Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Τούτες τις μέρες.!

Τούτες τις μέρες, ο νους μου πάει όχι μόνο σε εκείνους που έχουν φύγει, αλλά και σε κείνους που είναι εδώ μαζί μας και περιμένουν καρτερικά εκείνη την μέρα που δεν θα αργήσει να φανεί.
 Τούτες τις μέρες, θυμάμαι τα μαθητικά μου χρόνια. Ξέρεις, εκείνα τα χρόνια που ο κόσμος φάνταζε τόσο μικρός και εσύ θαρρούσες πως ήσουν τόσο τρανός. Θυμάμαι, τα συνθήματα στους τοίχους και στους πίνακες, θυμάμαι την Κ. Μαρία να μας μιλά για την Ελευθερία, θυμάμαι ακόμη και την πρώτη μου πορεία. Θα μουν γύρω στα 17. Είναι που εκείνη η εποχή σηματοδότησε πολλά για μένα, είναι αν θες εκείνη η εποχή της ενδοσκόπησης που είναι υπαίτια για αυτό που είμαι σήμερα.
Τούτες τις μέρες φέρνω στο νου μου το Πολυτεχνείο. Από πιο μικρή ακόμη, άκουγα τους γονείς μου να μιλάνε για τον Νοέμβρη του 73. Θυμάμαι να ακούγεται η Ρωμιοσύνη και το Άξιον Εστί, θυμάμαι πως μίλαγαν για κάποιον Μίκη. Το όνομα Μαρία Φαραντούρη δε, δεν μουν ήταν διόλου άγνωστο. Ρίτσος, Ελύτης, Σεφέρης κοσμούσαν στη πρώτη σειρά της καφέ βιβλιοθήκης μας...
 Τούτες τις μέρες ξέρεις, φέρνω στο νου μου, τον Λαμπράκη, τον Σωτήρη και εκείνο το τραγούδι του νεκρού αδερφού. Φέρνω στο νου μου τον Παναγούλη, τον μαθητή τότε Διομήδη Κομνηνό αλλά και εκείνη τη φωνή του Ξυλούρη σχεδόν να απαγγέλει, ο Ταχυδρόμος πέθανε.
 Αυθόρμητα μου ρχονται στο νου, ο Καλτεζάς, η Κανελλοπούλου, ο Κουμής, αλλά και ο Αντρέας Λεντάκης με εκείνο το σφαγείο που δεν έχει να σταματήσει να μυρίζει θυμάρι από τότε.
Τούτες τις μέρες, φέρνω στο νου μου, όλα εκείνα τα γελαστά παιδιά, τον λεβέντη που εροβόλαγε αλλά και εκείνο το σύνθημα που κάποιος έγραψε στο τόιχο με μπογιά.
Φέρνω στο νου μου όλους εκείνους τους φοιτητές που δεν το βάζουν κάτω, εκείνα τα παιδιά που αντιστέκονται, ελπίζουν και ονειρεύνται, εκείνα τα παιδιά που με τα ιδανικά τους θέλουν να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων.
 Τούτες τις μέρες, σκέφτομαι ακόμη και τα λόγια του Γιώργου Σεφέρη που έλεγε πως:"Στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό."
 Αλήθεια, δε ξέρω τελικά πως γίνεται πάντα τη σημερινή μέρα να φέρνω στο νου μου κομμάτια από το παρελθόν μου αλλά και μνήμες, πολλές μνήμες. Δε ξέρω ακόμη,πως γίνεται πάντα αυτή τη μέρα στις 17 του Νοέμβρη να έχω ένα σφύξιμο στο στήθος. Το μόνο που ξέρω είναι πως το Πολυτεχνείο θα είναι για μένα, για σένα, για μας, ένα κομμάτι του εαυτού μας που θα υπάρχει πάντα μέσα μας.
Το μόνο που ξέρω και  θα φωνάζω περίτρανα είναι πως "Ετούτος εδώ ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του".


  Καλή συνέχεια.!

Υγ: Το κείμενο έχει αναρτηθεί και στο http://theoldschoolmusic.com στη στήλή Μικρόκοσμος





Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του. - See more at: http://www.alexiptoto.com/%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B3%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B9%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%AC%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BD%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BD%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B7%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%82-%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%81%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%AF%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%84%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%83%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BF%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%82-%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B3%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BD%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%89%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BC%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B9%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BA%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%AC/#sthash.92Gq1R2F.dpuf
Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του. - See more at: http://www.alexiptoto.com/%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B3%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B9%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%AC%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BD%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BD%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B7%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%82-%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%81%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%AF%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%84%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%83%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BF%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%82-%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B3%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BD%C3%83%C2%8F%C3%82%C2%89%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BC%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%B9%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%BA%C3%83%C2%8E%C3%82%C2%AC/#sthash.92Gq1R2F.dpuf

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Πώς γεννάται μια συνείδηση;!

Τις Κυριακές, τις έχω συνδέσει με τις βόλτες. Ξέρεις, Πλάκα, Μοναστηράκι, Πετράλωνα, Θησείο. 

Τις έχω συνδέσει με μυρωδιές, με οικογενειακά τραπέζια, με γιορτές, με φίλους αλλά και με μουσικές, πολλές μουσικές. Άλλες φορές με την λατέρνα στην Ηφαίστου να θυμίζει κάτι από εποχές Αυλωνίτη και άλλοτε με μουσικές από τα συνοικιακά δισκάδικα να θυμίζουν κάτι από Woodstock, την εποχή δηλαδή που μεσουρανούσαν οι Χίπις. Ναι, όλα αυτά μου’ρχονται στο νου και ακόμη περισσότερα…

Με το πέρασμα του χρόνου, θα δεις πως αυτό άλλαξε κάπως. Λογικό βέβαια. Θες η ρουτίνα της καθημερινότητας; Θες το ότι κάπου απομονωθήκαμε και κλειστήκαμε ξανά στο καβούκι μας; Θες… 
Το μόνο σίγουρο είναι πως τίποτε δεν είναι όπως τότε, το μόνο σίγουρο είναι πως όλα άλλαξαν…
Κάνοντας περίπατο κάποια Κυριακή στην πόλη, θα δεις ανοιχτά μαγαζιά, θα δεις ανθρώπους πανευτυχείς με σακούλες στα χέρια και με εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο που μπορεί να συναντήσεις μόνο στις διαφημίσεις. 

Ναι, σε εκείνες τις διαφημίσεις με τα μεγάλα σπίτια, με τα παιδιά να παίζουν στις πισίνες και στους κήπους και με τα ψυγεία ασφυκτικά γεμάτα. 

Θα συναντήσεις όμως και εκείνους τους ανθρώπους που προσπαθούν μέρα-νύχτα να καλύψουν τις ανάγκες σου. Βλέπεις, ο καταναλωτισμός και ο υλισμός αναπόφευκτα χωρίς να το καταλάβεις έχουν διεισδύσει για τα καλά στη ζωή σου.

Εκείνη την Κυριακή, έτυχε να βρίσκομαι και γω σε κάποιο πολυκατάστημα. Οι λόγοι, επαγγελματικοί. Δε το λέω απολογητικά, άλλωστε από τη φύση μου είμαι άνθρωπος που μισώ τις αγορές. Αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει περίτρανα και η μάνα μου την οποία «σκάω» καθημερινά με τις απόψεις μου περί αγορών, περί υλικών αγαθών κλπ. Ο κόσμος πολύς. Οι σακούλες στα χέρια αρκετές. Λίγοι ήταν εκείνοι που δεν κρατούσαν κάτι. Θες από ενοχή; Θες από ντροπή; Ποιος ξέρει…
Αρκετοί είναι εκείνοι, που τρέχουν πανικόβλητοι, μην τυχόν και δεν προλάβουν κάποιο μαγαζί ανοιχτό. Τα σπρωξίματα πολλά. Εγώ, εκείνη την ημέρα τύγχανε να μην είμαι μόνη μου στον χώρο, μιας και είχα δίπλα μου άτομο με ειδικές ανάγκες. Δε νομίζω βέβαια αυτό να προκάλεσε και κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. 

Περίμενα με περίσσια υπομονή να ανέβω τις σκάλες. Έπειτα μεταφέρθηκα στον επάνω όροφο. Κόσμος έχει ξεχυθεί στους διαδρόμους, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που είχαν καταλάβει τις καφετέριες και τα εστιατόρια. Η μόνη λέξη που μου ρχεται στο μυαλό, Χάος. 

Εγώ, έψαχνα διακαώς μια καρέκλα. Δεν ήταν για μένα. Δεν με ένοιαζε καν ο εαυτός μου εκείνη την στιγμή. Αλλά να, μέχρι χθες πίστευα ότι προς τις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες ίσως και να υπήρχε μια ευαισθησία παραπάνω. Δυστυχώς, διαψεύσθηκα. Παρά τις παρακλήσεις μου, δεν ήταν ούτε ένας άνθρωπος διατεθειμένος να με βοηθήσει. Βλέπεις, οι σακούλες με τα ψώνια είχαν την τιμητική τους εκείνη την ημέρα, πώς να τις συγκρίνεις με μια ψυχή; 

Βγαίνοντας από το Πολυκατάστημα, βλέπω ένα κύριο γύρω στα σαράντα. Προσπαθεί να ζεσταθεί όπως μπορεί. Έχει στο χέρι του μια εφημερίδα. Όλοι τον προσπερνούν. Μόνο ένας νεαρός, γύρω στα τριάντα γυρνάει πίσω και του αφήνει δύο δεκάρες. Εγώ το μόνο που καταφέρνω να ψελλίσω είναι « κρίμα, ο φουκαράς», βάζω τα χέρια μου στις τσέπες και μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι δεν έχω ψιλά. Η αντίδραση μου αναμενόμενη…

Να σου πω τελικά την αλήθεια μου, δε ξέρω με ποιό τρόπο μπορεί να αλλάξει τούτη εδώ η κοινωνία. Ο Κεμάλ, βέβαια αποφάσισε πως μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει. Δε ξέρω ακόμη αν τελικά μια συνείδηση μπορεί να είναι επίκτητη ή έμφυτη.

Το μόνο σίγουρο είναι πως πρέπει να αποδομηθεί όλο αυτό το Lifestyle που μας έχει επιβληθεί καθώς και όλος αυτός ο γυάλινος κόσμος που έχουμε δημιουργήσει, ώστε να αποκτήσει ο καθένας από εμάς πρώτα προσωπική και ύστερα κοινωνική συνείδηση. Μόνο τότε, θα μιλάμε για μια κοινωνία ανθρώπων στην οποία θα εκλείπει ο εγωκεντρικός χαραχτήρας, αλλά και για μια κοινωνία η οποία θα διέπεται από ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Μόνο όταν το εγώ γίνει εμείς θα ξημερώσει μια καινούργια μέρα…

Μέχρι τότε, να πω, ότι ξέχασα να αναφέρω προηγουμένως, πως τις Κυριακές τις έχω συνδέσει με το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Απόγευμα» :
«Πότισε τα λουλούδια. Άκουσε το νερό να στάζει από το μπαλκόνι. Τα σανίδια μουσκεύουν και παλιώνουν. Μεθαύριο, όταν πέσει το μπαλκόνι, αυτή θα μένει στον αέρα, ήσυχη, ωραία, κρατώντας μες στα χέρια της τις δυο μεγάλες γλάστρες, τα γεράνια της και το χαμόγελο της»

 * Το εν λόγω κείμενο μπορείτε να το βρείτε και  στο  http://www.theoldschoolproject.com

Ποιος είπε ότι μύρισε η πόλη, αγάπη;!

Πάντα είναι όμορφα τα βράδια στην Αθήνα.Ξέρεις, φώτα, κόσμος, γέλια χιλιάδων ανθρώπων που αντηχούν στα στενά αυτής της πόλης, μπαράκια που σφύζουν από ζωή, χορός μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και το αλκοόλ να ρέει άφθονο, σε μια πόλη που κυριολεκτικά «Νοσεί».
- Μύρισε ξανά η πόλη αγάπη - θα ακούσεις στα κλεφτά από κάποιον περαστικό. Στα αλήθεια, πόσο όμορφο και ταυτόχρονα πόσο αντιφατικό…

Αν πας πιο κάτω, η εικόνα είναι λίγο διαφορετική. Έξω από την επιβλητική κόκκινη πόρτα εκείνου του όμορφου μπαρ στέκεται εκείνος, κάπου στα 50, πάνω του έχει μια μάλλινη ροζ κουβέρτα και ένα μικρό χάρτινο κουτί για τα κέρματα που έχει σφιχταγκαλιάσει λες και κάποιος θα του το αρπάξει από τα χέρια. Λίγο πιο δίπλα στη στάση του μετρό στέκεται άλλη μια κυρία και άλλος ένας κύριος. Μάλλον είναι ο χώρος τους, σκέφτεσαι. Είναι που προσπαθούν να κοιμηθούν ακόμη και έτσι…
Εσύ, απλά τους προσπερνάς, κοιτάς και προσπερνάς. Καμιά φορά, άθελα σου, πάνω στο μεθύσι σου τους προσέχεις. Προσέχεις να μην παραπατήσεις και πέσεις. Και εκείνοι απλά σε κοιτούν. Άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν, άνθρωποι που αμφιταλαντεύονται στη ζωή και στο θάνατο, άνθρωποι που δεν κρύβουν διόλου μίσος μέσα τους.

Ψυρρή , Σύνταγμα, Μοναστηράκι, Εξάρχεια, σε κάθε συνοικία της Αθήνας θα τους δεις να στέκονται εκεί. Άλλους σε παγκάκια, άλλους να είναι όρθιοι και να περιπλανιούνται στο σκοτάδι και άλλους να κοιμούνται στα αυτοσχέδια χαρτόκουτά τους. Άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά με την φτώχεια και την εξαθλίωση, άνθρωποι που δεν θέλουν να φύγουν, που θέλουν να υπάρχουν και αύριο, άνθρωποι που μιλάνε για αξιοπρέπεια. Το πιο επιβλητικό όμως είναι πως μιλάμε για ανθρώπους που μου μοιάζουν, που σου μοιάζουν, που μας μοιάζουν…
Νομίζω τελικά, πως η πόλη δε μύρισε ξανά αγάπη. Νομίζω πως είμαστε η πόλη των άψυχων όντων. Έξω από τα άψυχα μπαρ, συναντάς εκείνους. Προκλητικά, χωρίς να το καταλάβεις, χορεύεις δίπλα τους.

- Ξυπνήστε ρε! Υπάρχει Άνθρωπος στο πεζοδρόμιο.
Θες να το φωνάξεις όσο πιο δυνατά μπορείς, αλλά δειλιάζεις…
Άραγε υπάρχει κάποιος που να είναι ακόμη «ζωντανός» σε τούτη εδώ την πόλη ή μήπως είμαστε κιόλας «Νεκροί»; 

Γυρνώ στο σπίτι και αποφασίζω να γράψω. Όχι, δεν είναι από ματαιοδοξία, άλλωστε πότε δεν υπήρξα ματαιόδοξη. Είναι, που καμιά φορά εκείνη η ριμάδα η ενοχή σε στοιχειώνει και δε σε αφήνει να πας παρακάτω. Ναι ενοχή, γιατί κοιτάζοντας τα υλικά αγαθά χάσαμε εκεί έξω τους εαυτούς μας.
Ενοχή για όσα επιτρέψαμε να γίνουν αλλά και για εκείνα που θα’θρουν…

Ξέρεις, εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα. Αν βέβαια θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, αν  βέβαια θέλω να λέγομαι άνθρωπος…


Καλή Συνέχεια,
 
 * Το εν λόγω κείμενο μπορείτε να το βρείτε και  στο  http://www.theoldschoolproject.com

V for Voucherades.!

Ήταν μεσημέρι Τρίτης, ξέρεις από αυτά τα ανιαρά μεσημέρια με το ραδιόφωνο στη διαπασών και το τηλέφωνο να χτυπά ασταμάτητα.

Δεν άργησα και πολύ η αλήθεια είναι να απαντήσω. Μια φωνή από μέσα ψέλλισε «Βγήκαν τα αποτελέσματα του Voucher». Η αλήθεια είναι, πως  ήπλιζα να ανοίξω τον υπολογιστή μου και να μην δω εκείνο το μακρινάρι για κωδικό στους επιτυχόντες του προγράμματος. Δυστυχώς δεν άργησα να διαψευσθώ. Το κινητό μου χτυπά, μου’χε έρθει και ένα μήνυμα από τα ΚΕΚ αλλά δεν έδωσα και πολύ μεγάλη σημασία. Μετά από λίγο αποφασίζω να απαντήσω. Μια φωνή ενθουσιασμένη μου λέει « Συγχαρητήρια, είστε ωφελούμενη».

Εγώ μέχρι χθες ήξερα ότι υπάρχει ο άνεργος και ο εργαζόμενος. Τώρα το νέο trend της παραοικονομίας είναι ο «ωφελούμενος». Μόνο «ωφελούμενη» δεν ένιωθα εκείνη την στιγμή. Τα συναισθήματα μου ποικίλα, κυρίως απόγνωση και θυμός. Ουσιαστικά μαύρη «εργασία», χωρίς άδειες, χωρίς δικαιώματα και το κυριότερο χωρίς ασφάλιση μιας και τα φαινομενικά ένσημα δεν είναι καν συντάξιμα. Άσε που στα ψιλά γράμματα υπάρχει και μια κράτηση φόρου που στην πλασάρουν πολύ ωραιοποιημένα ώστε να «ψαρώσεις» και να συμμετάσχεις στο πρόγραμμα. Εκείνη την ημέρα μίλησα με πολλούς. 

Οι περισσότεροι μου έδιναν συγχαρητήρια.Αλήθεια, δε μπόρεσα να καταλάβω το γιατί. Όταν η μόνη σου επιλογή σε καιρό κρίσης είναι η εκμετάλλευση, όταν στα είκοσι τέσσερα σου χρόνια δε σου δίνει κανείς την ευκαιρία να εργαστείς μιας και η έλλειψη προϋπηρεσίας είναι βασικό μειονέκτημα, όταν δεν μπορείς να έχεις δικαιώματα γιατί δεν είσαι εργαζόμενος, γιατί είσαι απλά ένας « ωφελούμενος», όταν επιλέγεις το λιγότερο κακό γιατί έχεις ανάγκη τα χρήματα πως γίνεται να κατακλύζεσαι από θετικές σκέψεις και να αισθάνεσαι τυχερός; Πως γίνεται να…

Πρώτα υπήρχαν τα Stage βλέπεις, έπειτα οι πεντάμηνες συμβάσεις και ύστερα ήρθαν τα ΚΕΚ που φυτρώνουν σαν τα αγριόχορτα, από τη μια μέρα στην άλλη. Και κάπου στη μέση, βρίσκεσαι και εσύ εγκλωβισμένος. Είναι και εκείνη η στιγμή άλλωστε που καλείσαι να επιλέξεις για το μετά, που καλείσαι να επιλέξεις για το μέλλον και τη ζωή σου.
Όσο για μένα; Ελπίζω να σταθώ τυχερή και να βρω εργασία στο αντικείμενο μου σύντομα. Άλλωστε, έχω και τo Voucher να με περιμένει. Και που ξέρεις, ίσως με δεις τυχαία σε κάποια θέση γραμματέως, τηλεφωνήτριας ή ακόμη και στη θέση του διοικητικού προσωπικού, κάτι δηλαδή τελείως άσχετο με το επάγγελμα που έχω επιλέξει να κάνω.

Τουλάχιστον, αν επιλέξω το εν λόγω πρόγραμμα θα το έχω κάνει τελείως συνειδητά, τουλάχιστον, θα ξέρω ότι θα μπορώ να μοιραστώ την εμπειρία μου με χιλιάδες ανέργους που συμμετέχουν σε παρόμοια προγράμματα. Άλλωστε οι φωνές έχουν αξία όταν το εγώ γίνεται εμείς. Άλλωστε ουτοπία είναι αυτό, που όταν κάνεις ένα βήμα προς το μέρος του, απομακρύνεται δυο. Όταν κάνεις δυο απομακρύνεται τέσσερα, όταν κάνεις τρία, έξι.
Τότε σε τι χρησιμεύει η Ουτοπία; Σε κάνει να προχωράς!
Υ.Γ: Μπορείτε να παραθέτετε προσωπικές εμπειρίες καθώς και να ενημερώνεστε σχετικά με τα Voucher, στο http://vforvoucherades.blogspot.gr

* Το εν λόγω κείμενο δημοσιεύτηκε  στο  http://www.theoldschoolproject.com