία πατρίδα...Βλέπεις κατάντησα πραμάτεια...Ξέρω πως δεν με θες εδώ.Ίσως και να εύχεσαι να είχα χαθεί και εγώ σε κείνα τα παγωμένα νερά του αιγαίου...

Όμως, να ξέρεις, δεν έφυγα από επιλογή. Εκεί στο σπίτι μου,στη Συρία τίποτα δεν απέμεινε για να μου θυμίζει πως κάποτε υπήρξα,τίποτα που να μου θυμίζει πως κάποτε είχα και εγώ ζωή...

Έχουμε Πόλεμο και ο πόλεμος δεν τέλειωσε ακόμα,γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ...




Καλή συνέχεια!


Σημ: Το εν λόγω κείμενο γράφτηκε με αφορμή μιας συζήτησης που διεξήχθη σήμερα το πρωί

Υγ1: Το κλείσιμο του κειμένου μου είναι από το ποίημα "Πόλεμος" του Μ.Αναγνωστάκη 




Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

Ημέρα της Γυναίκας!

Σήμερα,γιορτάζουν όλες εκείνες οι γυναίκες που καθημερινά υπόκεινται διαδικασία κλειτοριδεκτομής εκεί στη Σομαλία και στην Αφρική ,που βιάζονται επί συστηματικής βάσης και πέφτουν θύματα trafficking, που πωλούνται στα σκλαβοπάζαρα από την ηλικία μόλις των δεκαπέντε ετών, που δεν έχουν πρόσβαση στο αναφαίρετο δικαίωμα της μόρφωσης και της εκπαίδευσης!


Σήμερα γιορτάζουν οι γυναίκες πολεμίστριες εκεί στο Κομπάνι, οι γυναίκες που βιώνουν τον πόλεμο εκεί στη Συρία, οι μετανάστριες που επέλεξαν να ξεριζωθούν από τις πατρίδες τους! 

Σήμερα γιορτάζουν οι μανάδες μας, κάποιες έμειναν άνεργες. Το κράτος τις πετάει από την αγορά εργασίας λόγω ηλικίας ενώ άλλες έχουν πάψει να παίρνουν επίδομα μητρότητας.

Σήμερα, γιορτάζουμε και εμείς που δε θέλουμε λουλούδια, αλλά ίσα δικαιώματα για όλες, ίσες ευκαιρίες εργασίας χωρίς απαγορευτικό πρόσημο την ηλικία των 30 ετών αλλά και την οικογενειακή μας κατάσταση! 

Ναι, σήμερα, είναι η μέρα της γυναίκας. Χόρεψε λοιπόν, πάνω στο φτερό του καρχαρία, παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα. Αλλού σε λέγανε Ιουδήθ, εδώ Μαρία. Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα...



Καλή συνέχεια,




Υγ: Ο επίλογος ανήκει στο Νίκο Καββαδία 








Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Τίποτα δεν είναι εντάξει!

Τίποτα δεν είναι εντάξει σε τούτη εδώ τη κοινωνία…

Άνεργοι στημένοι στις ουρές για την πολυπόθητη κάρτα, με τη χρυσή ευκαιρία στο χέρι για μεροκάματο των 300 ευρώ, με όλα τα προσόντα στα αζήτητα μέχρι να βγει κάποιο πεντάμηνο πρόγραμμα. Μετά, φτου και απ'την αρχή...

Απλήρωτοι εργαζόμενοι έξω από το Υπουργείο Εργασίας. Έξι μήνες διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους. Έξι μήνες, στην αβεβαιότητα και στην εθελοντική εργασία χωρίς ουσιαστικά να το χουν επιλέξει. Άλλοι, έχουν να θρέψουν οικογένειες, άλλοι μένουν ξανά με τους δικούς τους. Αναγκαίο κακό βλέπεις... Πλέον, όλοι παλεύουν για την επιβίωση αλλά και τη συντήρηση τους. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν την τύχη να εργάζονται και να αμείβονται τουλάχιστον ικανοποιητικά. Λίγοι είναι και εκείνοι που σκέφτονται το μετά. Οι υπόλοιποι, λες και είναι καταδικασμένοι αιωνίως σε αυτό το φαύλο κύκλο του εργασιακού μεσαίωνα...

Επισχέσεις εργασίας, μειώσεις μισθών, απολύσεις και ούτω καθεξής...

Άνθρωποι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό. Κάποιοι παλεύουν να πληρώσουν τη προκαθορισμένη δόση για να μη χάσουν το σπίτι τους. Άλλοι δε στάθηκαν τυχεροί. Από τη μια στιγμή στην άλλη έχασαν περιουσίες ετών. Έτσι απλά, έχασαν μια ολόκληρη ζωή…

Άστεγοι, σε πλατείες, παγκάκια, πεζοδρόμια περιμένουν ένα πιάτο φαΐ από τα συσσίτια των δήμων αλλά και από τα συσσίτια της εκκλησίας. Ξεγραμμένοι από τους πάντες και τα πάντα...

Ανασφάλιστοι στις ουρές των νοσοκομείων, ο θάνατος κλείνει το μάτι σε κάποιους από αυτούς, άλλοι χαροπαλεύουν. Ποιος θα ναι ο νικητής και ποιος ο ηττημένος;Ελλείψεις φαρμάκων, προσωπικού, ιατροφαρμακευτικού υλικού στους χώρους υγείας, έπειτα αναμονή, πολύ αναμονή, διάδρομοι γεμάτοι, σιωπηρές κραυγές αγωνίας...

Κράτος πρόνοιας; Ανύπαρκτο. Πατάμε βλέπεις σε αυτό το τετριμμένο πια της αλληλεγγύης, πως είναι το όπλο των λαών. Ναι αλλά για πόσο ακόμη, διάολε; Έχει γίνει και αυτή πανάκεια στο βωμό της αναλγησίας του κράτους.

Η εκπαίδευση και η μόρφωση πλέον αποτελούν προνόμιο των λίγων. Αυτά τα αναφαίρετα δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί χρόνια πριν, τείνουν (αν δεν συμβαίνει ήδη) να εκλείψουν. Καθηγητές περιμένουν καρτερικά ένα διορισμό, περιμένουν μια ανάσα ελπίδας, περιμένουν κάτι εν πάση περιπτώσει. Μαθητές σε άδειες τάξεις, χωρίς διδακτικό προσωπικό. Σχολεία κλειδωμένα σε απομακρυσμένες περιοχές με λουκέτα και σιδεριές.Υποσιτισμός και υψηλά ποσοστά αναλφαβητισμού είναι μέρος της εικόνας που κυριαρχεί σήμερα. Παιδιά φτωχών οικογενειών είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού. Ακόμη και για σήμερα, για τώρα, για όσο διαιωνίζονται οι εκάστοτε πολιτικές που εφαρμόζονται.

Και ο πολιτισμός; Στα χειρότερα του. Άνθρωποι του πνεύματος, των γραμμάτων και της τέχνης, μας γνέφουν στα κρυφά. Προσπαθούν να πείσουν και τον πιο δύσπιστο. Αλλά βλέπεις ο κόσμος δεν πείθεται. Θέλει το εύκολο. Θέλει την έτοιμη τροφή και το lifestyle που επιτάσσει η εποχή μας. Έχουμε πιάσει ηθικό και πολιτιστικό πάτο και οδεύουμε ολοταχώς προς τον όλεθρο. Δεν έχουμε καταλάβει όμως, αυτό που είχε πει ο Χατζιδάκις, δηλαδή ότι μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία.

Έπειτα συρματοπλέγματα, φράχτες, κλειστά σύνορα, καταστολή, βία, πρόσωπα κουρασμένα, παπούτσια ξεφτισμένα, ρούχα σκισμένα. Άνθρωποι που στο σκοτάδι δεν τους βλέπει κανείς, τα χε πει και ο Μπρεχτ άλλωστε χρόνια πριν. Άνθρωποι που έχουν πνίξει την ελπίδα τους κάπου εκεί στην Ειδομένη, όπου ο ήλιος έχει πάψει να ανατέλλει…

Τίποτα και κανείς δεν είναι εντάξει σου λέω. Ούτε εδώ, ούτε πουθενά. Ωστόσο, ποιος ξέρει ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε κι η ομορφιά του ανθρώπου.


Υγ: Ο επίλογος, ανήκει στον Γιάννη Ρίτσο



Καλή συνέχεια 

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Τους βλέπεις;!

Τους βλέπεις όλους εκείνους τους ανθρώπους στοιβαγμένους;Ναι, εκείνους που έρχονται από μακριά Πάνω στα ξεφτισμένα σαπιοκάραβα ποτισμένα από αλμύρα και νερό. Εκείνους, που στα χέρια τους κρατούν μωρά στις αγκαλιές,που προσπαθούν να χωρέσουν μια ζωή σε σάκους και θεόρατους μπόγους.Εκείνους τους βλέπεις; Φαίνονται από μακριά.Τα μάτια τους λάμπουν μέσα στη νύχτα από προσμονή και αγωνία.Ναι,αγωνία για το αύριο.Για τη ζωή αλλά και για το θάνατο. Βλέπεις αφήνουν πίσω έναν βομβαρδισμένο τόπο.Τον δικό τους τόπο.Ταξιδεύουν για τη ζωή. Κουράστηκαν να μυρίζουν θάνατο,να φοβούνται κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, κουράστηκαν.Γιατί έπαψαν να ονειρεύονται.Γιατί έπαψαν να ελπίζουν.
Τους βλέπεις;Σου κάνουν σιωπηλοί νεύματα με το κεφάλι.Ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια.Θέλουν να πατήσουν στεριά.Θέλουν να λήξει σύντομα αυτό το μαρτυρικό ταξίδι.Άλλους πάλι δεν θα τους δεις γιατί είναι ήδη νεκροί.Τους ξέβρασε η θάλασσα. Άλλοι πάλι χάθηκαν στα νερά της. Γυναικόπαιδα,μωρά,μανάδες,πατεράδες,ολάκερες οικογένειες χάθηκαν εν μια νυκτί. Γέμισε το Αιγαίο νεκροταφεία αθώων ψυχών. Εκείνο το Αιγαίο του Οδυσσέα Ελύτη.Ακόμη φέρνω στο νου μου το ποίημα από τη συλλογή «Προσανατολισμοί»: «Δίνει ο μαΐστρος το πανί στη θάλασσα.Τα χάδια των μαλλιών στην ξεγνοιασιά τού ονείρου του.Δροσιά.Κύμα στο φως. Ξαναγεννάει  τα μάτια. Όπου η Ζωή αρμενίζει προς το αγνάντεμα. Ζωή.»
Σε ρωτώ τους βλέπεις; Κόσμος εξαθλιωμένος και ταλαιπωρημένος για ατέλειωτες ώρες.Κόσμος νηστικός και πεινασμένος.Κόσμος που βγάζει σιωπηρές και ενοχικές κραυγές.Θαρρεί καμιά φορά πως είναι υπόλογος για όλα αυτά που περνά.Τους βλέπεις;Άλλους τους ετοίμασαν για να τους στείλουν πίσω,άλλους τους πάνε στα κέντρα κράτησης,τώρα τα λένε κέντρα υποδοχής, είναι πιο εύηχο βλέπεις, μάλλον για μια καλύτερη τύχη. Είχα διαβάσει πριν δύο χρόνια περίπου, εμπειρίες προσφύγων και μεταναστών για αυτά τα κέντρα.Ομολογώ ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος.
Θυμάμαι τα λόγια ενός 16χρονου από το Αφγανιστάν:«Επειδή ο άνθρωπος που ζει ελεύθερος δεν καταλαβαίνει τι είναι φυλακή,τι σημαίνει εγκλεισμός,σας παρακαλώ πολύ να διαβάσετε τις ιστορίες μας για να μας καταλάβετε. Να μας βοηθήσετε με οποιονδήποτε τρόπο. Η ζωή είναι όμορφη και η ελευθερία πολύτιμη. Και οι άνθρωποι που ζουν έξω από τη φυλακή την απολαμβάνουν. Εμείς αν και την αντιλαμβανόμαστε, δεν την απολαμβάνουμε. Θα ήθελα πολύ να διαβάσετε την ιστορία μου και να σκεφτείτε πώς ένα παιδί της ηλικίας μου χωρίς να έχει κάνει καμία αμαρτία, κανένα έγκλημα, μπορεί να βρεθεί για τόσο πολύ καιρό στη φυλακή. Δεν ξέρω τι φταίει: η μοίρα, η πατρίδα μου, οι αστυνομικοί; Μακάρι ποτέ κανένας να μη βρεθεί σε αυτή τη θέση. Να μας σκέφτεστε…»
Άλλοι πάλι καταφέρνουν να το σκάσουν.Μόνο που στη πορεία έρχονται αντιμέτωποι με συρματοπλέγματα, καταστολή  και κλειστά σύνορα.Αυτοί είναι. Τους βλέπεις;Όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν περιμένουν καρτερικά μια κουβέρτα και ένα ζεστό πιάτο φαΐ.Ευτυχώς, όσο υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν το χέρι τους,θα   υπάρχουν και εκείνοι. Μπροστά στην αναλγησία και την ανικανότητα του κράτους εμείς πάντα θα απαντάμε με αλληλεγγύη,γιατί χωρίς αυτή δεν είμαστε κανείς.Μπροστά στην θέαση πνιγμένων ανθρώπων, εμείς θα απαντάμε με οργή. Όμως, πάντα θα αναρωτιόμαστε,πόσο μπορεί να κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή;!
Αυτοί είναι λοιπόν, τους βλέπεις;
Εκείνοι οι ίδιοι που μοιάζουνε των εγκλημάτων της χώρας τους απόηχος, που κατάφεραν τα σύνορα να δρασκελίσουν.Ο καθένας τους, περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα τους μολεύει.
Όμως κανένας τους δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη δεν ειπώθηκε ακόμα..


Υγ1 : Γίνεται αναφορά στο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, «Του Αιγαίου»,από τη συλλογή «Προσανατολισμοί»(1940)

Υγ 2: Εμπειρίες και καταγραφές προσφύγων και μεταναστών μπορεί να βρει κανείς στο http://www.vice.com/gr/read/kentra-kratisis-metanastwn από που και συμπεριλήφθησαν στο άρθρο.

Υγ 3:  Το κλείσιμο του κειμένου είναι μια παραλλαγή από το ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ«Για τον όρο Μετανάστες»(1937), σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη.

Υγ 4: Η εικόνα αφορά εικαστικό έργο αφιερωμένο στον πρόσφυγα και τον μετανάστη του Bruno Catalano από τη σειρά Voyageurs












Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

Εύχομαι...

Εύχομαι ειρήνη για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που έρχονται αντιμέτωποι με τα συρματοπλέγματα εκεί στη Δύση, με τα κρύα νερά του Αιγαίου, με τον ίδιο το θάνατο εκεί στη Λιβύη, στη Συρία και στην Παλαιστίνη.

Εύχομαι ο άστεγος να σταθεί στα πόδια του. Ο άνεργος να μη χάσει την αξιοπρέπειά του. Να μην υπάρχει παιδί που υποσιτίζεται. Να μην υπάρχει οικογένεια με άδειο το κυριακάτικο τραπέζι. Κανείς να μη λυγίσει και όλοι μαζί να παλέψουν.

Εύχομαι το νέο έτος να μας βρει πιο δυνατούς, ώστε να μπορέσουμε ν’ αντέξουμε.

Να πάψουμε να είμαστε τόσο εγωιστές και υλιστές, ώστε να μπορέσουμε να δούμε τη ζωή μας, ως ουσία και όχι ως περιτύλιγμα στη μιζέρια.

Να χαμογελάμε πιο συχνά, να δημιουργούμε, να παλεύουμε, να διεκδικούμε, να μη συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο από τα πάντα.

Να μιλάμε πιο συχνά για αλληλεγγύη, να ενδιαφερθούμε για εκείνον που στέκεται δίπλα μας, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, χρώματος ή θρησκεύματος.

Να αποκλείσουμε την ομοφοβία, την ξενοφοβία, το ρατσισμό που πλανώνται πάνω από τις ζωές μας, δηλαδή, το τέρας του φασισμού στο οποίο έχουμε αρχίσει να μοιάζουμε επικίνδυνα.

Να κατακτήσουμε κάποια στιγμή, εκείνα τα αυτονόητα που χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει αξιοπρεπώς.

Εύχομαι ακόμη, να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε. Μπορεί να μας έχουν κλέψει το παρόν, αλλά το μέλλον μας ανήκει. Μας το χρωστάνε άλλωστε!

Από τη χρονιά που φεύγει, δεν θα ξεχάσω τη φράση που μου είπε η 60χρονη Στέλλα: "Προτιμώ να πεθάνω από το να χάσω την αξιοπρέπειά μου. Δε θα τους κάνω το χατίρι". Από τη μία, γροθιά στο στομάχι, η παραπάνω φράση ενός κατ’ ανάγκην μοναχικού ανθρώπου. Από την άλλη, όταν τη σκέφτομαι, χαμογελώ γιατί δεν το βάζει κάτω.

Τελικά, σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος και όχι ζωντανός*…



Καλές γιορτές να έχουμε και ο καινούργιος χρόνος να μας βρει όπως επιζητούμε !  

* George Orwell