Νοέμβρης του 13

Αυτές τις ημέρες πάντα φέρνω στο νου μου τις εκδηλώσεις που κάναμε στο σχολείο για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Να ξέρεις, εκείνον τον Λεβέντη που εροβόλογε καθώς και εκείνο το εμβατήριο που είναι μονότονο και φασιστικό ακόμη και σήμερα. Ακόμα μου ρχονται στο μυαλό εικόνες. Ναι εικόνες. Πολυτεχνείο, Τάνκς, Φοιτητές, το Ψωμί παιδεία ελευθερία, ακόμη και εκείνο το βίντεο ντοκουμέντο με τον Αντώνη Καλογιάννη να ερμηνεύει το Σφαγείο του Μίκη Θεοδωράκη. Θυμάμαι και εκείνη η φράση μετά την πτώση της Δικακτατορίας: Ζήτω η Δημοκρατία.

 Νοέμβρης 2013, η επέτειος του Πολυτεχνείου πιο επίκαιρη από ποτέ. Ωμή βία, τρομοκρατία, καταστολή, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ρατσιστικές επιθέσεις, δολοφονίες, παράνομες ενέργειες ( βλέπε τη παράνομη διακοπή του σήματος της ελληνικής ραδιοτηλεόρασης)...Πρόσφατα διάβασα ότι υπάρχει περίπτωση η Ερτ να εκπέμψει μέσα από κάποιο χώρο του Πολυτεχνείου.Η ανακοίνωση της αστυνομίας μάλιστα ήταν ξεκάθαρη: Eισβολή των Ματ εαν και εφόσον γίνει κάτι τέτοιο.

 1973-2013 και η εικόνα είναι σχεδόν ίδια. Μόνο που να,τότε υπήρχε το αίσθημα της αντίστασης, της αλληλεγγύης, της αλλαγής. Υπήρχε το κίνητρο και η αφορμή. Σήμερα παρόλο που η συγκυρία επιβάλλει από μόνη της την δημιουργία αυτή της αφορμής παρατηρώ γύρω μου ένα αίσθημα παραίτησης και αταραξίας. Ναι αταραξίας. Ας πούμε πως σε έχουνε πείσει πως το αυτονόητο είναι η παραίτηση, είναι να εργάζεσαι για ευτελή ποσά( βλέπε εργαζόμενους jumbo). Θέλουν να νιώσεις ευγνώμων που μπορείς εν έτη 2013 να πληρώνεσαι. Νιώθεις τυχερός που εργάζεσαι έστω και για πέντε μήνες. Οι αυτοκτονίες, οι άστεγοι έχουν γίνει καθημερινότητα σου. Σου φαίνεται ας πούμε φυσιολογική η αύξηση τέτοιων φαινομένων. Λες και αυτή την κλισέ- χιλιοφορεμένη φράση που έχεις σιχαθεί και εσύ ο ίδιος: Έχει ο θεός και για μας...

 Ξέρεις κάτι; Δεν υπάρχει κανένας θεός που θα σε βγάλει από αυτό το τέλμα. Δυστυχώς οι απομηχανής θεοί έχουν μείνει μόνο στα βιβλία. Πρέπει επιτέλους να βγεις εσύ ο ίδιος από αυτό το τέλμα. 

 Διεκδίκησε τη ζωή που σου αξίζει, τι άλλο περιμένεις;. Άρχισε να συμμετέχεις σε συλλογικότητες,κατέβα στο δρόμο, οργανώσου σε δίκτυα αλληλεγγύης,κοινωνικά ιατρεία. Συμμετείχε σε δράσεις της γειτονιάς σου ακόμη και στους χώρους εργασίας σου...

 Η μιζέρια, η απάθεια, η αταραξία και η παραίτηση δεν αποτελούν τη λύση στο πρόβλημα. Η κατερίνα γώγου είχε γράψει πως αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει μια συγκεκριμένη ζωή με συγκεκριμένες πράξεις. Για αυτό και η συγκεκριμένη κοινωνία για το συγκεκριμένο σκοπό τον καταδίκασε σε έναν αόριστο Θάνατο. Δική σου είναι η επιλογή λοιπόν. Το νου σου...

Καλή συνέχεια.

Υγ:  Νοέμβρης ήταν η χρονιά κι εδώ γινόταν του χαμού εγώ ήμουν δεκαεννιά κι αυτή εβδομηντατρία και να που ερωτεύτηκα κάποια χρονολογία κι ο έρωτας κρατάει για καιρό...

"Ποιός τη ζωή του"

Δε πάει πολύς καιρός από τη τελευταία φορά που υπήρξα ακροάτρια κάποιας πολιτικής συζήτησης. Νά ξέρεις από αυτές τις συζητήσεις που ανοίγουν οι παρέες μεταξύ τους και μπορούν να κρατήσουν ώρες ατελείωτες... Κατά τη διάρκεια της συζήτησης αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως γίνεται αναφορά στο όνομα του Μίκη θεοδωράκη. Οι απόψεις ποικίλουν,όπως ήταν λογικό ακόλουθο.Εγώ με τη σειρά μου απλά κάθομαι και χαζεύω τα νεύματα και τα βλέμματα των ανθρώπων. Έμεινα σχεδόν αμέτοχη σε όλη τη συζήτηση,παρατηρούσα βλέπεις το κάθε τι που " θα έπεφτε στο τραπέζι" ώστε να μπορέσω να αναλύσω αργότερα την κατάληξη της συζήτησης αυτής...
 Σήμερα έχοντας ένα άσπρο χαρτί μπροστά μου και κρατώντας ένα μολύβι στο χέρι,μου δημιουργήθηκε ξανά η ανάγκη να μιλήσω για τον Μίκη.Έμενα πάντα για κάποιο λόγο ο Θεοδωράκης μου θυμίζε εκείνο το μαύρο μισοχαλάσμένο πικάπ που έιχαμε στο παλιό μας σπίτι. Τόσοι δίσκοι βινυλίου στιβαγμένοι στη βιβλιοθήκη... Ναι ο Μίκης μου θυμίζει πολλά...Τον Χατζηδάκι, τον Ξαρχάκο, την Φαραντούρη, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Νερούδα. Ακόμα να θυμάμαι εκείνη την επιβλητική φωνή του Μάνου Κατράκη στο Άξιον Εστί του Ελύτη. Θυμάμαι ακόμη την Μαρίνα των βράχων, την Μυρτιά.. Να και κάτι βράδια που είχε την ταινία Zorba the Greek με τον Άντονι κουίν...
 Έπειτα ο Θεοδωράκης μου θυμίζει την εξορία, την αντίσταση, την Εδά, την Μακρόνησο, τον Μπελογιάννη, τον Λαμπράκη, τον Πέτρουλα, το Πολυτεχνείο, τη ρωμιοσύνη, το σφαγείο και τον Αντρέα Λεντάκη...Ναι όλα αυτά ήταν ο Μίκης. Ένα ιστορικό σύμβολο. Ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους έλληνες μουσικοσυνθέτες.
 Έχει επικριθεί από πολλούς για τις απόψεις που έχει εκφράσει το τελευταίο διάστημα καθώς και για το εγχείρημα του με την πολιτική παράταξη "Σπίθα". Πολλοί έχουν αναφερθεί ακόμη και στην ηλικία του. Σε μια συνέντευξη τον είχαν ρωτήσει το εξής: Ποιά είναι τα οράματα ενός γηριαιού Μίκη Θεοδωράκη; Και εκείνος απάντησε: Τα «οράματά» μου βρίσκονται μέσα στη μουσική, στα τραγούδια και στα βιβλία μου. Στην πράξη κάθε φορά εκλαϊκεύω την ουσία της θεωρίας μου για την Συμπαντική Αρμονία. Καταγγέλλω το Χάος και υπερασπίζομαι την Αρμονία. Ποιος δεν ξέρει αυτούς που εκπροσωπούν σήμερα τις δυνάμεις του Χάους με την έπαρση, την βία και τον πόλεμο; Και ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι η Ειρήνη, η Δικαιοσύνη, η Αγάπη και η Αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και των Λαών αποτελούν τα πολυτιμότερα αγαθά; Το όραμά μου λοιπόν είναι ο Πολιτισμός. Ένας πανανθρώπινος, ζωντανός πολιτισμός που να εκφράζει τον σύγχρονο άνθρωπο, να τον εμπνέει και να του χαρίζει την πνευματική και ψυχική δύναμη για να στερεωθεί κάποτε η Αρμονία σε όλη τη γη, σε όλους τους ανθρώπους, με σεβασμό στη Φύση και στη Ζωή.
 Και για μένα που έζησα τον Θεοδωράκη μόνο μέσα από τα έργα του και τα τραγούδια του,όραμα μου είναι ο πολιτισμός. Αν χαθεί αυτός έχουμε χαθεί και εμείς οι ίδιοι. Άλλωστε όπως είχε πει και η Μελίνα, η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό.Αυτό είναι η κληρονομιά της, αυτό είναι η περιουσία της και αν το χάσουμε αυτό δεν είμαστε Κανείς.
 Αφορμή του σημερινού μου κειμένου η παράσταση-αφιέρωμα στον Θεοδωράκη:Ποιός τη ζωή μου. Εκείνο που μου έκανε πιο πολύ εντύπωση πέρα από το κατάμεστο θέατρο ξέρεις ποιό ήταν; Ότι υπάρχουν ακόμη γονείς που πηγαίνουν τα παιδιά τους τόσο στο Θέατρο όσο και σε άλλα πολιτιστικά δρώμενα. Έχε το νου σου στο παιδί λοιπόν γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα...

Καλή συνέχεια

Hasta la victoria Siempre

Με τον Ερνέστο ας πούμε πως ταυτίστηκα στα εφηβικά μου χρόνια. Ξέρεις,τότε είναι και η ηλικία που έχεις φιλοσοφικές και πνευματικές αναζητήσεις και προσπαθείς να μάθεις όσα περισσότερα μπορείς. Το πρώτο βιβλίο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν η ίδια του η βιογραφία. Αργότερα ακολούθησε το ημερολόγιο μοτοσυκλέτας καθώς και κάποια λευκώματα με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Στο σχολείο θυμάμαι, επηρεασμένη κίολας από το πνεύμα της εποχής συχνά έγραφα στο θρανίο μου το αλησμόνητο: Hasta la victoria Siempre.Ακόμη και σήμερα θα ακούσω στο ράδιο εκείνο το τραγούδι του Μάνου που πάντα θα μου θυμίζει τον Γκεβάρα, τον αντάρτη όπως τον αποκαλούσαν.
 Σήμερα συμπληρώνονται 46 χρόνια από τη δολοφονία του. Παρόλα αυτά κάτι σε κάνει να πιστεύεις ότι ζει. Ναι, ζει. Ο Εduardo Galeano είχε πει χαρακτηριστικά: Σίγουρα ο Τσε ζει στον καθένα που πιστεύει σε αυτά που ο ίδιος πίστευε, και ζει μέσα στα μεγάλα λαϊκά απελευθερωτικά κινήματα, σε αυτή τη γη που δεν την έχει καταδικάσει κανένας θεός σε αυτή τη δυστυχία.
Ναι ο Γκεβάρα ζει. Μέσα από τους αγώνες. Ζει μέσα από εκείνους που διεκδικούν. Μέσα από κείνους που πιστέυουν πως η ουτοπία είναι χρήσιμη γιατί σε κάνει να προχωράς. Άλλωστε ουτοπία είναι αυτό που όταν κάνεις ένα βήμα προς το μέρος σου, απομακρύνεται δύο.Όταν κάνεις δύο, απομακρύνεται τέσσερα, όταν κάνεις τρια, έξι... Ναι ζει μέσα από εκείνους που αποτελούν την κινητήρια δύναμη ώστε να μπορέσουμε να πιστέψουμε ξανά σε κάτι. Ο Φιντέλ Κάστρο είχε πει πως αν θέλουμε να εκφράσουμε πως θέλουμε να είναι οι άνθρωποι των μελλοντικών γενεών πρέπει να πούμε να είναι σαν τον Τσε. Αν θέλουμε να πούμε πως επιθυμούμε να ανατραφούν τα παιδιά μας, να πούμε χωρίς διασταγμό πως θέλουμε να ανατραφούν σαν κι αυτόν.
 Ξέρω μπορεί κάποιος να με ρωτήσει ποιά η ανάγκη μου ώστε να γράψω ένα τέτοιο κείμενο. Πάντως όχι για να κάνω κάτι σαν " συγγραφικό μνημόσυνο" άλλωστε μισώ τέτοιου είδους εγχειρήματα. Να είναι που οι καταστάσεις, τα γεγόνοτα, τα πρόσωπα καθώς και η ίδια η συγκυρία σου επιβάλλουν κατά κάποιο τρόπο να φέρεις στο νου σου ανθρώπους σαν τον Γκεβάρα που πάντα θα σου θυμίζουν πως παρόλο που μπορεί να πατάς στη γη, δε μπορείς να δεις τον ουρανό...


Καλή συνέχεια και να θυμάσαι πως δεν υπάρχουν πια ήρωες παρά μόνο αγωνιστές.

Ακολουθεί μικρό απόσπασμα από τα άνθη του κακού του Σάρλ Μποντλέρ: Μα αληθινοί ταξιδευτές είναι εκείνοι που φεύγουν μοναχά για να φύγουνε. Ελαφρές καρδιές καθώς μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν το αποφεύγουν. Χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε " Εμπρός".

Υγ: Στις 9 Οκτωβρίου του 1967 ο λοχαγός Μάριο Τεράν διατάσσεται να εκτελέσει τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα Ντε λα Σέρνα στο χωριό Ιγκέρα της Βολιβίας.

Ω, τι κόσμος Μπαμπά.

Η αλήθεια είναι πως απο μικρή θεωρούσα ότι θα μεγάλωνα σε έναν δίκαιο ας πούμε κόσμο. 'Ετσι με είχαν κάνει τουλάχιστον να πιστεύω οι γύρω μου. Μεγαλώνοντας,τα πράγματα κάπως άρχισαν να αλλάζουν...
Ούσα μαθήτρια συχνά συμμετείχα σε συγκεντρώσεις-κινητοποιήσεις. Είχα προλάβει μάλιστα και τις καταλήψεις για το άθρο 16. Ποτέ δε θα ξεχάσω βέβαια τις απειλές ορισμένων γονέων περί άνοιγμα του σχολείου μέσω εισαγγελέα. Ήταν θα έλεγα κάτι πρωτόγνωρο για εμένα.
 Το 2008 ήταν η χρονιά που θα τελείωνα το Λύκειο. Να, ήταν όμως και η χρονιά που ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ετών15 έπεσε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού. Ναι,ο Επαμεινώνδας Κορκονέας μάθαμε αργότερα ότι τον σκότωσε εν ψυχρώ. Πως ένιωσα; Oργή, αγανάκτιση, θυμό, θλίψη...
 Εκείνη την περίοδο άρχισα να μαθαίνω για τον Κουμή, την Κανελλοπούλου, τον Καλτεζά, την ιστορία του Πέτρουλα, του Λαμπράκη...
Αν μου ζητούσε κάποιος να περιγράψω τα γεγονότα όπως εκτυλίστηκαν μετά από εκείνη τη χρονιά δύσκολα θα μπορούσα να μπω στη διαδικασία να το κάνω. Μια λέξη μου ρχεται στο μυαλό. Χάος. Το διάστημα εκείνο άρχισαν να γίνονται συνεχώς συγκεντρώσεις-πορείες-διαδηλώσεις. Στους δρόμους βίωνες συχνά βία,τρομοκρατία, ξυλοδαρμούς ακόμη και δικών σου ατόμων, προσαγωγές και αναίτιες στοχοποιήσεις ατόμων. Και ύστερα; Ύστερα έμαθες για την ιστορία της Κωσταντίνας Κούνεβα. Ύστερα άρχισες να μαθαίνεις για δολοφονίες μεταναστών που μέχρι και σήμερα βρίσκονται στα "αζήτητα". Άρχισες να βλέπεις την άνοδο ακροδεξιών- φασιστοειδών στοιχείων, την παιδεία να υποβαθμίζεται μέρα με την μέρα, την υγεία να υπολειτουργεί, την ανεργία να είναι στα ύψη και τα μνημόνια να έρχονται ως σωτήρας της μίζερης και θλιβερής πραγματικότητας σου. Ύστερα; Έμαθες για κάποιο Κώστα που έκανε απεργία πείνας για το αυτονόητο, την αξιοπρέπεια του. Πόσο χάρηκες όταν έμαθες πως αποφυλακίστηκε...
 Αργότερα άρχισες να κάνεις τόσο οικείες τις έννοιες κατάθλιψη και αυτοκτονία. Είναι που κάθε μέρα θα άκουγες και για ένα τέτοιο συμβάν. Έπειτα; Άκουσες για κάποιον Θανάση που δεν είχε να πληρώσει το εισιτήριο του στο Τρόλει με αποτέλεσμα από ενέργεια του οδηγού να βρεθεί στο κενό και να χάσει τη ζωή του. Μετά από κει; ; Έμαθες για την επίθεση που δέχτηκαν 15 μέλη του Κουμουνιστικού κόμματος από μέλη της χρυσής αυγής. Δε σου φάνηκε διόλου περίεργο. Τέτοια γεγονότα τα χεις εντάξει στην καθημερινότητα σου βλέπεις...
 Έχεις ένα άσχημο προαίσθημα. Ξέρεις ότι κάτι θα γίνει. Καθησυχάζεις τον εαυτό σου και λες όλα καλά από δω και πέρα. Το τηλέφωνο χτυπάει. Ακούς μια φωνή να σου λέει: Ο Παύλος είναι νεκρός. Η καρδιά σου πάει να σπάει. Δε ξέρεις πως να ξεσπάσεις, δε ξέρεις πως να αντιδράσεις.
 Πας μέχρι το Κερατσίνι γιατί δε μπορείς να κάνεις αλλιώς, γιατί πρέπει, γιατί είναι εσωτερική σου ανάγκη. Πας απλά εκεί και στέκεσαι. Διαδηλώνεις, φωνάζεις, ξεσπάς... Όχι μόνο για κείνα που έχουν συμβεί μέχρι τώρα αλλά και για κείνα που θα ρθουν. Ύστερα όμως τι; Ύστερα όμως ποιός;
 Γυρνάς στο σπίτι σου και κοιτάς το ταβάνι.Νομίζεις ότι θα σε πλακώσει. Είναι που σκέφτεσαι και εκείνο το έργο του Bergman: Το αυγό του φειδιού. Κάθεσαι όμως και σκέφτεσαι και εκείνους που όπλισαν με την ψήφο τους το χέρι του δολοφόνου. Εκείνους που χωρίς να το καταλάβουν όπλισαν το χέρι τους ενάντια στον ίδιο τους τον εαυτό, ενάντια στα ίδια τους τα παιδιά. Εκείνους που συναίνεσαν στο να εκκολαφθούν τα αυγά του φειδιού και να έρθει ξανά στο προσκήνιο ο ναζισμός.
 Το μόνο λοιπόν που έχω να πω εγώ σε εκείνους είναι πως η Χρυσή αυγή δεν είναι ούτε χρυσή ούτε αυγή. Είναι μαύρη όπως άλλωστε και το παρελθόν της από τις ανεξήτιλες κηλίδες του αποτρόπαιου νεοναζισμού.

Καλή συνέχεια

Ακολουθεί ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη: Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε. Φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε. Φοβούνται τα λόγια που λέμε με φωνή χαμηλωμένη. Φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί. Μας φοβούνται αγάπη μου. Κι όταν μας σκοτώνουν, νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ.

Υγ: H τελευταία φράση είναι από ένα άρθρο της εφημερίδας το Βήμα

Θυμάσαι;

Θυμάσαι που καθόμασταν με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας ελληνικό κινηματογράφο; Ξέρεις Καρέζη εναντίον Βουγιουκλάκη, Παπαμιχαήλ εναντίον Μπάρκουλη και άλλα τέτοια γραφικά της εποχής. Έπειτα να, θυμάσαι τη μάνα σου που σου έβαζε τη Λιλιπούπολη του Χατζηδάκι στη διαπασών; Tα τραγούδια του Λοϊζου;Tη χορωδία Τυπάλδου με εκείνο τον Παλιάτσο που τον κουβαλάς ακόμη και σήμερα μαζί σου;.Ύστερα είναι και η Μελίνα με εκείνα τα παιδιά του Πειραιά που ίσως τα συναντήσεις κάπου, εκεί έξω.
 Τους πανηγυρισμούς στο σπίτι σου τους θυμάσαι; Πόσοι ποδοσφαιρικοί και μπασκετικοί αγώνες... Την αναφορά των γονιών σου στο Νίκο Γκάλη;  Εκείνο το Εθνική Ελλάδος γειά σου του Νιόνιου;
Τη συγκίνηση που ένιωσες όταν πήραμε το Εuro; Ναι είχες κατέβει στο δρόμο.Καλά θυμάσαι. Κατέβηκες και πανηγύρισες.Όχι επειδή ήσουν πατριώτης και ήθελες να φανείς κρατώντας στα χέρια σου την Ελληνική σημαία.Καμία σχέση. Αλλά να, επειδή για μια στιγμή ένιωσες λίγο υπερήφανος για αυτό το τόπο. Να μόνο για εκείνη τη στιγμή...
 Τους σκόρπιους δίσκους βινυλίου στο σπίτι τους θυμάσαι; Mίκης Θεοδωράκης, Σταύρος Ξαρχάκος, Στέλιος Καζαντζίδης, Άκης Πάνου, Ρίτα...Και ύστερα τα σκόρπια βίβλια μέσα σε εκείνες τις τεράστιες βιβλιοθήκες. Μενέλαος Λουντέμης, Γιάννης Ρίτσος, Νίκος Καζαντζάκης, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Νικηφόρος Βρεττάκος.
 Τις ατέλειωτες βόλτες στην Πλάκα τις θυμάσαι; Eκείνη την μισοχαλασμένη λατέρνα να παίζει μέχρι και σήμερα το γαρύφαλλο στ'αυτί; Είναι και εκείνος ο κουρασμένος άνθρωπος που παίζει ακόμη και τώρα με το ακορντεόν στο χέρι τραγούδια από τα παλιά και συ απλά χαμογελάς. Εκείνος; Aπλά ανταποδίδει. Και έπειτα τα καφενεία στους πλακόστρωτους δρόμους; Tον Ήλιο; Τον μερακλίδικο ελληνικό καφέ και τη μεσημεριανή σου βόλτα; Kαι εκείνα τα βλέμματα των περαστικών;Τα θυμάσαι;
 Eκείνο το Αυγουστιάτικο καλοκαίρι ; Τις απέραντες θάλασσες; Τα ηλιοβασιλέματα, τα ξενύχτια με τους φίλους; Εκείνους τους ανεκπλήρωτους έρωτες και τα αθώα φλερτ;
 To χωριό σου; Που ξημεροβραδιαζόσουν  παίζοντας κρύφτο, κυνηγητό, βόλους; Που έκανες ποδήλατο στα σοκάκια, τους λάκκους, στις αλάνες...Και έπειτα ιδρωμένος έτρεχες να πάρεις μια Έψα από το καφενείο δίπλα από το σπίτι σου;
 Εγώ ξέρεις τα θυμάμαι. Αυτά και τόσα ακόμα που υπάρχουν για να μας θυμίζουν ποιοί είμαστε καθώς και πως ξεκίνησαν όλα...Είναι που κάποιος με ρώτησε πρόσφατα αν νιώθω υπερήφανη για αυτό το τόπο. Θα έλεγα ότι είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση με μια δύσκολη απάντηση. Για μένα λοιπόν νομίζω πως όλα τα παραπάνω είναι η απάντηση στην ερώτηση αυτή. Όχι δεν είναι ούτε ότι διακατέχομαι από το πατριωτικό αίσθημα ούτε από διάφορα εθνικιστικά φρονήματα. Άλλωστε θα ήταν πιστεύω και φύσει αδύνατο. Απλά να όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο. Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο όμως και αυτό τον ουρανό δεν μπορούν να μας το πάρουν.

Καλή συνέχεια.

Η μνήμη

Ποτέ δε μπόρεσα να ξεχάσω τα καλοκαίρια στο χωριό. Να ξέρεις, τα ατέλειωτα παιχνίδια στις αλάνες και στις πλατείες, τα γέλια μας, καθώς και τα αθώα φλερτ του καλοκαιριού. Είναι όμως που... ποτέ δε μπόρεσα να ξεχάσω και εκείνους.Ναι εκείνους...
 Θυμάμαι σαν τώρα εκείνο τον τσακωμό που είχα κάνει με τον παππού μου. Ήμουν κάπου στα δεκαέξι βλέπεις και ήθελα να κάτσω μέχρι αργά έξω. Του φαινόταν αδιανόητο. Η δική του εγγονή να τριγυρνάει μέχρι αργά από δω και απο κει. Θαρρώ πως ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος τσακωμός μαζί του.
 Θυμάμαι πάλι τις γιορτές στο χωριό. Όταν μάθαινε πως θα ανεβαίναμε, έφευγε άρον άρον από το καφενείο για να είναι ήδη στο σπίτι περιμένοντας μας. Η χαρά του απερίγραπτη. Μας αγκάλιαζε σαν να μην υπάρχει αύριο.Τα μάτια του δε, έλαμπαν και μεις απλά χανόμασταν στην αγκαλιά του. Έπειτα του λέγαμε τα νέα μας. Ξέρεις, για την ζωή στην Αθήνα και την δική μας καθημερινότητα. Εκείνος με τη σειρά του μας μίλαγε για τη ζωή στο χωριό. Για το περιβόλι του, τον στάβλο μας... Ύστερα του ζητάγαμε να μας ζωγραφίσει. Πόσα χαρτιά είχαμε χαλάσει... Θυμάμαι και εκείνα τα βιβλία στιβαγμένα στη βιβλιοθήκη. Διάβαζε πολύ, θεωρούσε ας πούμε τη μόρφωση βασικό εφόδιο για τον άνθρωπο.
 Έπειτα φέρνω στο νου μου τη γιαγιά μου. Από κείνη βλέπεις πήρα και το όνομα μου. Πάντα τη θυμάμαι να κάθεται σε κείνο το σημείο, να στη μέση της αυλής, σε κείνη τη μεγάλη άσπρη καρέκλα κοιτώντας τον κάμπο. Ακόμη και τώρα, καμιά φορά κοιτάζω στα κλεφτά θαρρώντας πως βρίσκεται εκεί και με κοιτάει.
  Τον παππού μου δε, νομίζω πως θα τον δω να στέκεται σε εκείνη την δύσβατη ανηφόρα δίπλα στο σπίτι μας κρατώντας ντομάτες από το περιβόλι.
 Τελικά στη θέαση ενός άδειου σπιτιού η μνήμη είναι ο καλύτερος σου φίλος. Άψυχα αντικείμενα, φωτογραφίες παντού και το μόνο που δηλώνει ότι κάτι υπάρχει εκεί γύρω είναι ο εκκωφαντκός ήχος της βρύσης που στάζει. Και πάλι να, στέκεσαι εκεί χωρίς να περιμένεις κάτι. Απλά στέκεσαι και περιμένεις...
 Και ύστερα... κλειδώνεις την πορτα πίσω σου,  παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής και απλά χαμογελάς. Ναι χαμογελάς, για εκείνα που έζησες αλλά και για εκείνα που θα ρθουν...
 Κίνητρο του σημερινού μου κειμένου; Μια πρόσφατη εξόρμηση στο χωριό μου αλλά και η μνήμη. Ναι η μνήμη. Κύριο όνομα των θλίψεων, ενικού αριθμού και άκλιτη, Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη...

Καλή συνέχεια

Μόνη μας πατρίδα, τα παιδικά μας χρόνια.!

Όσες και αν χτίζουν φυλακές...

Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω τους ανθρώπους. Να ξέρεις, πάντα τόσο ισχυρογνώμονες, τόσο απόλυτοι. Φορώντας συνέχεια παρωπίδες με μια μόνιμη εθελοτυφλία για τα πάντα σαν να αρνούνται κατα κάποιο τρόπο να δουν την πραγματικά συμβαίνει γύρω τους.
 Να είναι που πρόσφατα ενημερώθηκα για την εξέγερση των μεταναστών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα, κάτι το οποίο όπως ήταν φυσικό προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και που περίμενες ότι θα συμβεί.Αντίξοες συνθήκες διαβίωσης, απάνθρωπινες συμπεριφορές, βία και συρματοπλέγματα παντού είναι η εικόνα που θα δει κανείς εκεί σήμερα. Αυτές τις εικόνες δυστυχώς έρχονται να ενισχύσουν μαρτυρίες δικηγόρων, μελών Μη κυβερνητικών οργανώσεων καθώς και μελών άλλων διεθνών οργανισμών. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών δε αναφέρει χαρακτηριστικά πως οι συνθήκες κράτησης μεταναστών στην Ελλάδα είναι σοκαριστικές.
 Κάποτε είχα ακούσει πως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα είναι κάτι σαν κέντρα υποδοχής και φιλοξένιας μεταναστών. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ κανείς δεν με έπεισε για αυτό το εγχείρημα. Από την αρχή ήμουν πεπεισμένη για το τι μέλλει γενέσθαι.
 Το χειρότερο; Kανείς δεν είχε μιλήσει για τους ανήλικους κρατούμενους. Παιδιά που ζούν σε κελιά, παιδιά που βλέπεις στα μάτια τους την απόγνωση και συνάμα την αγωνία για το μέλλον. Παιδιά που ήρθαν εδώ με τις οικογένειες τους για να βρουν κάτι καλύτερο. Ξέρω θα πεις ότι είναι πολλοί, θα πεις ότι δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα μας. Όμως να, ξεχνάς ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες ζωές...
 Όλους αυτούς θα τους δεις είτε στοιβαγμένους στα λιμάνια και αργότερα ίσως σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μερικοί μπορέι να μην υπάρχουν πια. Είναι εκείνοι που επιθυμούν να θέσουν τέλος στην ζωή τους. Ήδη άλλωστε απαριθμούνται  δύο πρόσφατες αυτοκτονίες στην Κοζάνη και στα Γρεβενά.
 Πρόσφατα επισκέφθηκα το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Η εικόνα εκεί μου θύμησε κάποιους στίχους από το τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα με τίτλο στην Αμερική: "Και σαν το κουρελόβαρκο αδειάσει στο λιμάνι, θα τους στοιβάξουν στη σειρά οι ξένοι πολισμάνοι.Άλλοι θάχουν τον τρόπο τους και θα ευδοκιμήσουν και άλλοι ως να πεθάνουνε τη δίψα δε θα σβήσουν." Μετανάστες ενήλικοι και ανήλικοι κρατούνται εκεί για μέρες ίσως και για μήνες. Η εικόνα μιλούσε από μόνη της. Μαχαίρι στην καρδιά δε τα τόσα βλέματα καρφωμένα στο πρόσωπο σου σαν να σου λένε με όση δύναμη τους είχε απομείνει " Βοήθησε με, θέλω να ζήσω ελεύθερος".
 Δεν είμαι σίγουρη βέβαια αν θα μπορέσουν να γίνουν και πολλά. Κυρίως για τα ανήλικα παιδιά. Δομές και στέγες ανηλίκων υπολειτουργούν και σταδιακά κλείνουν. Όσο για τους ενήλικους μετανάστες μπαίνουν στη μέση δικηγόροι, γραφειοκρατία και όλα τα συναφή.
 Αμυγδαλέζα, Ηγουμενίτσα και πόσες ακόμη περιοχές που δεν γνωρίζουμε έχουν μετατραπεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης καθώς και σε νεκτοταφεία ψυχών. Τελικά γίναμε αυτό δεν θέλαμε να είμαστε. Μιλάμε για στρατόπεδα συγκέντρωσης, για βία, για ακραίες συμπεριφορές σαν να βρισκόμαστε στην τότε Ναζιστική Γερμανία που τα στρατόπεδα συγκέντρωσης απαριθμούνταν το ένα μετά το άλλο.
 Αυτοταπείνωση, εξευτελισμός και εκμετάλευση είναι οι μόνες λέξεις που μου ρχονται στο μυαλό. Εσύ θα έμενες; Eσύ θα άντεχες; Tην απάντηση λέω να την αφήσω σε σένα, ναι σε σένα που μετράς κεφάλια παράνομων μεταναστών αντί να μετράς ανθρώπους και ζωές. Όσο για μένα; Εγώ δε θα μπορούσα να μείνω. Άλλωστε ο άνθρωπος είναι η απάντηση σε όποια και αν είναι η ερώτηση. Γιατί όπως είχε γράψει και ο Ναζίμ Χικμέτ: Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,  πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Kαλή συνέχεια

      Το πάθος για τη Λευτεριά είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά