Οι νύχτες για όλα από δω και πέρα

 Η νύχτα όνομα ουσιαστικόν,γένους θηλυκού,ενικός αριθμός.Πληθυντικός αριθμός οι νύχτες. Οι νύχτες από δω και πέρα. Κάπως έτσι έκλεισε η Κική Δημουλά το ποίημα της πληθυντικός αριθμός, κάπως έτσι επιλέγω και γω να ανοίξω το σημερινό μου κείμενο. Δεν μπορώ να εξηγήσω απόλυτα το γιατί. Είναι που μερικές φορές η νύχτα σε κάνει να χάνεσαι στο μαύρο της πέπλο, να βυθίζεσαι σε σκέψεις και να δημιουργείς πράγματα και καταστάσεις με την φαντασία σου. Το τελευταίο διάστημα για μένα τουλάχιστον οι μέρες ήταν κάπως περίεργες. Να ξέρετε...Περίεργες καταστάσεις, περίεργα συναισθήματα, περίεργες και περίπλοκες σκέψεις ίσως και ανόητες σκέψεις. Σαν να λέμε μπερδεμένα γεγονότα που το μόνο που χρειάζεται για να μπούν σε μια σειρά είναι να τα τακτοποιήσεις.
 Αυτή τη φορά με το κείμενο μου δε θέλω να περάσω κάποιο μήνυμα κοινωνικοπολιτικού χαραχτήρα. Θα ήθελα απλά να εκμεεύσω από εμένα από εσένα, απο τον καθένα ξεχωριστά κάποιες σκέψεις, συναισθήματα.
 Είναι ωραία τα φώτα τη νύχτα.Ακόμη και τα φωτεισμένα σπίτια ακόμη και το ολόγιωμο φεγγάρι. Ακόμη και το γεγονός ότι βρίσκομαι στο γραφείο μου με αναμμένη μόνο μια λάμπα και γράφω αυτό το κείμενο για μένα αποτελέι ανεκτίμητη αξία. Δε ξέρω ίσως το σκοτάδι με βοηθάει να λύνομαι περισσότερο, στο να αναπολήσω και να λυσμονήσω στιγμές και γεγονότα. Το ράδιο ανοιχτό να παίζει και γω να αποτυπώνω στο χαρτί τις σκέψεις μου. Το τραγούδι που παίζει το Νύχτωσε Νύχτα Νύχτωσε. Δεν ξέρω αν αποτελεί τυχαίο γεγονός δε πιστεύω άλλωστε στη τύχη παρά μόνο στις συμπτώσεις και στις συγκυρίες. Ναι πιστεύω ότι τη νύχτα ξεφεύγεις. Ακόμη και τώρα που γράφω αυτό εδώ το κείμενο νιώθω πολύ περίεργα. Γράφοντας σου βγαίνουν τόσα συναισθήματα. Είναι σαν να πνίγεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό, είναι σαν να πνίγεσαι από κάτι να θές να το αποβάλεις από μέσα σου, να θες να φωνάξεις και να ακουστείς αλλά να μη μπορείς. Έτσι επιλέγεις να αποτυπώσεις αυτά που θες στο χαρτί. Και εδώ είναι η στιγμή που θες να πεις τόσα πολλά που γράφεις ασταμάτητα και γρήγορα λες και νιώθεις ότι σε κυνηγάει κάποιος και δε θα προλάβεις να τα ολοκληρώσεις. Δε σε νοιάζει πως θα βγει αυτό που γράφεις απλά θες για τους δικούς σου λόγους να το κάνεις.
 Κοιτάς δεξιά και αριστερά στο δωμάτιο χωρίς να περιμένεις κάτι. Η νύχτα σου παίζει περίεργα παιχνίδια. Σε πάει σε άλλους κόσμους, τελείως διαφορετικούς. Αρκεί να θες μόνο να τους ανακαλύψεις και να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να το κάνει. Ο Pablo Nerouda είχε πει πως πρέπει να κρατήσουμε τη σκιά για να δούμε αν στο σκοτάδι μπορούμε να βγούμε και να ψαχουλέψουμε στους τοίχους. Σε μία φράση αποτυπώνονται τόσες αλήθειες, τόσα συναισθήματα, τόσα...τόσα...τόσα...
 Ο Γιάννης Ρίτσος στη Σονάτα του Σεληνόφωτος ξεκινάει κάπως έτσι...Ανοιξιάτικο βράδυ,μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού.Μια ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μιλαέι σε ένα νέο. Δεν έχουν αναψει φως. Απο τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμίλικτο φεγγαρόφωτο. Άφησε με να ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι-δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησε με να ρθω μαζί σου... Πως φαίνεται μέσα από λίγες γραμμές η ανάγκη μιας γυναίκας να ξεφύγει από κάτι και να ανακαλύψει καινούργιους κόσμους και καινούργια πράγματα. Η ανάγκη της αποδέσμευσης από τη μίζερη πραγματικότητα. Την φράση την επαναλαμβάνει 2 φορές στη πρώτη στροφή. Πως λοιπόν η ανάγκη ξεπερνά τον ίδιο μας τον εαυτό. Τόσες ανάγκες, τόσα συναισθήματα,τόσα θέλω και στη μέση τόσα τόσα πρέπει, τόσες απαγορεύσεις και ταυτόχρονα τόσες δυσκολίες. Το δωμάτιο σκοτεινιάζει, φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα κρυψε το φεγγάρι. Μονομιάς σα κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μια γνωστή φράση....Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα δε ξέρω αν βγήκε τελικά από το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά και στις γωνίες του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μια αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; Το ραδιόφωνο συνεχίζει...
 Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές για πιο λόγο η νύχτα μας βοηθάει να νιώσουμε σε πιο έντονο βαθμό κάποιες καταστάσεις, κάποια συναισθήματα τα οποία με κάποιο μαγικό τρόπο τη μέρα εξαφανίζονται. Είναι που το πρωί έχουμε τόσα πράγματα να σκεφτούμε,τόσες υποχρεώσεις που ξεχνάμε τελείως το ΄΄ Εμείς΄΄. Είναι σα να βγαίνουμε από τον εαυτό μας φορώντας ένα διαφορετικό προσωπείο. Τη νύχτα όμως γυρνώντας στο σπίτι κλεινόμαστε στον εαυτό μας, δημιουργούμε άλλες αναζητήσεις και αναζητούμε άλλες διεξόδους.Βγάζουμε το προσωπείο μας και επανερχόμαστε ξανά στο ΄΄Εμείς΄΄. Δύσκολα άλλωστε κάποιος αφήνεται ολοκληρωτικά. Πάντα θέλει να δείχνει δυνατός και όχι αδύναμος. Όλοι αποφεύγουμε ο καθένας για τους δικούς μας λόγους να δείξουμε ότι δε ξέρουμε να χειριστούμε κάποιες καταστάσεις, απογοητευόμαστε, συγκινούμαστε,ερωτευόμαστε παράφορα, μετανιώνουμε, πληγωνόμαστε, συγχωρούμε...
 Δε ξέρω γιατί με επηρέασε τόσο η σημερινή νύχτα. Ίσως ήθελα να απεγκλωβιστώ από κάτι αποτυπώνοντας στο χαρτί για ακόμη μια φορά τις σκέψεις μου. Για κάποιους μπορεί να είναι ένα γραφικό κείμενο. Για κάποιους άλλους να αποτελέι ένα -χαζό-ρομαντικό κειμενάκι. Για άλλους πάλι επλίζω να αποτελέσει αρκετή τροφή για σκέψη. Όλες οι απόψεις άλλωστε είναι αποδεκτές και κατανοητές.
  Όσο για τη νύχτα τι άλλο να πω..Τη νύχτα οι τοίχοι της πόλης μιλάνε για ανθρώπους που δεν είναι απο δω,που έρχονται από αλλού, από μια άλλη νύχτα...

     Καλό ξημέρωμα!

Οι τρελοί και οι παράνομοι πραγματοποιούν τα όνειρα που κάνουν οι ποιητές...

    Περίεργος τίτλος για άρθρο θα πει κάποιος. Εγώ πιστεύω πως είναι λίγο ιδιαίτερος,αλλά να έχει αυτό το κάτι που σε τραβάει. Τελικά οι τοίχοι τα λένε όλα μέσα σε μία απλή φράση(Σύνθημα γραμμένο σε τοίχο στο κέντρο της Αθήνας,λοιπόν). Είναι εκείνη η στιγμη που δεν θες να κάνεις κάτι και το μοναδικό πράγμα που θες είναι να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου.Αυτό προσπάθησα να κάνω και εγώ γράφοντας αυτό εδώ το κείμενο σήμερα...
   Ο τίτλος τα λέει όλα.Πολλοί από εμάς ίσως θα θέλαμε κάποια στιγμή της ζωής μας να είχαμε τολμήσει να βγούμε από τα όρια που κάποιοι θέλησαν να μας εντάξουν, να ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα  καθώς και να ξεπεράσουμε τους φόβους μας που κατά καιρούς μας κατέκλυζαν συνεχώς...Κάποιοι τα κατάφεραν..
    Οι τρελοί και οι παράνομοι...Μια τόσο ρεαλιστική  φράση και ταυτόχρονα μια τόσο ειρωνική φράση. Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω γιατί η λέξη ΄Τρελός΄ είναι ευρέως διαδεδομένη ακόμη και σήμερα;; Γιατί ποτέ κανείς δεν αποκαλεί τα άτομα αυτά ως άτομα με ψυχικές διαταραχές;; Γιατί αποκλείουμε απο τη κοινωνία αυτά τα άτομα και δεν μπαίνουμε καν στην διαδικασία να τα γνωρίσουμε παρά μόνο να τα απομακρύνουμε συνεχώς από κοντά μας και να τα αγνοούμε;; Τόσα γιατί μέσα σε λίγες γραμμές..Λυπηρό και τραγικό ταυτόχρονα. Άτομα που ζουν στο δικό τους κόσμο, που ονειρεύονται που ταυτίζουν τον ευατό τους με κάτι που ποτέ δε μπόρεσαν να είναι γιατί ίσως οι συνθήκες να μην τους το επέτρεψαν, άτομα που πλάθουν έναν ουτοπικό κόσμο και ζουν μέσα σε αυτό με πολύ ανεπτυγμένο το αίσθημα της φαντάσιας που δυστυχώς εκλείπει στις μέρες μας. Φυσικά γνωρίζω ότι αυτή είναι η μια πλευρά της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν συνεχώς οι ψυχικά ασθενείς αλλά έστω για σήμερα θέλω να κρατήσω αυτή...Να είναι που ταιριάζει τόσο όμορφα με το τίτλο του κειμένου μου. Αυτοί ειναι λοιπόν οι 'Τρελοί΄,άνθρωποι που ξαναγεννιούνται και άνθρωποι που είναι λίγο διαφορετικοί από εμάς.. Ένας από αυτούς ειναι και η Κ.Μ που τη συναντάς στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Αττικής. Το κείμενο της που βρίσκεται στο βιβλίο μαρτυρίες από το Δρομοκαίτειο μαρτυρεί το ότι διόλου 'τρελή' όπως θέλουν κάποιοι να την αποκαλούν συνεχώς δεν είναι. Ο τίτλος του κειμένου της Φαντασία. Και ξεκινά κάπως έτσι.... Όταν όλοι και όλα σε αφήσουν όταν δε σου μένει τίποτα μέσα στην απέραντη πικρότατη μονάξια σου, έρχεται η φαντασία να σε πάρει πάνω στα μεγάλα φτερά της. Ξεχνάς τότε ποίος,ποια είσαι και που ζεις, δίνεσαι ολόκληρος στα γοητευτικά της οράματα. Βλέπεις να ανοίγονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου οι μαγεμένοι κόσμοι των ονείρων και μετά το βλέμμα σου στην ενατένιση τους. Και να μια μέρα χάνεις αυτό το παντοδύναμο σύντροφο: Μα όχι για πάντα. Είναι στιγμές και σας θυμάται κάποτε κάποτε,κι έρχεται να σε παρηγορήσει για τις χαρές που έχεις στερηθεί. Τι και αν η συντροφιά της είναι τόσο σύντομη τώρα.Τι και αν η μοναξιά γίνεται κατόπιν πιο πικρή, τι και η πραγματικότητα ύστερα σε πληγώνει πιο βαθειά...Αυτά ήταν τα λόγια της Κ.Μ λόγια που χτυπάνε κατευθείαν στη καρδιά...
  Ας φύγουμε όμως από το ψυχιατρείο ας πάμε λίγο πιο μακρια..Νικόλας Άσιμος ετών 39, διεγνώσθει με σχιζοειδής ψύχωση και βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του(αυτοκτόνησε). Ένας τρελός ανάμεσα σε εμάς τους υγιείς. Τα τραγούδια του πιο διαχρονικά από ποτέ μερικά από αυτά είναι το Βαρέθηκα, το γιουσουρούμ,venceremos,εγώ με τις ιδέες μου σε συνεργασία με τη Σωτηρία Λεονάρδου, Δε θέλω καρδιά μου να κλαις,ο μηχανισμός κ.α. Τραγούδια με ουσιαστικό στίχο,θεματολογία και νόημα που τα συναντάς σε πολλά ποιήματα άδοξων και ένδοξων ποιητών.
    Κατερίνα γώγου ετών 53 βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της λόγω υπερβολικής χρήσης αλκοόλ και χαπιών. Διεγνώσθει με κατάθλιψη(Ταυτόχρονα και χρήστρια ουσίων). Τυχαίνει να ήταν και εκείνη ποιήτρια με ποιήματα άκρως ρεαλιστικά και διαχρονικά. Με λένε Οδυσσέα, Τρία κλικ αριστερά, υπερασπίζομαι την αναρχία,η Μοναξιά κ.α. Ποίηματα γραμμένα από μια ψυχή που δε μπόρεσε ποτέ να την αποδεχθεί η κοινωνία καθώς και το ίδιο το κοινωνικό της περιβάλλον. Όπως και τον Νικόλα άλλωστε.
   Δύο αντισυμβατικοί καλλιτέχνες λοιπόν που κατάφεραν μέσα από τα έργα τους να εκπληρώσουν τα όνειρα των άδοξων ποιητών. Κατάφεραν να τα κρατήσουν διαχρονικά και τόλμησαν να μιλήσουν ανοιχτά στο κόσμο για τις πραγματικές αξίες της ζωής, για τα ιδανικά, για την μοναξιά, την αλληλεγγύη,την συλλογικότητα και τον αγώνα που πρέπει να κάνεις για να κατακτήσεις αυτά που σου αξίζουν.
    Όσο για τους παράνομους τι μπορώ να πω;; Συχνά στα ποιήματα διαβάζουμε για ανεκπλήρωτους έρωτες, πάθη, ίντριγγες, μυστικά που δεν πρέπει να αποκαλυφθούν,ρομάντζα και άλλες κρυφές, επικίνδυνες σχέσεις καθώς και περίεργες και περίπλοκες καταστάσεις...Ναι αυτοί είναι είναι οι παράνομοι. Άνθρωποι που ερωτεύονται παράφορα,που αψηφούν τους κινδύνους, που αγαπούν και αγαπιούνται,που ρισκάρουν, που δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου και το κυριότερο που αποδεσμέυονται από τα πρέπει και ζουν μόνο για τα δικά τους θέλω.
    Αυτοί λοιπόν είναι οι Τρελοί και οι παράνομοι που εκπληρώνουν τα όνειρα των ποιητών.Άνθρωποι σαν και εμάς που έχουν κάτι να μας πουν. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αποφασίσουμε αν θα κρατήσουμε κάτι από αυτούς η αν θα προχωρήσουμε αμέροχοι μένοντας θεατές της ίδιας μας της ζωής βάζοντας πάνω από όλα τα Πρέπει μας και όχι τους ίδιους μας τους εαυτούς και τις δικές μας ανάγκες.
   Όσο για τους ποιητές...Ας μιλήσουν καλύτερα εκείνοι για αυτούς και όχι εγώ. Άλλωστε όπως είχε πει και ο Αναγνωστάκης '' Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τρόπος να κρύψουμε το πρόσωπο μας''

    

In colors...

    Η αλήθεια είναι πως έχω να γράψω στο blog μου καιρό τώρα..Δε ξέρω το γιατί,ίσως γιατί στέρεψαν οι ιδέες μου,ίσως να μην έχω να σχολιάσω και να μοιραστώ κάτι...Όχι ότι τώρα έχω απλά να μου δημιουργήθηκε κάπως η ανάγκη να το κάνω. Λένε πως όταν εξωτερικεύεις τα συναισθήματα σου και τις σκέψεις σου ανακουφίζεσαι κάπως έτσι συμβάινει και στη δική μου περίπτωση. Γράφοντας κάνω ένα είδας ψυχοθεραπείας στον εαυτό μου.Αποτυπώνω σκέψεις ας πούμε και αργότερα τις επεξεργάζομαι.
    Ας γυρίσουμε όμως πίσω στο θέμα μας.Ανέφερα παραπάνω ότι έχω να γράψω στο blog μου αρκετό καιρό,και συγκεκριμένα από τις εκλογές.Ξέρω κανονικά θα έπρεπε να έχω γράψει κάποιες σκέψεις,κάποιο κείμενο που θα σχολίαζε τα γεγονότα αλλά δεν το έκανα...Ακριβώς έπρεπε,δεν το έκανα γιατί δε θέλησα να το κάνω.Είναι ορισμένες φορές που τα γεγονότα σε ξεπερνάνε.Δεν ήθελα να σχολιάσω ούτε την έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος ούτε τη μετέπειτα πορεία των εξελίξεων.Το μόνο που μου βγαίνει να πω αβίαστα και που για κάποιους θα ακουστεί λίγο περίεργο είναι ότι ο κάθε λαός έχει δυστυχώς την κυβέρνηση που του αξίζει.Βάζω μία τελεία εδώ γιατί δε θέλω να δώσω κάποια συνέχεια στο θέμα.
   Όσον αφορά τον τίτλο που έδωσα στο σημερινό μου κείμενο;; In colors.Ναι ίσως να είναι λίγο γραφικός για κάποιους αλλά να πάντα μου άρεσαν τα χρώματα...Διάφοροι συνδυσμοί χρωμάτων...Κίτρινο,μπλε,μωβ..'Εντονα χρώματα που το κάθε ένα έχει κάτι να σου δώσει.
  Μέσα Ιουλίου και το μόνο χρώμα που επικρατεί στην ζωή των ανθρώπων είναι το μαύρο.Θέλετε το ότι οι μέρες που περνάμε είναι δύσκολες; Θέλετε το ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τον καθένα από εμάς και έχουμε ξεχάσει να ζούμε; Η μήπως εμείς οι ίδιοι έχουμε παραιτηθεί και θέλουμε να τα βλέπουμε όλα μαύρα; Μπορεί...Μπορεί και όχι.
  Ξέρετε καθημερινά ακούω για αυτοκτονίες. Το ποσοστό αυτό των αυτοκτονιών αυξάνεται δραματικά .Αυτό με κάνει να αναρωτηθώ για πολλά πράγματα. Το μόνο που μου έρχεται μετά από τέτοιες ενέργειες είναι οργή. Οργή από τη μία γιατί το μόνο που θέλουν εκείνοι που έχεις '' από πάνω σου'' είναι να παραιτηθείς από τη ζωή σου, να παραιτηθείς από το να παλέψεις για την αξιοπρέπεια σου και τα διακιώματα σου και σταδιακά να παραιτηθείς από το τον ίδιο σου τον εαυτό. Από την άλλη πλευρά νιώθω οργή γιατί εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι αφήνουμε τον εαυτό μας να παραιτηθεί και να αφαιθεί.Δεν είναι περίεργο;Παρατηρώ γράφοντας ότι έχω χρησιμοποιήσει σε λίγες γραμμές το ρήμα Παραιτούμαι τέσσερις φορές. Δεν αναρωτιεμαι γιατί το έκανα,έτσι νιώθω για τους γύρω μου και για τα πράγματα μέσα από τον τρόπο με τον οποίο εκτιλίσονται. Αναρωτιέμαι όμως για το ποιά είναι η αιτία που συμβαίνει αυτό.
   Θέλεις να ανασάνεις ας πούμε και κάτι σε πνίγει. Δε μπορείς να αναπνέυσεις γιατί νιώθεις καθημερίνα να έχεις μια θηλιά γύρω σου που σταδιακά σε πνίγει όλο και περισσότερο. Δεν εστιάζεις στα απλά καθημερινά πράγματα που έχεις παρά μόνο στα υλικά αγαθά. Δεν είναι άδικο αυτό;
   Άλλαξε προταιρεότητες, εστίασε επιτέλου στα ουσιαστικά, ζήσε και νιώσε μια φορά ελεύθερος. Ξέρω είναι πολύ δύσκολο να μαθαίνεις ότι αύριο χάνεις τη δουλεία σου και το σπίτι σου και θα πρέπει πιθανώς να γυρίσεις στο πατρικό σου σπίτι ή στο χωριό σου. Αλλά ξέρω επίσης ότι την ίδια στιγμή θα σε περιμένουν στο σπίτι οι φίλοι σου και η οικογένεια σου με ένα χαμόγελο και μια μεγάλη αγκαλιά. Ανεκτίμητο δε νομίζεις; Mην αφήνεις την κατάθλιψη να σε καταβάλει. Αυτό θέλουν άλλωστε,να μη ζείς. Να γίνεις ένα άβουλο ον κλέισμένο στον ίδιο του τον εαυτό οδηγώντας σε στο τέλμα. Θα τους αφήσεις; Πάλεψε για τη ζωή σου. Είναι κάτι τόσο ανεκτίμητο που δυστυχώς κανείς δε το καταλαβαίνει.
   Καθημερινά άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και όλοι σιωπούν. Άλλωστε πάντα αυτοί μιλούσαν για κερδή και ζημιές και εμείς μιλούσαμε για ανθρώπινες ζωές. Ενεργοποιήσου και δραστηριοποιήσου.
Μάθε για την κατάθλιψη και τους τρόπους αντιμετώπισης της, βγές απο το αδιέξοδο σου και αγάπησε τον ευατό σου μόνο τότε θα σε αγαπήσει αυτός και θα σε βοηθήσει να αγαπήσεις τη ζωή.
     Είναι μέσα Ιουλίου και εγώ είμαι σε ένα γραφείο γράφοντας αυτό το κέιμενο. Ίσως δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω...Ίσως και να έχω..Από το παράθυρο παρατηρώ τον ήλιο..Το χρώμα του κίτρινο.Χρώμα αισιοδοξίας θα έλεγα και ηρεμίας,τον κοιτάς και φωτίζει όλο σου το πρόσωπο. Τον κοιτάς και νιώθεις όλη την αύρα του πάνω σου. Ο ουρανός γαλάζιος...Χρώμα γαλήνης και ηρεμίας..Τ α σύννεφα έχουν ένα ουδέτερο χρώμα το άσπρο,μη προσδιοριζόμενο.Μπορείς να το ερμηνέυσεις όπως εσύ θες. Όσο για τους περαστικούς;; Άλλοι είναι ντυμένοι στα κόκκινα( Πάντα μου άρεσε το κόκκινο, χρώμα του πάθους και της επανάστασης), στα κίτρινα, στα μωβ( εξίσου χρώματα που έχουν κάτι να σου πουν..Κοιτάξτε με επιτέλους ΖΩ). Και άλλοι με χρώματα μη προσδιοριζόμενα αλλά κάθεσαι και τα χαζεύεις απλά γιατί κάτι σου βγάζουν και έχουν κάτι να σου πουν.
   Ναι αυτούς τους ανθρώπους μου αρέσει να παρατηρώ,που δείχνουν ότι ακόμη υπάρχουν. Τους άλλους απλά θέλω να τους βοηθήσω με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να βγουν από το τέλμα τους. Είναι απλό, μόνο οι ίδιοι μέσα τους θα  πρέπει να βρουν την κινητήρια δύναμη για να το κάνουν και να το πετύχουν.
   Είναι μέσα Ιουλίου ώρα 11:00 το πρωί και εγώ αποτυπώνω εδώ μέσα χωρίς να περιμένω κάτι αλλά απλά και μόνο επειδή μου δημιουργήθηκε η ανάγκη κάποιες σκέψεις. Η αφορμή;; Οι περαστικοί στο δρόμο. Άλλωστε οι αληθινές ιστορίες γράφονται στο δρόμο και μόνο εκεί...

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.........Και να θυμάστε δεν είναι όλα μαύρα,υπάρχει και το γκρι...

H έμνπευση μου αυτό το τραγούδι...:)

   

Ψήφιζε και μη...Ερεύνα

 Πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το κείμενο θα ήθελα να πω,πως δε θέλω να φανω γραφική λόγω του ότι γράφω ένα κείμενο που αφορά στις εκλογές.Απλά πιστεύω πως η συγκυρία το επιβάλει κατά κάποιο τρόπο. Νομίζω ότι μας ξεπερνά και καλό θα ήταν μέσα από αυτό το κείμενο καθώς και μέσα από διάφορες συζητήσεις με τους γύρω μας να ζυμωθούμε, να ανοίξουμε διαύλους επικοινωνίας και να βγάλουμε τις παρωπίδες μας.
    Εκλογές λοιπόν...Για άλλους είναι μια διαδικασία τελείως ανούσια και μια διαδικασία μέσα από την οποία θεωρούν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει απολύτως τίποτα( Με το κλασικό σε όλους μας επιχείρημα και οι 300 τα φάγανε ουστ κλπ κλπ,επιχείρημα δηλαδή με βάση και με κοινωνιολογικό υπόβαθρο σου λέει). Για άλλους είναι μια διαδικάσια ψηφοθηρίας ας πούμε που ποτέ δεν έφερε την αλλαγή. Βέβαια αυτή η κατηγορία ατόμων στοχεύει στην ουτοπία και θέλει να χτυπήσει το σύστημα '' από μέσα΄΄. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι οι οποίοι έχουν ασχοληθεί περαιτέρω με το άθλημα( Μάλλον είναι πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους,λες και είναι πολύ δύσκολο να ασχοληθείς λίγο με το τι συμβαίνει στη χώρα σου τέλοσπάντων ας κλείσω παρένθεση) είναι οι λεγόμενοι πολιτικοποιημένοι. Ναι υπάρχουν και αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο(Αυτοί που κατά καιρούς τους λες αναρχοκομούνια, αριστερούς,μπάχαλους,αναρχικούς κλπ κλπ, η αλήθεια είναι ότι δεν γίνεται να είναι κάποιος όλα αυτά αποφάσισε ρε άνθρωπε πως θα αποκαλείς τον καθένα ή έστω διάβασε τι πρεσβέυει ο καθένας και μετά πες την άποψη σου). Α, ξέχασα υπάρχει και μία ακόμη κατηγορία είναι εκείνη η κατηγορία που αποτελείται από φερέφωνα του συστήματος και από άτομα τα οποία τόσα χρόνια ψήφιζαν και ενίσχυαν τον δικομματισμό.(Πολύ ενδιαφέρον, ονομάζονται και αυτοί πολιτικοποιημένοι σου λέει,το πως και το γιατί μη με ρωτάς θα σε γελάσω).
   Για να τα ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ας ξεκινήσουμε από την πρώτη κατηγορία. Φίλε Έλληνα, με το να μένεις αμέτοχος και παθητικός την εν λόγω συγκυρία νομίζω πως δεν βοηθάει καθόλου.Τόσα χρόνια ενίσχυες δικομματισμό και τώρα που έχεις φτάσει στο τέλμα και είναι αναγκαία η ψήφος σου τι κάνεις;;Λές απλά ότι δε σε αφορά και ότι όλοι τα φάγανε( Δηλαδή αυτοί που ψήφιζες τόσα χρόνια δεν τα έτρωγαν και θα τα φάνε τώρα κάποια μικρά κόμματα που θα κατέβουν). Και με τη λογική να το πάρεις είναι κάπου στα 16-18 κόμματα αν δεν κάνω λάθος που κατεβαίνουν και μπορείς να επιλέξεις.( Στο σημείο αυτό θέλω να εξαιρέσω από τα κόμματα τα χρυσά αυγά εεε χρυσή αυγή χίλια συγνώμη,καθότι δεν το θεωρώ καν κόμμα, δεν θεωρώ ότι στοχεύει στον άνθρωπο διότι δεν απαρτίζεται από ανθρώπους αλλά από γομάρια χωρίς κριτική σκέψη και άποψη και πίστεύω πως αν η Μελίνα Μερκούρη ζούσε η οποία ανέπτυξε το πολιτισμό δεν θα ήταν καθόλου περήφανη για αυτό το εγχείρημα άλλωστε είχε πει κάποτε για όποιους θυμούνται : Γεννήθηκα Ελληνίδα, θα πεθάνω Ελληνίδα. Ο κ. Παττακός γεννήθηκε φασίστας, θα πεθάνει φασίστας”.)Δεν θέλω να κάνω εκτενέστερη αναφορά σε αυτό γιατί δεν θέλω να δίνω αξία σε κάτι που κανονικά δεν έπρεπε να υφίσταται και παρόλα αυτά βλέπουμε πως έχει υποστηρικτές και μάλιστα φανατικούς(Ναζιστικοί χαιρετισμοί,ακραίες συμπεριφορές κλπ κλπ, τι μας περιμένει δε ξέρω και δε θέλω να φαντάζομαι φίλε αναγνώστη). Εδώ στη Γαλλία η lepen σάρωσε...Εδώ που είναι και Ελληναράδες και Πατριώτες τι θα γίνει δηλαδή;;
    Αντί λοιπόν να κάτσεις να ενημερωθείς,να ρωτήσεις,να ενδιαφερθείς,να μάθεις τι πρεσβεύει το κάθε κόμμα,τι λύσεις προτείνει και τι μπορεί να δώσει στην κοινωνία απλά λες πως δε σε αφορά. Δε μπορώ να σε καταλάβω. Σου παίρνουν τη ζωή και συ λες και ευχαριστώ.Anyway, το ίντερνετ πάντως το ραδιόφωνο και οι εφημερίδες είναι ένα καλό βήμα για να ενημερωθείς για τα κόμματα που κατεβαίνουν.( Δεν θα σου πω εγώ τι να ψηφίσεις, απλά σκέψου, ενεργοποιήσου,αποφάσισε,διεκδίκησε). Από εσένα από εμένα και από τον καθένα θα γίνει η αλλάγη να το θυμάσαι.
   Η δεύτερη κατηγορία τώρα αφορά εκείνους που στοχεύουν στην ουτοπία και θέλουν να χτυπήσουν το σύστημα( Οι λεγόμενοι αναρχικοί) τους οποίους πραγματικά εκτιμώ διότι παρόλο που δεν ψηφίζουν σου παραθέτουν ορθά επιχειρήματα για το λόγο που δεν ψηφίζουν( έχουν διαβάσει και έναν μπακούνιν ρε αδερφέ πως να το κάνουμε) μιλώντας με κάποιους από αυτούς βλέπω πως υπάρχει επικοινωνία και στη συνέχεια επεξεργασία πληροφοριών. Μπορεί να διαφωνώ αλλά τα επιχειρηματά τους έχουν μία βάση και δεν είνα σαν τα επιχειρήματα τύπου ΄΄ ειναι χαμένη υπόθεση οι εκλογές θα βγουν οι ίδιοι δε πάω΄΄.
    Όσο για την τρίτη κατηγορία τι να πω(μεγάλη συζήτηση). Όπως είπα και παραπάνω είναι οι πολιτικοποιημένοι!( Το συνοθήλευμα που ανέφερα παραπάνω,το μπουλούκι από αναρχικούςαριστερουςκομουνιστεςμπαχαλουςαριστεριστες ντε που τους αποκαλούν έτσι κατά καιρούς με το έτσι θέλω χωρίς να ισχύει απαραίτητα αλλά που να βρεις το δίκιο σου ) δηλαδή άτομα ουσιαστικά με η χωρίς ταμπέλα που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, που έχουν έναν α'τρόπο σκέψης, που μπορεί να διαφωνούν μαζί σου αλλά δε παύουν να σου παραθέτουν τα επιχειρήματα τους και που σε ενεργοποιούν και σε βάζουν σε μία διαδικάσια επεξεργασίας πληροφοριών και δεδομένων.( Προσοχή προσοχή άλλο πολιτικοποιημένος και άλλο κομματοποιημένος μη τα συγχέεις δεν κάνει. Για περισσότερες πληροφορίες ανέτρεξε στο google θα βοηθηθείς).
     Τώρα όσον αφορά την τρίτη κατηγορία και χειρότερη  αφορά εκείνους που τόσα χρόνια ενίσχυαν τον δικομματισμό(στο σημείο αυτό έχω να τονίσω ότι όλοι κάνουμε λάθη,αλλά δε σημαίνει ότι τα λάθη συγχωρούνται κίολας μη δουλευόμαστε και μεταξύ μας,ας κλείσω πάλι παρένθεση ). Και όχι μόνο τον ενίσχυαν αλλά σκοπέυουν ξάνα να τον ενισχύσουν. Μπένυ 18%  Σαμαράς 20% (και τα χρυσα αυγά 5 Plus);;;; Whyyyy?? Ρε Φίλε Έλληνα, ρε φίλε Έλληνα υποτίθεται ότι βγήκες στο δρόμο και διαδήλωσες( Αφού έπρεπε να πέσεις σε τέμα πρώτα) φώναξες,έφαγες τα χημικά στη μάπα, βλέπεις ότι σου παίρνουν τη ζωή ότι σου κλέβουν το μέλλον και το κυριότερο την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ σου.Και συ θα πας να ψηφίσεις ποιούς:;; Σαμαρά και Μπένυ που σε δουλεύουν θρασύτατα μέσα στα μούτρα σου  ή τα χρυσά αυγά που μόνο τα τανκς δε θα κατεβάσουν και παίζει να επιβάλουν και ΄΄χούντα΄΄.( Ναι θα μου πεις οτι είναι μικρά ποσοστά σε σχέση με άλλες φορές αλλά δεν παύουν να είναι ποσοστά και ειδικά την συγκεκριμένη συγκυρία δεν θα έπρεπε καν να γίνεται λόγος για την ψήφιση των παραπάνω)
    Το νου σου λοιπον...Η αυτοί ή εμείς...Μας κλέβουν το μέλλον,να τους κάνουμε παρελθόν.
    Ξέρω ότι μπορεί να μη με διαβάσεις ποτέ,ξέρω ότι και να με διαβάσεις δε θα σου αλλάξω γνώμη τόσο εύκολα ξέρω όμως ότι ίσως επεξεργαστείς αυτό το κείμενο και μοιραστείς κάποιες σκέψεις σου μαζί μου. Εσύ είσαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης και μόνο εσύ μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο,κανείς άλλος να το θυμάσαι.


Υγ: ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ,ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΟΜΩΣ ΚΑΝΕΙΣ 

Tάσεις Φυγής

Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω.Είτε κάνοντας ταξίδια με τους γονείς μου και με φίλους,είτε πηγαίνοντας ταξίδια νοερά σε κάποιο μέρος(στην δεύτερη επιλογή άλλωστε σου δίνεται η δυνατότητα να επιλέξεις πως θα είναι  το μέρος στο οποίο θα πας και να το εξερευνήσεις όπως ακριβώς εσύ θέλεις). Εγώ σχεδόν πάντα διάλεγα την πρώτη επιλογή.Όχι γιατί δεν έχω φαντασία ή γιατί δεν είμαι ονειροπόλος ίσα ίσα,απλά το να ζήσεις το ταξίδι είναι κάτι το διαφορετικό. Ας πούμε, γνωρίζεις ποικίλα μέρη, διάφορους τύπους ανθρώπων με διαφορετικά πιστέυω και απόψεις ενώ παράλληλα βλέπεις και έναν άλλον τρόπο ζωής από αυτόν που ίσως να έκανες τόσα χρόνια.

  Το τελευταίο διάστημα παρατηρώντας τον εαυτό μου,διαπίστωσα πως έχω αρχίσει για κάποιον ανεξήγητο λόγο να έχω τάσεις φυγής. Θες το ότι με κούρασε η Αθήνα;Θες το ότι βαρέθηκα τα ίδια πράγματα;( Είναι που από ένα σημείο και μετά η μονοτονία έρχεται να αντικαταστήσει το κάθετι και τα κάνεις όλα κάπως μηχανικά). Άλλωστε αυτή η μονοτονία και η επανάληψη των ίδιων πραγμάτων και καταστάσεων μας έχει ΄φάει΄.
   Το κακό βέβαια είναι πως αυτό άρχισα να το παρατηρώ και στους γύρω μου, με την μόνη διαφορά πως εγώ άρχισα να κάνω διάφορα μικρά πράγματα για να ξεφύγω από την ΄΄ λούμπα΄΄ αν θέλετε της μονοτονίας.
   Γιατί όμως κανείς να μην κάνει τίποτα για να ξεφύγει από αυτό που τον τρώει και δεν τον αφήνει να πάρει ανάσα,παρά μόνο είναι θεατής σε αυτή τη κατάσταση και να ζει σαν παθητικός δέκτης της ζωής του; Kαι δεν μιλάω για ανέφικτα πράγματα!Μιλώ για ένα ταξίδι καθώς και την στροφή στην τέχνη.
   Αρχικά ένα ταξίδι σε βοηθά να αλλάξεις παραστάσεις,να γνωρίσεις πτυχές του εαυτού σου που ίσως δε γνώριζες και να συναναστραφείς με άτομα άλλης ιδιοσυγκρασίας από σένα.
   Όσον αφορά την τέχνη;; Αποτελέι κατά τη γνώμη μου τεράστια διέξοδο για να ξεφύγεις από καταστάσεις που σε κουράζουν και σε κατακερματίζουν.Για παράδειγμα ένα βιβλίο,ένα θεατρικό έργο,ένα κινηματογραφικό έργο ακόμα και ένα τραγούδι που θα ακούσεις στο ραδιόφωνο, καθώς και η ζωγραφική μπορούν να σε κάνουν να ξεφύγεις από αυτό που σε τρώει. Μπορείς να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου και να βγάλεις από μέσα σου συναισθήματα που για κάποιο λόγο τα έπνιγες τόσο καιρό και δεν ήθελες να βγούν στην επιφάνεια.
    Τι περιμένεις λοιπόν; Δραστηριοποιήσου, ξεπέρασε τους φόβους σου, εκδήλωσε τα συναισθήματα σου, βρες ένα καταφύγιο για σένα, βγες από το αδιέξοδο που έχεις πέσει,και το σημαντικότερο μίλα με τους φίλους σου,με τους γονείς σου ακόμα και με τον περαστικό στο δρόμο ίσως να σε βοηθήσει. Μόνο τότε θα μπορέσεις να νιώσεις ελεύθερος και θα μπορέσεις να βρείς το καταφύγιο που ψάχνεις.
   Δεν ξέρω γιατί μπήκα στην διαδικασία να γράψω ένα τέτοιο κείμενο. Απλά είναι που βλέπω στα μάτια πολλών την απογοήτευση και την θέληση που έχουν για  να ξεφύγουν από κάτι αλλά για κάποιον λόγο μένουν αμμέτοχοι σε όλο αυτό και κάποιος ανασταλτικός παράγοντας τους εμποδίζει να το κάνουν. Ελπίζω εσύ να βρέις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το καταφύγιο που ψάχνεις γιατί...Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς...

Καλό βράδυ...

Όπως είχε γράψει και ο Pablo nerouda στο ποίημα του ΄΄Ας βγούμε΄΄ :  Να κρατήσουμε τη σκιά για να δούμε αν από το σκοτάδι μπορούμε να βγούμε και να ψαχουλέψουμε στους τοίχους και να παραφυλάξουμε το φως για να το τσακώσουμε κι έτσι μια για πάντα να μας ανήκει ο ήλιος της κάθε μέρας.

Hλεκτρικός Θησέας,και τα λοιπά...

Για όσους έχουν μεγαλώσει με τον Παύλο σιδηρόπουλο αναμφίβολα θα γνωρίζουν ποίος είναι ο Ηλεκτρικός θησέας καθώς και το νόημα που θέλει να περάσει αυτό το τραγούδι. Για όσους πάλι δε το γνωρίζουν ή απλά έτυχε να το πετύχουν κάποια στιγμή στο ραδιόφωνο και δεν στάθηκαν πολύ στο νοηματικό κομμάτι του είναι μια καλή ευκαίρια να το γνωρίσουν μέσα από αυτό το κείμενο. Άλλωστε έχει περάσει ένας χρόνος σχεδόν που έχω αυτό το Blog και δεν έχω μπει στην διαδικάσια να γράψω έστω μερικές γραμμές για την απόφαση μου να το ονομάσω έτσι.

Ηλεκτρικός Θησέας λοιπόν...Τραγούδι που γράφτηκε το 1988 με μουσική επένδυση του Γιάννη Μαρκόπουλου, στίχους του Δημήτρη Βάρου και ερμηνευτές τον Παύλο σιδηρόπουλο και την Μαρία Φωτίου. Κοινωνικοπολιτικού χαραχτήρα τραγούδι με έντονο πολιτικό νόημα,ανατρεπτικό μήνυμα(ειδικά για τα δεδομένα εκείνης της εποχής) το οποίο επηρεάζει άμεσα εμένα,εσένα,εμάς...

  Κάποιος θα μπορούσε να παρομοιάσει τον Ηλεκτρικό θησέα με την ίδια την Ελλάδα. Τόσα χρόνια εκεί αδύναμη και κουρασμένη περιμένοντας την αλλαγή άπραγη χωρίς να διστάσει για το κάθετι.

  Μέσα σε αυτό το τραγούδι γίνεται λόγος για τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο καθώς και τον εμφύλιο δίνοντας έτσι μια νότα ελπίδας,αισιοδοξίας και δημιουργικότητας  για το μέλλον το οποίο από ότι φαίνεται θα είναι πολύ ζοφερό. ( Με την αναφορά στους δύο αυτούς πολέμους ίσως γίνεται λόγος για την δύναμη της Ελλάδας να καταφέρει να αναγεννηθέι ξανά παρ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε).

Η Αριάδνη, ο Λεωνίδας, ο πολιτισμός, η ψηφοθηρία, τα ΜΜΕ, το σάπιο πολιτικό σύστημα, οι αξίες για τη ζωή καθώς και τα ιδανικά είναι μερικά θέματα τα οποία κεντρίζουν το ενδιαφέρον του ακροατή και είναι θέματα τα οποία απασχολούν τις  κοινωνίες έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί κατά καιρούς. Αν αφιερώσεις λίγο χρόνο να το ακούσεις ίσως βρείς κάποια στοιχέια του εαυτού σου μέσα σε αυτό.

 Εντύπωση από το εν λόγω τραγούδι μου προκάλεσαν οι εξής στίχοι(άλλωστε είναι και οι τελευταίοι του τραγουδιού). Οι οποίοι λένε: Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς. Oυσιαστικά στο σημείο αυτό καλείσαι να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο πράγματα. Η πρώτη σου επιλογή είναι να μείνεις με την μοναξιά σου, να αδιαφορήσεις, να γίνεις έρμαιο της τύχης σου και να μαζοποιηθείς και η δεύτερη είναι να ονειρευτείς,να αγαπήσεις να αγαπηθείς,να διεκδικήσεις,να ζήσεις και να παλέψεις όχι μόνο για τα ίδια τα κεκτημένα αλλά και για την ίδια σου την αξιοπρέπεια,για το μέλλον σου,για τον διπλανό σου και κυρίως για...Εσένα. Εαν χάσεις μη σε πάρει από κάτω,αρκεί μόνο να ξέρεις ότι προσπάθησες να ξεφύγεις από το μέλλον σου που κάποιοι έχουν προδιαγράψει ήδη για σένα. Θα ξέρεις ότι προσπάθησες να ξεφύγεις από αυτό που σου τρώει την ψυχή και δεν σε αφήνει να ανασάνεις ενώ ταυτόχρονα σε πνίγει τόσο πολύ που θες να απεγκλωβιστείς απο αυτό.

Το τραγούδι αυτό μπορεί να γράφτηκε το 1988 αλλά είναι προσαρμοσμένο(δυστυχώς)στα τωρινά δεδομένα..Τι ειρωνεία...

 Ας αφήσουμε λοιπόν τους ψευτοπατριωτισμούς και ας στοχεύσουμε σε μια ουσιαστική αλλαγή. Το τέλος σε αυτή την ιστορία δε θα το δώσει κανένας άλλος παρά μόνο εμείς.( Ναι, μπορεί να ακούγεται κλισέ και ουτοπικό αλλά πρέπει να πιστέψουμε σε αυτό ειδικά εμείς,που είμαστε η νέα γενιά που μπορεί να φέρει την αλλαγή).

Τι θα κάνεις λοιπόν;;Θα πάρεις τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή θα βγείς ξανά στο δρόμο της φωτιάς με οποιοδήποτε κόστος;; Εγώ θα προτιμήσω το δεύτερο.Ελπίζω και συ...

Καλό βράδυ και να Θυμάσαι: H Μοναξιά είναι Τρομοκράτης.

Tα παραμύθια δεν είναι αλήθεια αλλά τουλάχιστον δε μας λένε ποτέ ψέματα...

Aπό μικρή μου άρεσαν τα παραμύθια. Ξέρετε με τις ώρες χάζευα τους ήρωες των παραμυθιών. Άλλοι δυνατοί, άλλοι αδύναμοι και άλλοι ερχόμενοι από έναν κόσμο διαφορετικό,μαγικό θα έλεγα. Να εκεί που πάντα κυριαρχούσε το καλό και το δίκαιο, που όλοι ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι ζώντας σε μια κοινωνία δικαίου. Βέβαια πολλές φορές στα παραμύθια εντύπωση μου έκανε το γεγονός πως ενώ κυριαρχούσε το άδικο και γενικότερα το αίσθημα του μίσους και του φόβου στο τέλος εμφανίζόταν ένας ήρωας που ανέτρεπε τα πάντα και κατάφερνε να αλλάξει την ιστορία.Nαι ναι αυτό που λέμε ΄΄ Και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα΄΄.
   Πάντα πίστευα ότι τα παραμύθια παρόλο που δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα και παρόλο που δεν είχαν δόση αλήθειας δεν ήταν άμεσα συνυφασμένα με τα ψέματα. Αυτό το κατάλαβα καλύτερα διαβάζοντας την ιστορία του γλάρου Ιωνάθαν Λίβιγκτον. Όσοι δεν τον γνωρίζετε θα μου πείτε ποιός είναι αυτός.
   Ο γλάρος Ιωνάθαν είναι ένα δημιούργημα του Richard Bach. Ένας γλάρος διαφορετικός από τους υπόλοιπους γλάρους. Γεμάτος πάθος για ζωή, για ελευθερία,γεμάτος πείσμα. Ένας γλάρος που μέσα από την ιστορία του θέλει να μας αποδείξει περίτρανα ότι εκεί στον έξω κόσμο υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν φαίνονται( τα οποία πάντα θα πετούν μαζί τον Ιωνάθαν).
  Παρόλο που η ιστορία του έχει στοιχεία παραμυθιού με συνεπήρε και θα έλεγα κιόλας ότι ταυτίστηκα μαζί της. Θα με ρωτήσετε γιατί...Να είναι που αυτή η ιστορία απευθύνεται σε άτομα που ακολουθούν τους δικούς τους νόμους όταν ξέρουν πως έχουν δίκιο, σε ανθρώπους που ξέρουν ότι υπάρχει στη ζωή κάτι παραπάνω από αυτό που μπορεί να δει το μάτι, σε εκείνους που διστάζουν να κάνουν το επόμενο βήμα στη ζωή τους και απλά θέλουν να ξεφύγουν λίγο από τη καθημερινότητα τους.
   Aυτός είναι ο γλάρος Ιωνάθαν λοιπόν. Ένας γλάρος που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Άλλωστε πέταξε σημαίνει αποδεσμέυσου, σπάσε τις προσκολήσεις, έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και στη δύναμη του αοράτου, φώναξε για το δίκαιο και πάλεψε για αυτό,νίκησε τους φόβους σου και ''ΠΕΤΑ''. Γιατί μόνο αυτό έχει σημασία το πέταγμα  καθώς και το αίσθημα της ελευθερίας που βιώνεις ενώ πετάς.
   Μήπως τελικά πρέπει να δώσουμε περισσότερη σημασία στα μηνύματα που μας δίνει μία ιστορία  καθώς και να μπούμε στην διαδικασία της αποκωδικοποίησης τους και όχι να σταθούμε μόνο στο αν είναι δημιουργήματα μυθοπλασίας;Ίσως μόνο τότε καταλάβουμε ότι τα παραμύθια παρόλο που δεν είναι διόλου αληθινά δεν πρόκειται ποτέ να μας προδώσουν και να μας πουν...Ψέματα...

Kαλό βράδυ και να θυμάστε...Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά,κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά...