Γράμμα στη Μάνα.!

Μάνα θα φύγω.Δεν έχω θέση πια εδώ.Δεν είμαι σαν και δαύτους.Νίωθω πως ντροπιάζω και σένα.
Ναι, νιώθω ντροπή. Νιώθω,να με λιθοβολούν ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα.Νιώθω ο αποδιοπομπαίος τράγος αυτής της κοινωνίας.Νιώθω δακτυλοδεικτούμενος.Μη με ρωτήσεις γιατί.Ξερεις το γιατί.Όλοι ξέρουν αλλά κανείς δε μιλάει.Νιώθω τα βλέμματα των ανθρώπων στραμμένα επάνω μου.Ναι,με κοιτάνε περίεργα.Βλέπεις,δεν αποτελώ πρότυπο για αυτή τη κοινωνία.Ίσως να μην ανήκω εδώ.
 Μάνα,κοίτα με.Εγώ είμαι.Δε διαφέρω από τους υπόλοιπους.Στο μόνο που διαφέρω είναι στις σεξουαλικές μου προτιμήσεις.Δεν έχω βλάψει κανέναν,δεν έχω κάνει τίποτα κακό.
 Μάνα,κουράστηκα.Αυτή η κοινωνία δεν είναι για μένα.Αυτή η κοινωνία δε με δέχεται.Δέχεται εκείνον τον πατέρα που βγάζει πάνω στη γυναίκα του όλα τα ζωώδη ένστικτα του,που ασκεί εξουσία μέσω του ξυλοδαρμού και των ύβρεων αλλά όχι εμένα.Εκείνος βλέπεις είναι στρέιτ εγώ όμως όχι.Εγώ είμαι ο γκέι,η αδερφή,η λούγκρα.Έτσι δεν είναι μάνα;Μια στρέιτ οικογένεια άλλωστε που κατακρεουργεί τα παιδιά της και προάγει την βία είναι αποδεκτή.Εγώ όμως;Όχι.
 Μάνα, αυτή η χώρα τρώει τα παιδιά της.Δε το βλέπεις;Δε το καταλαβαίνεις;Εγώ πιστεύω στο:Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο,πιστεύω στην αλληλεγγύη και στον αλληλοσεβασμό.Δε μπορώ να μείνω μάνα.
 Μια χώρα που ανέχεται και δέχεται το φασισμό και τον ρατσισμό δεν είναι για μένα.Δεν έχω θέση σε μια χώρα που οι άνθρωποι δε μιλούν,δεν εκφράζονται,σε μια χώρα που το μόνο μελανό σημείο της είμαι εγώ.
 Φεύγω,για να μπορέσω να βρω τον εαυτό μου.Για να μπορέσω να εκφράζομαι ελεύθερα.Θα πάω εκεί που θα γνωρίσω τον σεβασμό,εκεί που θα υπάρχει αξιοπρέπεια και εκεί που θα ακουστεί η φωνή μου.Ναι, μάνα.Πηγαίνω εκεί που τα ιδανικά μου και οι αξίες μου θα ταυτιστούν με τα ιδανικά και τις αξίες των άλλων.Φεύγω.Δε μπορώ να μείνω,με διώχνουν με το τρόπο τους.Μη κλαις μάνα.Καποτε όλα θα αλλάξουν,κάποτε ίσως γυρίσω,κάποτε...Μάνα,αν γλιτώσω υπάρχει ελπίδα...

Υγ. Αφορμή του σημερινού μου κειμένου αποτέλεσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα για τη στάση της κοινωνίας απέναντι στους ομοφυλόφιλους,με επηρέασε αρκετά μπορώ να πω και έτσι ένιωσα την ανάγκη να το γράψω.

Καλή συνέχεια

Να αγαπάς ή να αγαπιέσαι;Να αγαπάς.!

Να αγαπάς τη γυναίκα που σε έφερε στο κόσμο, που κατάφερε να σε γαλουχήσει και να σε κάνει σπουδαίο άνθρωπο, τον άντρα εκείνο που σαν παιδί σε έπαιρνε στους ώμους του και ύστερα σε έσφιγγε στην αγκαλιά του.Και έπειτα, εκείνο το κορίτσι που μέσα από τα μάτια του βλέπεις εσένα, που μέσα από κείνο, ωριμάζεις και γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.Τους ανθρώπους που μαζί τους περνούσες τα καλοκαίρια σου, που μαζί τους έκανες τα πρώτα σου βήματα και που μίλησες για πρώτη φορά.
 Να αγαπάς ακόμη,τον περαστικό που θα σου πει καλημέρα, τον πλανόδιο πωλητή, το παιδί με το μπαγλαμαδάκι στο θησείο που θα σου παίξει Παπάζογλου και έπειτα θα σου απλώσει το χέρι του για πέντε δεκάρες. Να, είναι και εκείνα τα παιδιά που σου ζητάνε σιωπηρά βοήθεια, αλλά και εκείνοι οι θλιμμένοι άνθρωποι που δε σου μιλάνε, απλά σε κοιτούν.
 Να αγαπάς την Μώβ Ομπρέλα και το Καπλάνι της βιτρίνας που σου χάρισε η μάνα σου.Εκείνο το παιδί που μετράει τα άστρα και που ακόμη και σήμερα θα το συναντήσεις κάπου τυχαία. Τον Τάσο Λειβαδίτη και το "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος", τον Γιάννη Ρίτσο και τα Ανθολόγια του, τον Pablo Nerouda και τις ποιητικές συλλογές του που πραγματεύονται τον έρωτα.Αγάπα ακόμη και την ματαιοδοξία του Κώστα Καρυωτάκη καθώς και τον αμφιλεγόμενο Έντγκαρ Άλαν πόε.
 Να αγαπάς την Τέχνη.Είναι όμορφη η τέχνη, σε σεργιανά σε άλλους κόσμους, σε ταξιδεύει και συνάμα σε βοηθά να εξελίσσεσαι και να αναδύεις άγνωστες και ανεξερεύνητες πτυχές του εαυτού σου. Σε βοηθά να δημιουργείς και να οραματίζεσαι το αύριο. Αγάπα, το πρωινό τσιγάρο του Νότη Μαυρουδή που σου κρατάει συντροφιά ακόμη και τώρα, τη συννεφούλα του Νιόνου, εκείνο τον παλιάτσο της χορωδίας τυπάλδου  και το χοντρό μπιζέλι που έβαζε η μάνα σου στη διαπασών και εσύ χόρευες σαν να μην υπάρχει αύριο.Ακόμη, να αγαπάς τον τόπο που μεγάλωσες, τον ήλιο, τον ουρανό,τα μέρη που περπάτησες, τις μυρωδιές, τα αρώματα, τη φύση, τις αισθήσεις και τις γεύσεις.
 Να αγαπάς τον εαυτό σου όχι για αυτό που θα ήθελες να γίνεις αλλά για αυτό που έχεις καταφέρει εως τώρα να είσαι. Να αγαπάς την ευθύνη, να λές μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο, είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης.Πέρα από εκείνη την ευθύνη, να αγαπάς και τον επαναστατημένο άνθρωπο που έχεις θάψει εδώ και καιρό μέσα σου και διστάζεις να τον βγάλεις προς τα έξω.
 Ναι να αγαπάς...Αν με ρωτούσε κανείς, ποιά η ανάγκη μου να γράψω ένα κείμενο για την αγάπη η αλήθεια είναι πως δε γνωρίζω την απάντηση. Ίσως έγραψα γιατί η αγάπη έχει θαφτεί μέσα μας, ίσως γιατί την έχουμε ξεχάσει, ίσως γιατί τη θεωρούμε δεδομένη.Ή μήπως τελικά, έχουμε πάψει να αγαπάμε; Μπά, δε νομίζω, η αγάπη άλλωστε βρίσκεται μέσα μας εκ φύσεως. Απλά να, ίσως χρειάζεται πάντα κάποιος να μας υπενθυμίζει πως υπάρχει και πως μπορεί να εκφραστεί με οποιονδήποτε τρόπο. Άλλωστε ο Νίκος Εγγονόπουλος στην ερώτηση να αγαπάς ή να αγαπιέσαι είχε απαντήσει: Να αγαπάς...

Καλή συνέχεια.!

Μας Σκοτώνουν.!

Μας σκοτώνουν γιατί μας φοβούνται, γιατί είμαστε διαφορετικοί, γιατί έχουμε γαλουχηθεί με αλλιώτικο τρόπο από το δικό τους. Ναι μας σκοτώνουν ώρα με την ώρα, μέρα με την μέρα. Πρώτα ένα μαγκάλι και έπειτα μια δολοφονία. Ύστερα ξανά εκείνο το μαγκάλι που με στοιχειώνει στον ύπνο μου. Ύστερα ξανά μια δολοφονία, μετά μια αυτοκτονία, πριν μία εβδομάδα ήταν κιόλας νεκροί...
 Μας σκοτώνουν εν ψυχρώ, είναι πλέον αδίστακτοι. Η ιστορία και τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Από χθες φέρνω στο νου μου εικόνες, ναι εικόνες. Φέρνω στο νου μου βλέμματα των παιδιών, βλέμματα των μανάδων και των πατεράδων. Στο νου μου φέρνω και το Αιγαίο πέλαγος...
 Ξέρεις η Θάλασσα πάντα με γαλήνευε, την κοιτούσα για να ηρεμήσω. Τώρα το μόνο που μου φέρνει είναι θλίψη και οργή, ναι οργή. Είναι πλανεύτρα άλλωστε η θάλασσα λένε...
 Σήμερα όλα γύρω μου με απωθούν. Νιώθω αγανάκτηση. Θέλω να βγω έξω και να φωνάξω.Ναι να φωνάξω μέχρι η φωνή μου να διαπεράσει τους τοίχους. Μα που είναι;Γιατί δεν αντιδρά κανείς;Πως φτάσαμε μέχρι εδώ;
 Στην αρχή βλέπεις συνηθίσαμε τις δολοφονίες, έπειτα τις αυτοκτονίες και τη μίζερη πραγματικότητα μας. Έπειτα συνηθίσαμε την εικόνα του τέρατος που δημιουργήσαμε.Ναι συνηθίσαμε τη φρίκη, συνηθίσαμε στην θέαση πνιγμένων ανθρώπων. Ναι, για ανθρώπινες ζωές σου μιλάω που δεν υπάρχουν πια. Βλέπεις κάποιοι το παιχνίδι το είχαν πολύ καλά στημένο, όλα δυστυχώς ήταν προμελετημένα και σε καμία περίπτωση τυχαία.
 Ναι όλα αυτά τα συνήθισες. Κρύφτηκες πίσω από το δάχτυλο σου.Τις νύχτες στα κρυφά επικαλείσαι το θεό για να έχεις ένα ξεροκόμματο αύριο, για να είναι καλά η οικογένεια σου. Έπειτα κοιμάσαι βυθισμένος στις τύψεις και στις ενοχές.
 Δε σε λυπάμαι.Ούτε εσένα ούτε την συνενοχή σου στο έγκλημα. Το μόνο που λυπάμαι είναι εκείνους που δεν υπάρχουν πια.Το μόνο που λυπάμαι είναι όλα όσα θα συμβούν από εδώ και πέρα.
 Όσο για σένα, καιρός να ξεσυνηθίσεις, γιατί αύριο θα μαστε κιόλας Νεκροί...

Καλή συνέχεια

Και η Ευτυχία;.!

Eίναι κάποιες φορές που φέρνω στο νου μου εκείνο το μαγκάλι που καίει ακόμη, εκείνο τον άστεγο που με κοιτάει επίμονα στον δρόμο σαν κάτι να θέλει να μου πει, τους απλήρωτους λογαριασμούς, το κομμένο ρεύμα, την ανεργία να μας κλείνει το μάτι, την κατάθλιψη να μας φλερτάρει επικίνδυνα και τη μοναξιά να χορεύει σε ξέφρενους ρυθμούς.
 Και η Ευτυχία;Που βρίσκεται σε όλα αυτά η Ευτυχία; Πως μπορεί κανείς να τη δει όταν ο ίδιος είναι κεντρικός άξονας όλων αυτών που εκτιλίσσονται; Μήπως εθελοτυφλεί;Μήπως σταδιακά παραιτείται;Μήπως...;
 Όχι, δεν  πιστεύω πως οι άνθρωποι έχουν πάψει να ελπίζουν και νιώθουν ευτυχισμένοι. Ξέρεις, ίσως κουράστηκαν, ίσως κλείστηκαν στους εαυτούς τους και δημιούργησαν άμυνες ώστε να μπορέσουν να αντέξουν, να μπορέσουν να συνεχίσουν. Όμως να,πιστεύω πως ο καθένας απο εμάς έχει βιώσει την Ευτυχία. Ίσως για λίγο, ίσως...
 Ας πούμε για μένα η Ευτυχία βρίσκεται στην ανιδιοτελή αγάπη και προσφορά, βρίσκεται στην Καλημέρα που θα μου πει ο περαστικός στο δρόμο και έπειτα θα μου χαμογελάσει, βρίσκεται σε εκείνο το βλέμμα, σε εκείνο το χάδι, το χαμόγελο, σε εκείνο το φιλί και σε εκείνη τη μεγάλη αγκαλιά.
Για μένα η Ευτυχία βρίσκεται στις διαπροσωπικές σχέσεις, στις παρέες, στις στιγμές και στα αυθόρμητα γέλια μας. Βρίσκεται στα μικρά καθημερινά πράγματα που αγνοούμε. Για μένα η Ευτυχία υπάρχει όταν ο άνθρωπος εξελίσσεται, όταν θέτει και επιτυγχάνει στόχους, όταν καταφέρνει πράγματα για τον εαυτό του, τα οποία τον κάνουν να προχωράει.
 Για μένα η ευτυχία βρίσκεται στην παραγωγικότητα και στη δημιουργικότητα, βρίσκεται στην φαντασία, στην μουσική, στο χορό, στις μυρωδιές, στα χρώματα, βρίσκεται οπουδήποτε μπορείς να είσαι ελεύθερος και να εκφράζεσαι ελεύθερα.
 Ο Μίλαν Κούντερα στην Αβάσταχτη Ελαφρότητα του είναι είχε πει πως ο ανθρώπινος χρόνος δε γυρίζει κυκλικά, αλλά προχωράει σε ευθεία γραμμή. Για αυτό και ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι ευτυχισμένος, επειδή η ευτυχία είναι η επιθυμία της επανάληψης.
 Ό χρόνος μπορεί όντως να μη γυρίζει κυκλικά και να προχωρά πάντα σε ευθεία γραμμή. Όμως εσύ, εγώ και ο καθένας από μας δε πρέπει να νοσταλγεί τις στιγμές ευτυχίας που κάποτε υπήρξαν. Είναι που η ευτυχία δεν είναι νοσταλγία της επανάληψης. Η ευτυχία υπάρχει και ανήκει στο παρόν αλλά και σε κείνα που θα έρθουν.Για αυτό μην Αργοπεθαίνεις.
 Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του...
 Να θυμάσαι πως αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή λοιπόν θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

Καλή συνέχεια

Το κλείσιμο του άρθρου μου είναι από το ποίημα "Αργοπεθαίνεις" του Pablo Nerouda.

Mε λες Τρομοκράτη...

Με λες Τρομοκράτη επειδή το χρώμα μου είναι το κόκκινο και όχι το μαύρο. Επειδή μιλάω για την αισιοδοξία και την ελπίδα.Επειδή μου αρέσει η ζωή και όχι απλώς η επιβίωση. Επειδή μου αρέσει να διεκδικώ, να κατεβαίνω στο δρόμο και να δημιουργώ τις δικές μου συνειδήσεις. Επειδή φωνάζω συνεχώς για αλληλεγγύη. Επειδή εναντιώνομαι σε αυτή την εποχή, επειδή δεν μου αρέσει να μιλάω για συμβιβασμούς και επειδή τα ιδανικά μου και τα θέλω μου δε πρόκειται να συμβαδίσουν ποτέ με τα δικά σου. Ναι,με αποκαλείς έτσι επειδή θέλω να έχω το δικαίωμα της ελεύθερης σκέψης και βούλησης, επειδή έχω φαντασία και επειδή ποτέ δεν μου άρεσε η λοβοτομημένη κοινωνία που ζω. Επειδή σέβομαι το διαφορετικό, επειδή όπου σταθώ και όπου βρεθώ θα μιλήσω ανοιχτά για τις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, τις οροθετικές γυναίκες καθώς και τα άτομα εκείνα που βιώνουν καθημερινά τον κοινωνικό αποκλεισμό. Επειδή μισώ την ομοφοβία και τον φασισμό της εποχής μου.
 Με λες Τρομοκράτη επειδή μου αρέσουν οι καταραμένοι ποιητές της πλατείας. Επειδή πηγαίνω στα Εξάρχεια.Επειδή αγάπησα εκείνο το σύνθημα σε τοίχο" Kάνε φίλο το μυαλό σου, πριν γίνει εχθρός σου."Επειδή τις νύχτες δε μπορώ να κοιμηθώ γιατί φέρνω στο νου μου εκείνους που δεν είναι πιά μαζί μας, ίσως δεν άντεξαν, ίσως λύγισαν, ίσως δεν ήταν για εδώ, ίσως...Ναι, με λες Τρομοκράτη επειδή ποτέ δε μου άρεσαν οι κοινωνικές νόρμες και τα πρότυπα που θες να μου επιβάλεις.
 Ξέρεις κάτι; Mη με αποκαλέις έτσι και μη με σταματάς. Ονειρεύομαι. Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας, αιώνες μοναξιάς. Τώρα μη.Μη με σταματάς. Τώρα και εδώ για πάντα και παντού, ονειρεύομαι ελευθερία. Μέσα από του καθένα, την πανέμορφη ιδιαιτερότητα, να αποκτήσουμε του σύμπαντος την Αρμονία.

Καλή συνέχεια

Υγ: To κλείσιμο του κειμένου μου είναι από το ποίημα της Κατερίνας γώγου" Υπερασπίζομαι την Αναρχία".

Τα Χριστούγεννα,αλλιώς...

Τα Χριστούγεννα ξέρεις, τα χω συνδέσει με τη μάνα μου, τον πατέρα μου, το σπίτι στο χωριό, τους παππούδες, το τζάκι, τις μυρουδιές από τα μελομακάρονα και τους κουραμπίεδες, εκείνη την άχνη ζάχαρη που πάντα κόλλαγε στις μύτες μας, τα παιδιά, τα κάλαντα, τους φίλους...
Ναι τα χω συνδέσει με όλα τα παραπάνω και με ακόμη περισσότερα... Με την ανιδιοτέλεια των ανθρώπων, την ελπίδα, την αγάπη, την αλληλεγγύη, την αισιοδοξία ακόμη και με την λάμψη στα βλέμματα των περαστικών. Να, και με κείνα τα χαμόγελα που πάντα πίσω τους κρύβουν μια μεγάλη θλίψη και ταυτόχρονα μια μελαγχολία.
 Ξέρεις πρόσφατα, έκανα μια εξόρμηση στο κέντρο της πόλης. Ναι της πόλης που μας μοιάζει. Στη μέση ένα μεγάλο καράβι με τα άσπρα του φώτα και γύρω γύρω η πλατεία στολισμένη. Κεντρικός άξονας όλων αυτών, οι περαστικοί. Η αμηχανία και η αγωνία έκδηλή στα μάτια τους,άλλοι σκεπτικοί και άλλοι σκυφτοί. Ελάχιστοι από αυτούς κρατάνε σακούλες στα χέρια. Είναι που η οικονομική δυνατότητα πλέον δεν υπάρχει, είναι που μερικοί από αυτούς δεν έχουν καν ούτε για τα προς το ζην, πολλοί από αυτούς αδυνατούν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα ενώ για άλλους αποτελεί παρελθόν καθώς κάποιοι φρόντισαν για αυτό. Παρόλα αυτά χαμογελούν. Ναι χαμογελούν. Ίσως για κείνα που θα θελαν να ζήσουν, ίσως για κείνα που περιμένουν, ίσως...
 Στην Οδό Δεληγιώργη, θα συναντήσεις τον Διονύση, άστεγο, 47 ετών με πτυχίο,μεταπτυχιακό, ξένες γλώσσες...Αυτό που σου κάνει εντύπωση είναι πως σε κείνο το μισοχαλασμένο σύρμα θα δεις πολύχρωμα στολίδια και στη μέση ένα μικρό αστέρι. Δε παρακαλά, δε μοιρολατρεί, απλά ελπίζει. Ναι ελπίζει σε μια δίκαιη και αξιοπρεπή ζωή. Αυτό που σου κάνει περισσότερο εντύπωση είναι πως ένα άψυχο πεζοδρόμιο παίρνει πνοή από αυτά τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Οξύμωρο θα πεί κάποιος, ίσως... Δυστυχώς όμως,δεν είναι μόνο ο Διονύσης. Είναι και 20.000 άτομα που ζουν στο δρόμο. Ναι στο δρόμο. Εκεί γράφουν καθημερινά τη δική τους προσωπική ιστορία. Εκεί θα τους δεις.Απλά να στέκονται και να σε κοιτάνε. Ναι να σε κοιτάνε με κείνο το βλέμμα που τα λέει όλα. Δε θέλουν να τους λυπάσαι. Άλλωστε για μια αξιοπρέπεια ζούνε...
 Ναι όλα αυτά ειναι για μένα τα Χριστούγεννα. Δεν είναι οι στολισμένες βιτρίνες, τα μαγαζιά, το περιτύλιγμα, η λάμψη των ημερών αυτών. Για μένα Χριστούγεννα είναι εκείνος ο καστανάς που στήνει την πραμάτεια του κάθε απόγευμα στην Ερμού. Εκείνα τα παιδιά που λίγο πιο κάτω θα παίξουνε την Φραγκοσυριανή, εκείνοι οι γονείς που δεν έχουν την δυνατότητα να πάρουν κάποιο δώρο στα παιδιά τους άλλα με ένα μαλλί της γριάς θα τα κάνουν τα πιο ευτυχισμένα στο κόσμο.΄Είναι και εκείνη η γιαγιά που θα σου πιάσει τη κουβέντα επειδή χρειάζεται παρέα, εσύ θα την ακούσεις και έπειτα θα σου δώσει την ευχή της. Και εκείνος ο γερασμένος άντρας με το ακορντεόν του να σου παίζει τραγούδια της Σοφίας Βέμπο και να σε γυρνάει σε άλλες εποχές.
 Οι άνθρωποι, οι μυρουδιές, οι αξίες που διέπουν τον καθένα από εμάς καθώς και το αίσθημα της αλληλεγγύης είναι για μένα τα Χριστούγεννα. Ναι εγώ το βλέπω. Το βλέπω καθημερινά από εκείνους που μου δίνουν το εισιτήριο τους και έπειτα χαμογελάνε. Απο εκείνους που αφήνουν ρούχα και τρόφιμα σε δίκτυα αλληλεγγύης. Από εκείνους που περνάνε τις ημέρες αυτές σε φυλακές ανηλίκων και ενηλίκων, στα παιδικά χωριά sos καθώς και σε διάφορα ιδρύματα. Το βλέπω από τους γιατρούς του κόσμου που έχουν ως σύνθημα το " Όπου υπάρχουν άνθρωποι".
 Αν με ρωτούσε κάποιος τώρα, τι θα ήθελα ή τι θα ευχόμουν για το νέο έτος ένα μονάχα θα μπορούσα να του απαντήσω. Αγάπη. Ναι αγάπη, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, να μπορέσουμε να αντέξουμε, να δημιουργήσουμε δικλείδες ασφαλείας και να θωρακίσουμε τους εαυτούς μας για εκείνα που θα συμβούν απο εδώ και πέρα. Άλλωστε είχα διαβάσει κάποτε πως ο τρόπος που δίνεις, έχει περισσότερη σημασία από το ίδιο το δώρο...

Καλή συνέχεια και Καλές γιορτές.!

Νοέμβρης του 13

Αυτές τις ημέρες πάντα φέρνω στο νου μου τις εκδηλώσεις που κάναμε στο σχολείο για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Να ξέρεις, εκείνον τον Λεβέντη που εροβόλογε καθώς και εκείνο το εμβατήριο που είναι μονότονο και φασιστικό ακόμη και σήμερα. Ακόμα μου ρχονται στο μυαλό εικόνες. Ναι εικόνες. Πολυτεχνείο, Τάνκς, Φοιτητές, το Ψωμί παιδεία ελευθερία, ακόμη και εκείνο το βίντεο ντοκουμέντο με τον Αντώνη Καλογιάννη να ερμηνεύει το Σφαγείο του Μίκη Θεοδωράκη. Θυμάμαι και εκείνη η φράση μετά την πτώση της Δικακτατορίας: Ζήτω η Δημοκρατία.

 Νοέμβρης 2013, η επέτειος του Πολυτεχνείου πιο επίκαιρη από ποτέ. Ωμή βία, τρομοκρατία, καταστολή, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ρατσιστικές επιθέσεις, δολοφονίες, παράνομες ενέργειες ( βλέπε τη παράνομη διακοπή του σήματος της ελληνικής ραδιοτηλεόρασης)...Πρόσφατα διάβασα ότι υπάρχει περίπτωση η Ερτ να εκπέμψει μέσα από κάποιο χώρο του Πολυτεχνείου.Η ανακοίνωση της αστυνομίας μάλιστα ήταν ξεκάθαρη: Eισβολή των Ματ εαν και εφόσον γίνει κάτι τέτοιο.

 1973-2013 και η εικόνα είναι σχεδόν ίδια. Μόνο που να,τότε υπήρχε το αίσθημα της αντίστασης, της αλληλεγγύης, της αλλαγής. Υπήρχε το κίνητρο και η αφορμή. Σήμερα παρόλο που η συγκυρία επιβάλλει από μόνη της την δημιουργία αυτή της αφορμής παρατηρώ γύρω μου ένα αίσθημα παραίτησης και αταραξίας. Ναι αταραξίας. Ας πούμε πως σε έχουνε πείσει πως το αυτονόητο είναι η παραίτηση, είναι να εργάζεσαι για ευτελή ποσά( βλέπε εργαζόμενους jumbo). Θέλουν να νιώσεις ευγνώμων που μπορείς εν έτη 2013 να πληρώνεσαι. Νιώθεις τυχερός που εργάζεσαι έστω και για πέντε μήνες. Οι αυτοκτονίες, οι άστεγοι έχουν γίνει καθημερινότητα σου. Σου φαίνεται ας πούμε φυσιολογική η αύξηση τέτοιων φαινομένων. Λες και αυτή την κλισέ- χιλιοφορεμένη φράση που έχεις σιχαθεί και εσύ ο ίδιος: Έχει ο θεός και για μας...

 Ξέρεις κάτι; Δεν υπάρχει κανένας θεός που θα σε βγάλει από αυτό το τέλμα. Δυστυχώς οι απομηχανής θεοί έχουν μείνει μόνο στα βιβλία. Πρέπει επιτέλους να βγεις εσύ ο ίδιος από αυτό το τέλμα. 

 Διεκδίκησε τη ζωή που σου αξίζει, τι άλλο περιμένεις;. Άρχισε να συμμετέχεις σε συλλογικότητες,κατέβα στο δρόμο, οργανώσου σε δίκτυα αλληλεγγύης,κοινωνικά ιατρεία. Συμμετείχε σε δράσεις της γειτονιάς σου ακόμη και στους χώρους εργασίας σου...

 Η μιζέρια, η απάθεια, η αταραξία και η παραίτηση δεν αποτελούν τη λύση στο πρόβλημα. Η κατερίνα γώγου είχε γράψει πως αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει μια συγκεκριμένη ζωή με συγκεκριμένες πράξεις. Για αυτό και η συγκεκριμένη κοινωνία για το συγκεκριμένο σκοπό τον καταδίκασε σε έναν αόριστο Θάνατο. Δική σου είναι η επιλογή λοιπόν. Το νου σου...

Καλή συνέχεια.

Υγ:  Νοέμβρης ήταν η χρονιά κι εδώ γινόταν του χαμού εγώ ήμουν δεκαεννιά κι αυτή εβδομηντατρία και να που ερωτεύτηκα κάποια χρονολογία κι ο έρωτας κρατάει για καιρό...