Υ.γ: Σ'αγαπώ

Ξέρεις,ποτέ δε τα πήγαινα καλά με τον χρόνο.Νιώθω κάποιες φορές πως η ζωή μου είναι σαν μια Κλεψύδρα. Ναι, μια κλεψύδρα που αρχίζει και αδειάζει. Εγώ το μόνο που κάνω είναι να την παρατηρώ και να μελετώ με κάθε λεπτομέρεια τους αμέτρητους κόκκους άμμου που σταδιακά χάνονται μέσα στο χρόνο. Να όπως έκανα και σήμερα. Ας πούμε πως υπήρξα παρατηρητής μιας μεγάλης απόφασης ζωής.
 Είναι που τώρα θα μαζεύεις τα πράγματα σου και θα ετοιμάζεσαι για το μεγαλύτερο ίσως βήμα της ζωής σου. Εκείνο το βήμα που θα σε βοηθήσει να διευρύνεις τους ορίζοντες σου, να ανοίξεις νέες πόρτες και το κυριότερο, εκείνο το βήμα που θα σε βοηθήσει να γεμίσεις τις βαλίτσες της επιστροφής σου με εμπειρίες, γνώσεις, όνειρα καθώς και χρήσιμα εφόδια για μια ολόκληρη ζωή,για το παρόν αλλά και για εκείνα που θα ρθουν.
 Μην κλαις και μη στεναχωριέσαι για μένα που μένω πίσω. Πάντα άλλωστε μένει κάποιος πίσω για να κρατάει τα μπόσικα σωστά;. Κάποιος μένει πίσω για να μας θυμίζει το παρελθόν, το παρόν αλλά και όλα όσα μας έκαναν αυτό που ήμαστε σήμερα. Κάποιος μένει πίσω για να μας θυμίζει πως κάποτε ζήσαμε αληθινά, πως κάποτε ερωτευτήκαμε παράφορα, πως κάποτε υπήρξαμε έφηβοι, πως κάποτε κλάψαμε και πληγωθήκαμε πολύ. Κάποιος μένει πίσω για να μας θυμίζει εκείνο το" Mη κλαις.Θα περάσει.Όλα περνάνε."
 Όσο για μένα, ξέρω πως είναι δύσκολο. Όμως ξέρεις κάτι; Εγώ θα σε περιμένω. Ναι, θα σε περιμένω εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κόσμο, εκεί θα σε περιμένω...



Υ.γ: Σ' αγαπώ

Καλή Αντάμωση 

Εγώ θα πάω.!

Ναι,Εγώ θα πάω. Είναι μονόδρομος. Το βλέπεις και συ έτσι δεν είναι; Δε γίνεται να μην το βλέπεις. Δε γίνεται να μην το νιώθεις. Έτσι δεν είναι; Εγώ το βλέπω και η αλήθεια είναι πως κουράστηκα. Ναι, κουράστηκα να βλέπω να διαιωνίζεται συνεχώς αυτή η οικονομική και ανθρωπιστική κρίση, κουράστηκα να βλέπω τους αστέγους να αυξάνονται, τους ανέργους και τους απολυμένους να αυξάνονται. Πόσες δικλίδες ασφαλείας να δημιουργήσω ακόμη; Πόσο υπομονή να κάνω ακόμη; Πόσο ακόμη θα δέχομαι τη σιωπή και τη συνενοχή σου; Αλλά το κυριότερο, για πόσο ακόμη θα βρίσκω τη δύναμη να σε δικαιολογώ;.
 Εγώ πάντως θα πάω. Ναι, θα πάω για εκείνη την αξιοπρέπεια, θα πάω για το μέλλον αλλά και για τη ζωή που μου χρωστάνε. Θα πάω γιατί αυτή είναι η πόλη μου, αυτή είναι η χώρα μου.Γιατί εδώ έχω μεγαλώσει, εδώ έχω ζήσει, εδώ έχω γίνει αυτό που είμαι σήμερα. Θα πάω για την γειτονιά μου, για τις δομές που κλείνουν, για τους δασκάλους που δεν διδάσκουν πια, για τους γιατρούς που εργάζονται στα κοινωνικά παντοπωλεία αφιλοκερδώς, για εκείνους που βρίσκονται ακόμη στις λίστες διαθεσίμοτητας αλλά και για εκείνη τη φωνή της Ερτ που σίγησε.
 Για την Ιερισσό, για τον Παύλο, για όλα εκείνα τα μαγκάλια που καίνε ακόμη, για εκείνο το βιτριόλι που άφησε τα σημάδια του στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας, για τους κυνηγημένους μετανάστες, για τους μετανάστες εκείνους που τους ξέβρασε η θάλασσα, για τα παιδιά εκείνων που δεν άντεξαν και που δεν είναι πια μαζί μας.Ναι για όλους αυτούς θα πάω. Ακόμη θα πάω για εκείνα τα σημάδια που έχουν οι φίλοι μου, οι γνωστοί μου αλλά και εκείνα τα παιδιά που γνώρισα σε μία διαδήλωση. Τα σημάδια δεν φεύγουν.Είναι μέσα μας λένε.Είναι σαν τις πληγές που κουβαλάς πάντα μαζί σου. Είναι εκείνα τα σημάδια που σε στοιχειώνουν τις νύχτες.
Θα πάω γιατί οι σόλες των παπουτσιών μου έλιωσαν, γιατί η ελπίδα έχει αρχίσει να στερεύει, γιατί τα όνειρα δε κρατάνε για πάντα, γιατί αν θέλουμε την Ουτοπία πρέπει να την δημιουργήσουμε.Θα πάω γιατί στο τέλος του δρόμου, υπάρχει μόνο το Αδιέξοδο.Θα πάω για αυτά και για ακόμη περισσότερα.
 Όσο για σένα, να θυμάσαι πως έρχεται εκείνη η στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Εγώ ξέρω με ποια πλευρά είμαι.Εσύ;

Καλή συνέχεια.!


Υ.γ : Η Αποχή δεν είναι η λύση, ελευθέρωσε το μυαλό σου και Σκέψου.!

H Μητέρα.!

 Την Μητέρα την έχω συνδέσει με τις Αμυγδαλιές που ανθίζουν την άνοιξη, με το πρώτο φως της ημέρας αλλά και με το θρόισμα των φύλλων. Την έχω συνδέσει ακόμη με τις αμέτρητες βόλτες στα πάρκα, στις παιδικές χαρές και στις αλάνες. Με τις αμέτρητες κασέτες και cd που βρίσκονται ακόμη στοιβαγμένα στα ντουλάπια των παιδικών μας χρόνων. Την έχω συνδέσει με τους αφελής τσακωμούς, με εκείνο το "Πρόσεχε εκεί έξω που βγαίνεις'' και με κείνο το" Να ντυθείς καλά, εντάξει;".
 Η λέξη Μητέρα για μένα άλλωστε σημαίνει ανιδιοτέλεια, ήθος, αξίες, ιδανικά, αμέριστη υπομονή και αγάπη. Σημαίνει καλλιέργεια του πνεύματος και του νου, σημαίνει γαλούχηση, σημαίνει αγώνας για επιβίωση και καθημερινή πάλη. Το κυριότερο όμως για μένα είναι πως η λέξη μητέρα είναι το παράδειγμα που πρέπει να κουβαλάμε πάντα μαζί μας ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, να μπορέσουμε να αντέξουμε, να μπορέσουμε να εξελιχθούμε και να σταθούμε στα πόδια μας.
 Σήμερα άλλωστε, γιορτάζουν όλες εκείνες οι γυναίκες που καθημερινά δίνουν τον δικό τους αγώνα , που έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες με τις προκλήσεις της ίδιας της ζωής  και που στο τέλος βγαίνουν οι ίδιες νικήτριες.
Σήμερα γιορτάζουν όλες εκείνες οι γυναίκες που μας έφεραν σε τούτο εδώ τον  κόσμο και που κατάφεραν να μας  κάνουν αυτό που είμαστε σήμερα. Γιορτάζει η Μαρία που εργάζεται όλη μέρα για να μη λείψει τίποτα στα παιδιά της, η Στέλλα  που είναι άνεργη και ασχολείται με τα οικιακά, η Δήμητρα που  διεγνώσθει με Καρκίνο αλλά στέκεται ακόμη στα πόδια της και το παλεύει, σήμερα γιορτάζει η Μαρίνα που έχει Κατάθλιψη αλλά να, χαμογελάει που και που, το χρωστάει στα παιδιά της βλέπεις. Σήμερα γιορτάζει και η Άννα που κακοποιείται από τον σύντροφο της και δε μιλά, απλά σωπαίνει, είναι που φοβάται, περιμένει και αυτή να βρει τη δύναμη να φύγει.  Γιορτάζει όμως και η Μητέρα του Μάριου που αν την ρωτούσες τι θα άλλαζε σε σχέση με την διαπαιδαγώγηση του απαντά με πολύ γλυκό και ειλικρινή τρόπο:"Αν είχα το παιδί μου να μεγαλώσω ξανά από την αρχή,Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο, και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο,Θα διόρθωνα λιγότερο, και θα συνδεόμουν περισσότερο,θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου, και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου,θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα, και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο, θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες, και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς,θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή, και θα έπαιζα στα σοβαρά,θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια, και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια,θα αγκάλιαζα περισσότερο, και θα τραβολογούσα λιγότερο,θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά, και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο, θα έχτιζα πρώτα αυτό-εκτίμηση, και αργότερα το σπίτι,θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο".
 Ναι, σήμερα γιορτάζουν όλες αυτές οι γυναίκες.Αλλά να είναι που σήμερα  γιορτάζει και η δική μου η μητέρα, η οποία θα μου θυμίζει συνεχώς πως για  τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, θα γκρεμίζει πάντα ουρανούς.


Καλή συνέχεια

 Υ γ: H μητέρα του Μάριου έστειλε το ποίημα της στο www.proseggisi.gr

Στη Κρίση, απαντάμε με Αλληλεγγύη!

 Πάντα είχα την ανάγκη να τους μιλήσω. Να, είναι εκείνοι οι άνθρωποι με το κόκκινο γιλέκο και με εκείνο το χαμόγελο που θέλουν διακαώς να πουλήσουν την "Σχεδία" τους. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Σχεδία είναι το πρώτο περιοδικό δρόμου, το οποίο δίνει την δυνατότητα σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες να έρθουν σε επαφή με τον έφηβο, τον νέο, τον εργαζόμενο,τον άνεργο. Είναι εκείνο το περιοδικό που δίνει καθημερινά την ευκαιρία στις ομάδες αυτές να αναδείξουν τις ικανότητες τους και να αποκτήσουν έναν ενεργό ρόλο στην ίδια την κοινωνία. Εκείνο το περιοδικό που προάγει μέσα από τις σελίδες του,τον πολιτισμό, την τέχνη, την αλληλεγγύη, που δίνει κίνητρα και εναύσματα στη νέα γενιά να ελπίζει και να ονειρεύεται ακόμη.
Θυμάμαι ακόμη εκείνη την ήμερα,ναι.Ήταν μεσημέρι, εγώ κατευθυνόμουν προς το Μοναστηράκι.Εκεί είδα έναν μεγαλόσωμο άντρα να στέκεται δίπλα στις σκάλες του Μέτρο, φορούσε εκείνο το κόκκινο γιλέκο που πάντα μου έκανε εντύπωση. Είναι που συχνά θα τον έβλεπες στο δρόμο, αλλά για κάποιο λόγο ίσως να τον προσπερνούσες. Τον πλησίασα. Στο χέρι του κράταγε τα τεύχη της Σχεδίας.Στη μέση του φορούσε ένα μαύρο τσαντάκι. Ίσως για τα χρήματα και το μπλοκ των αποδείξεων σκέφτηκα. Μου έπιασε την κουβέντα. Άρχισε να με ρωτάει από που έμαθα για τη Σχεδία μιας και ήταν η πρώτη φορά που θα αγόραζα κάποιο τεύχος της, έπειτα μου κάνε και άλλες ερωτήσεις σχετικά με την ιδιότητα μου και άλλα τέτοια κλισέ.Ξέρεις... Φεύγοντας και κρατώντας στο χέρι μου το πρώτο τεύχος της Σχεδίας, άλλωστε έχει περάσει και ένας χρόνος από τότε, ο μεγαλόσωμος εκείνος άντρας με ευχαρίστησε λέγοντας μου πως η κοινωνία χρειάζεται ανθρώπους που να μπορούν να ακούν τις φωνές των αδυνάτων. Πόσο δίκιο είχε. Πόσο επίκαιρο μπορεί να είναι, ειδικά σήμερα το" Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο".Πόσο αναγκαία είναι η ύπαρξη ενός δικτύου αλληλεγγύης μέσα από το οποίο θα υπάρχει ριζοσπαστική παρέμβαση σε θέματα που αφορούν την κρίση και την ανεργία, την ισότητα καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματα...
 Ακόμη και σήμερα που περνώ από το μετρό κοιτάζω στα κλεφτά μήπως τον συναντήσω.'Άλλοτε πάλι στα μάτια άλλων πωλητών βλέπω εκείνον. Ναι, βλέπω την ανάγκη για επιβίωση, την ανάγκη για μια νέα ζωή.Ξέρω κάποιος μπορεί να δει αυτούς τους ανθρώπους και να τους προσπεράσει, κάποιος άλλος ίσως τους κοιτάξει υποτιμητικά ή ακόμη και με οίκτο.
 Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως,είναι ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που δρουν και σκέφτονται σαν εμένα και εσένα, σαν τους συνεργάτες και τους δημοσιογράφους της Σχεδίας, οι άνθρωποι με το κόκκινο γιλέκο, όπως μου αρέσει να τους αποκαλώ,θα συνεχίσουν να αγωνίζονται για μια ζωή με αξιοπρέπεια, θα συνεχίσουν να χαμογελάνε και να μας λένε καλημέρα στο δρόμο, θα συνεχίσουν να έχουν ως σύνθημα ζωής" Στη κρίση, απαντάμε με Αλληλεγγύη" αλλά το κυριότερο και το πιο σημαντικό από όλα είναι πως θα μας υπενθυμίζουν πάντα πως κάθε λουλούδι έχει τη θέση του στον ήλιο, πως κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο, κάθε άνθρωπος έχει έναν ουρανό πάνω από την πληγή του, κι ένα μικρό παράνομο σημείωμα της άνοιξης μέσα στη τσέπη του...

Καλή συνέχεια

Υπενθύμιση:  Επειδή στη Κρίση απαντάμε μόνο με Αλληλεγγύη δεν πρέπει να ξεχνάμε τις δύο μεγάλες συναυλίες Αλληλεγγύης, Τρίτη 13 Μαΐου με διοργανωτές τους Γιατρούς του Κόσμου και με την υποστήριξη της Σχεδίας και Δευτέρα 26 Μαΐου με διοργανωτή τη Σχεδία, στη Τεχνόπολη,στο Γκάζι. Περισσότερες πληροφορίες στο www.shedia.gr & mdmgreece.gr

Υ.γ: Το κείμενο μου,επέλεξα να το κλείσω με ποίημα του Γιάννη Ρίτσου από τη Συλλογή Δοκιμασία.

Το Δικό μου Πάσχα.!

Το Πάσχα η αλήθεια είναι πως το έχω συνδέσει με το χωριό μου.Να ξέρεις, έχω μνήμες από τους ανθρώπους του χωριού, από τοπία, από σοκάκια, από τον λάκκο μας καθώς και από τις γιαγιάδες και τους παππούδες μου. Θυμάμαι τον παππού μου με το μαύρο του κοστούμι να πηγαίνει τις ημέρες αυτές στην εκκλησία. Δε θεωρώ πως ήταν ο κλασσικός θρησκόληπτος άνθρωπος που θα συναντούσες στο δρόμο.Απλά να του άρεσε τις ημέρες αυτές να αναβιώνει ξανά "την ανάσταση του Κυρίου". Του άρεσε πολύ να έχουμε στο σπίτι ανοιχτή την τηλεόραση ακούγοντας κάποια λειτουργία εκείνων των ημερών, η μυρωδιά από το λιβάνι, η περιφορά του επιταφίου, η ανάσταση αλλά και το κυριακάτικο τραπέζι που σμίγαμε ξανά όλοι μαζί. Ακόμη θυμάμαι την γιαγιά μου που με έπαιρνε από το χέρι και με πήγαινε στο ευχέλαιο την Μ.Τετάρτη, ακόμη και σήμερα θα μου κρατήσει στα κλεφτά το βαμβάκι με το λάδι. Την Μ. Πέμπτη πριν πάμε στην εκκλησία παρατηρούσα την γιαγιά μου που έβαφε τα αυγά. Την κοίταζα πάντα λες και έκανε κάτι πολύ σπουδαίο.Όλο ερωτήσεις ήμουνα θυμάμαι.Το βράδυ πηγαίναμε και στα δώδεκα Ευαγγέλια.Μου είχε πάρει και σύνοψη. Πλάκα είχε.Με έβαζε να κάθομαι στον γυναικωνίτη μαζί με τα παιδιά της ηλικίας μου. Μια χρονιά μάλιστα με είχε πείσει να γίνω και μυροφόρα. Την Μ.Παρασκευή πηγαίναμε στην περιφορά. Πλέον σταμάτησα.Πιο παλιά όμως πήγαινα.Να για να της κάνω το χατίρι. 'Ύστερα θυμάμαι και την Ανάσταση. Κάθε φορά περνάγαμε να της πούμε το " Χριστός Ανέστη" εθιμοτυπικά πάντα. Ακόμη περνάμε.Είναι ωραία ναι.Είναι σαν να χαίρονται που σε βλέπουν με τη λαμπάδα στο χέρι ερχόμενος από την Εκκλησία και έχοντας πάρει το "Άγιο Φως".Δε ξέρω νιώθουν πως κάπως τους καταλαβαίνεις.Πως κάπως ταυτίζεσαι μαζί τους. Ναι νιώθουν πως ταυτίζεσαι με την πίστη τους και με την αφοσίωση τους στον Χριστό. Μετά στο νου μου φέρνω την Κυριακή του Πάσχα. Γέλια, χαρά, γλέντι, ο οβελίας που κάποιος δεν πρόσεξε και κάπου κάτι πήγε στραβά ακόμη και αυτό το σύννεφο της τσίκνας που δημιουργείται είναι όμορφο.Έπειτα είναι και ο Εσπερινός της Αγάπης την Κυριακή.Θυμάμαι να φοράω τα καλά μου και να παίρνω την λαμπάδα μου παραμάσχαλα και να πηγαίνω περιχαρής στην εκκλησία. Ξέχασα δε, να πω για τον στολισμό του Επιταφίου τη Μ. Πέμπτη. Είχα συμμετάσχει και εγώ μια φορά, μη φανταστείς λίγα πράγματα. Εκείνη την ημέρα δε, νομίζω πως η γιαγιά μου ένιωσε η πιο περήφανη από όλες τις άλλες γιαγιάδες. Όσο το σκέφτομαι γελώ.Από την άλλη με πιάνει και μια νοσταλγία για το Παρελθόν. Ακόμη στο νου μου φέρνω τις ατελείωτες ώρες που κολλάγαμε στην τηλεόραση για να δούμε τον Ιησού από την Ναζαρέτ του Τζεφιρέλι. Δεν είχαμε χάσει επεισόδιο για επεισόδιο. Δε θυμάμαι τον λόγο που το κάναμε, ίσως επειδή έπρεπε, ίσως επειδή το επέβαλαν οι ημέρες. Ίσως...
 Δε ξέρω γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα. Ίσως γιατί για μένα το Πάσχα είναι όλα τα παραπάνω. Όχι δε νηστεύω, όχι δε πηγαίνω στην εκκλησία, όχι δεν πιστεύω σε εικόνες που δακρύζουν, ούτε πιστεύω στα θαύματα. Σε αυτό όμως που πιστεύω είναι στην αγάπη των ημερών αυτών, σε αυτό που πιστεύω είναι στην ανιδιοτέλεια των ανθρώπων. Σε αυτό όμως που πιστεύω είναι στην κινητήριο δύναμη που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος για να μπορέσει να επιτύχει το σκοπό του, για να μπορέσει να λυτρωθεί και να αποδεσμευτεί από οτιδήποτε τον κατακλύζει. Για μένα το Πάσχα είναι η αναβίωση των εθίμων στο τόπο που μεγάλωσες, είναι ο Παππά-Βασίλης, που πλέον δε ψέλνει αλλά χαίρεσαι όταν τον βλέπεις στο δρόμο, είναι τα πρόσωπα μου μεγάλωσες  μαζί και θα χαρείς να τα δεις τις ημέρες αυτές. Αυτό είναι για μένα το Πάσχα. Ναι...
Μπορεί να μην πιστεύω με τον τρόπο που πιστεύεις εσύ, μπορεί να μην ανάψω όσα κεριά ανάψεις εσύ, μπορεί να μην νηστέψω όσες μέρες νηστέψεις εσύ. Άλλα όσο περίεργο και αν φαίνεται έχουμε κάτι κοινό,πιστεύουμε και οι δύο στο Χριστό. Απλώς εγώ πιστεύω σε εκείνον τον αληθινό Χριστό που περπατάει και αγωνίζεται και σταυρώνεται και ανασταίνεται μαζί με τους ανθρώπους...

Καλό Πάσχα

Υ γ: Το κείμενο μου το έκλεισα με ένα απόφθεγμα του Νίκου Καζαντζάκη.

Γράμμα στη Μάνα.!

Μάνα θα φύγω.Δεν έχω θέση πια εδώ.Δεν είμαι σαν και δαύτους.Νίωθω πως ντροπιάζω και σένα.
Ναι, νιώθω ντροπή. Νιώθω,να με λιθοβολούν ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα.Νιώθω ο αποδιοπομπαίος τράγος αυτής της κοινωνίας.Νιώθω δακτυλοδεικτούμενος.Μη με ρωτήσεις γιατί.Ξερεις το γιατί.Όλοι ξέρουν αλλά κανείς δε μιλάει.Νιώθω τα βλέμματα των ανθρώπων στραμμένα επάνω μου.Ναι,με κοιτάνε περίεργα.Βλέπεις,δεν αποτελώ πρότυπο για αυτή τη κοινωνία.Ίσως να μην ανήκω εδώ.
 Μάνα,κοίτα με.Εγώ είμαι.Δε διαφέρω από τους υπόλοιπους.Στο μόνο που διαφέρω είναι στις σεξουαλικές μου προτιμήσεις.Δεν έχω βλάψει κανέναν,δεν έχω κάνει τίποτα κακό.
 Μάνα,κουράστηκα.Αυτή η κοινωνία δεν είναι για μένα.Αυτή η κοινωνία δε με δέχεται.Δέχεται εκείνον τον πατέρα που βγάζει πάνω στη γυναίκα του όλα τα ζωώδη ένστικτα του,που ασκεί εξουσία μέσω του ξυλοδαρμού και των ύβρεων αλλά όχι εμένα.Εκείνος βλέπεις είναι στρέιτ εγώ όμως όχι.Εγώ είμαι ο γκέι,η αδερφή,η λούγκρα.Έτσι δεν είναι μάνα;Μια στρέιτ οικογένεια άλλωστε που κατακρεουργεί τα παιδιά της και προάγει την βία είναι αποδεκτή.Εγώ όμως;Όχι.
 Μάνα, αυτή η χώρα τρώει τα παιδιά της.Δε το βλέπεις;Δε το καταλαβαίνεις;Εγώ πιστεύω στο:Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο,πιστεύω στην αλληλεγγύη και στον αλληλοσεβασμό.Δε μπορώ να μείνω μάνα.
 Μια χώρα που ανέχεται και δέχεται το φασισμό και τον ρατσισμό δεν είναι για μένα.Δεν έχω θέση σε μια χώρα που οι άνθρωποι δε μιλούν,δεν εκφράζονται,σε μια χώρα που το μόνο μελανό σημείο της είμαι εγώ.
 Φεύγω,για να μπορέσω να βρω τον εαυτό μου.Για να μπορέσω να εκφράζομαι ελεύθερα.Θα πάω εκεί που θα γνωρίσω τον σεβασμό,εκεί που θα υπάρχει αξιοπρέπεια και εκεί που θα ακουστεί η φωνή μου.Ναι, μάνα.Πηγαίνω εκεί που τα ιδανικά μου και οι αξίες μου θα ταυτιστούν με τα ιδανικά και τις αξίες των άλλων.Φεύγω.Δε μπορώ να μείνω,με διώχνουν με το τρόπο τους.Μη κλαις μάνα.Καποτε όλα θα αλλάξουν,κάποτε ίσως γυρίσω,κάποτε...Μάνα,αν γλιτώσω υπάρχει ελπίδα...

Υγ. Αφορμή του σημερινού μου κειμένου αποτέλεσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα για τη στάση της κοινωνίας απέναντι στους ομοφυλόφιλους,με επηρέασε αρκετά μπορώ να πω και έτσι ένιωσα την ανάγκη να το γράψω.

Καλή συνέχεια

Να αγαπάς ή να αγαπιέσαι;Να αγαπάς.!

Να αγαπάς τη γυναίκα που σε έφερε στο κόσμο, που κατάφερε να σε γαλουχήσει και να σε κάνει σπουδαίο άνθρωπο, τον άντρα εκείνο που σαν παιδί σε έπαιρνε στους ώμους του και ύστερα σε έσφιγγε στην αγκαλιά του.Και έπειτα, εκείνο το κορίτσι που μέσα από τα μάτια του βλέπεις εσένα, που μέσα από κείνο, ωριμάζεις και γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.Τους ανθρώπους που μαζί τους περνούσες τα καλοκαίρια σου, που μαζί τους έκανες τα πρώτα σου βήματα και που μίλησες για πρώτη φορά.
 Να αγαπάς ακόμη,τον περαστικό που θα σου πει καλημέρα, τον πλανόδιο πωλητή, το παιδί με το μπαγλαμαδάκι στο θησείο που θα σου παίξει Παπάζογλου και έπειτα θα σου απλώσει το χέρι του για πέντε δεκάρες. Να, είναι και εκείνα τα παιδιά που σου ζητάνε σιωπηρά βοήθεια, αλλά και εκείνοι οι θλιμμένοι άνθρωποι που δε σου μιλάνε, απλά σε κοιτούν.
 Να αγαπάς την Μώβ Ομπρέλα και το Καπλάνι της βιτρίνας που σου χάρισε η μάνα σου.Εκείνο το παιδί που μετράει τα άστρα και που ακόμη και σήμερα θα το συναντήσεις κάπου τυχαία. Τον Τάσο Λειβαδίτη και το "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος", τον Γιάννη Ρίτσο και τα Ανθολόγια του, τον Pablo Nerouda και τις ποιητικές συλλογές του που πραγματεύονται τον έρωτα.Αγάπα ακόμη και την ματαιοδοξία του Κώστα Καρυωτάκη καθώς και τον αμφιλεγόμενο Έντγκαρ Άλαν πόε.
 Να αγαπάς την Τέχνη.Είναι όμορφη η τέχνη, σε σεργιανά σε άλλους κόσμους, σε ταξιδεύει και συνάμα σε βοηθά να εξελίσσεσαι και να αναδύεις άγνωστες και ανεξερεύνητες πτυχές του εαυτού σου. Σε βοηθά να δημιουργείς και να οραματίζεσαι το αύριο. Αγάπα, το πρωινό τσιγάρο του Νότη Μαυρουδή που σου κρατάει συντροφιά ακόμη και τώρα, τη συννεφούλα του Νιόνου, εκείνο τον παλιάτσο της χορωδίας τυπάλδου  και το χοντρό μπιζέλι που έβαζε η μάνα σου στη διαπασών και εσύ χόρευες σαν να μην υπάρχει αύριο.Ακόμη, να αγαπάς τον τόπο που μεγάλωσες, τον ήλιο, τον ουρανό,τα μέρη που περπάτησες, τις μυρωδιές, τα αρώματα, τη φύση, τις αισθήσεις και τις γεύσεις.
 Να αγαπάς τον εαυτό σου όχι για αυτό που θα ήθελες να γίνεις αλλά για αυτό που έχεις καταφέρει εως τώρα να είσαι. Να αγαπάς την ευθύνη, να λές μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο, είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης.Πέρα από εκείνη την ευθύνη, να αγαπάς και τον επαναστατημένο άνθρωπο που έχεις θάψει εδώ και καιρό μέσα σου και διστάζεις να τον βγάλεις προς τα έξω.
 Ναι να αγαπάς...Αν με ρωτούσε κανείς, ποιά η ανάγκη μου να γράψω ένα κείμενο για την αγάπη η αλήθεια είναι πως δε γνωρίζω την απάντηση. Ίσως έγραψα γιατί η αγάπη έχει θαφτεί μέσα μας, ίσως γιατί την έχουμε ξεχάσει, ίσως γιατί τη θεωρούμε δεδομένη.Ή μήπως τελικά, έχουμε πάψει να αγαπάμε; Μπά, δε νομίζω, η αγάπη άλλωστε βρίσκεται μέσα μας εκ φύσεως. Απλά να, ίσως χρειάζεται πάντα κάποιος να μας υπενθυμίζει πως υπάρχει και πως μπορεί να εκφραστεί με οποιονδήποτε τρόπο. Άλλωστε ο Νίκος Εγγονόπουλος στην ερώτηση να αγαπάς ή να αγαπιέσαι είχε απαντήσει: Να αγαπάς...

Καλή συνέχεια.!