Εύχομαι...

Εύχομαι ειρήνη για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που έρχονται αντιμέτωποι με τα συρματοπλέγματα εκεί στη Δύση, με τα κρύα νερά του Αιγαίου, με τον ίδιο το θάνατο εκεί στη Λιβύη, στη Συρία και στην Παλαιστίνη.

Εύχομαι ο άστεγος να σταθεί στα πόδια του. Ο άνεργος να μη χάσει την αξιοπρέπειά του. Να μην υπάρχει παιδί που υποσιτίζεται. Να μην υπάρχει οικογένεια με άδειο το κυριακάτικο τραπέζι. Κανείς να μη λυγίσει και όλοι μαζί να παλέψουν.

Εύχομαι το νέο έτος να μας βρει πιο δυνατούς, ώστε να μπορέσουμε ν’ αντέξουμε.

Να πάψουμε να είμαστε τόσο εγωιστές και υλιστές, ώστε να μπορέσουμε να δούμε τη ζωή μας, ως ουσία και όχι ως περιτύλιγμα στη μιζέρια.

Να χαμογελάμε πιο συχνά, να δημιουργούμε, να παλεύουμε, να διεκδικούμε, να μη συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο από τα πάντα.

Να μιλάμε πιο συχνά για αλληλεγγύη, να ενδιαφερθούμε για εκείνον που στέκεται δίπλα μας, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, χρώματος ή θρησκεύματος.

Να αποκλείσουμε την ομοφοβία, την ξενοφοβία, το ρατσισμό που πλανώνται πάνω από τις ζωές μας, δηλαδή, το τέρας του φασισμού στο οποίο έχουμε αρχίσει να μοιάζουμε επικίνδυνα.

Να κατακτήσουμε κάποια στιγμή, εκείνα τα αυτονόητα που χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει αξιοπρεπώς.

Εύχομαι ακόμη, να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε. Μπορεί να μας έχουν κλέψει το παρόν, αλλά το μέλλον μας ανήκει. Μας το χρωστάνε άλλωστε!

Από τη χρονιά που φεύγει, δεν θα ξεχάσω τη φράση που μου είπε η 60χρονη Στέλλα: "Προτιμώ να πεθάνω από το να χάσω την αξιοπρέπειά μου. Δε θα τους κάνω το χατίρι". Από τη μία, γροθιά στο στομάχι, η παραπάνω φράση ενός κατ’ ανάγκην μοναχικού ανθρώπου. Από την άλλη, όταν τη σκέφτομαι, χαμογελώ γιατί δεν το βάζει κάτω.

Τελικά, σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος και όχι ζωντανός*…

Καλές γιορτές να έχουμε και ο καινούργιος χρόνος να μας βρει όπως επιζητούμε !  

* George Orwell

Η Ανακύκλωση μιας ολόκληρης κοινωνίας!

Συμμετέχω σε Πεντάμηνο Κοινωφελές πρόγραμμα όπως άλλωστε και χιλιάδες άνεργοι ανεξάρτητου ηλικίας, εδώ και 4 μήνες στο Δήμο Αιγάλεω. Η αλήθεια είναι πως για μένα ήταν λύση ανάγκης μιας και για αρκετό καιρό εργαζόμουν περιστασιακά αλλά και για μικρά χρονικά διαστήματα.

 Είμαι Κοι­νω­νι­κή λει­τουρ­γός. Μια ει­δι­κό­τη­τα που τεί­νει να εκλεί­ψει μιας και πολ­λοί συ­νά­δελ­φοι/ισσες μπρο­στά στην ανι­κα­νό­τη­τα του κρά­τους πρό­νοιας να στε­λε­χώ­σει με τον κα­τάλ­λη­λο τρόπο δομές και υπη­ρε­σί­ες, οδη­γού­νται σε επαγ­γέλ­μα­τα που ου­δε­μία σχέση έχουν με το αντι­κεί­με­νο τους. Κά­ποιοι από εμάς, προ­κει­μέ­νου να έχου­με άμεση επαφή με το αντι­κεί­με­νο προ­σφύ­γα­με στην εθε­λο­ντι­κή ερ­γα­σία με απώ­τε­ρο στόχο την από­κτη­ση εφο­δί­ων και εμπει­ρί­ας, για να θε­ω­ρού­μα­στε του­λά­χι­στον πα­ρα­γω­γι­κοί. Άλλοι πάλι στά­θη­καν πιο τυ­χε­ροί καθώς βρέ­θη­καν να ερ­γά­ζο­νται σε Μη Κυ­βερ­νη­τι­κές Ορ­γα­νώ­σεις λαμ­βά­νο­ντας το ποσό των 500 ευρώ.

Αν μπο­ρεί κα­νείς βέ­βαια να αι­σθαν­θεί και τυ­χε­ρός. Άλλοι, έχουν πέσει στα χέρια κά­ποιου ΚEK που «κο­στο­λο­γεί τους αν­θρώ­πους ανά το κε­φά­λι». Ενώ άλλοι όπως εγώ, έτυχε να είναι επι­τυ­χό­ντες σε κά­ποιο Πε­ντά­μη­νο κοι­νω­φε­λές πρό­γραμ­μα. Ερ­γα­σια­κός με­σαί­ω­νας, επι­σφά­λεια, ερ­γα­σια­κές ανι­σό­τη­τες, φαι­νο­με­νι­κή κα­τα­πο­λέ­μη­ση της ανερ­γί­ας και μι­σθοί πεί­νας είναι κά­ποια από τα πρώτα πράγ­μα­τα που μου έρ­χο­νται στο νου.

 Ερ­γα­ζό­μα­στε επί κα­θη­με­ρι­νή βάση, μι­λά­με πάντα για πλήρη απα­σχό­λη­ση, ενώ η ερ­γα­σία μας αντι­στοι­χεί σε 2 ευρώ ανά ώρα. Εμείς, οι τυ­χε­ροί άνω των 25, λαμ­βά­νου­με το ποσό των 495 ευρώ, ενώ οι κάτω των 25 το ποσό των 431 ευρώ. Ποσά ανή­κου­στα, αν σκε­φτεί κα­νείς ότι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι συμ­με­τέ­χο­ντες στα προ­γράμ­μα­τα αυτά έχουν οι­κο­γέ­νειες και παι­διά. Μέχρι πρό­τι­νος δε, δεν εί­χα­με κα­νέ­να απο­λύ­τως δι­καί­ω­μα γιατί πολύ άπλα ήμα­σταν ωφε­λού­με­νοι.

 Για πα­ρά­δειγ­μα, γο­νι­κές, αναρ­ρω­τι­κές, κα­νο­νι­κές άδειες, μέσα προ­στα­σί­ας για απο­φυ­γή ερ­γα­τι­κών ατυ­χη­μά­των, μιας και το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα έχουν κα­τα­γρά­φει αρ­κε­τά, με ευ­θύ­νη της ερ­γο­δο­σί­ας. Μετά από πολ­λές προ­σπά­θειες, πολ­λούς αγώ­νες, σύ­στα­ση επι­τρο­πών πε­ντα­μή­νων, συ­νε­λεύ­σεις, κι­νη­το­ποι­ή­σεις, κερ­δί­σα­με τα ανα­φαί­ρε­τα αυτά δι­καιώ­μα­τα. Κά­ποιοι συ­νά­δελ­φοι/ισσες ήδη στα­μά­τη­σαν ή μάλ­λον για να το πούμε ως έχει, τους στα­μά­τη­σαν διότι έληξε η σύμ­βα­ση τους.

Άλ­λω­στε οι Δήμοι αρ­νού­νται να δη­λώ­σουν ότι τα πε­ντά­μη­να κα­λύ­πτουν πά­γιες και διαρ­κείς ανά­γκες. Αρ­νού­νται ακόμη και την πα­ρά­τα­ση του προ­γράμ­μα­τος έστω και για 2 μήνες, ώστε να μπο­ρέ­σου­με να πά­ρου­με του­λά­χι­στον ένα υπο­τυ­πώ­δες τα­μείο ανερ­γί­ας.

 Σε όλον αυτό το πα­ρα­λο­γι­σμό, από τη στιγ­μή κιό­λας που γνω­ρί­ζου­με ότι οι δήμοι μας έχουν πραγ­μα­τι­κά ανά­γκη, από τη στιγ­μή που το μό­νι­μο προ­σω­πι­κό είναι ελά­χι­στο, εμείς απα­ντά­με με κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Ήδη έχου­με βρε­θεί στο υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας, με την απά­ντη­ση της ανα­πλη­ρώ­τριας Υπουρ­γού, Ρά­νιας Αντω­νο­πού­λου, να είναι αρ­νη­τι­κή καθώς επι­κα­λεί­ται νο­μι­κό κώ­λυ­μα.

 Εμείς, ξέ­ρου­με ότι όλα αυτά μπο­ρούν να λυ­θούν με πρά­ξεις νο­μο­θε­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου, εμείς ξέ­ρου­με ότι δεν γί­νε­ται άλλο να ανα­κυ­κλώ­νο­νται γε­νιές και γε­νιές με πρό­σχη­μα την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της ανερ­γί­ας, εμείς ξέ­ρου­με ότι δεν μπο­ρού­με να συ­νε­χί­σου­με να εί­μα­στε ανα­κυ­κλώ­σι­μοι σε μια κοι­νω­νία που νοσεί. Εμείς ξέ­ρου­με πως κα­νέ­νας αγώ­νας δεν είναι χα­μέ­νος για αυτό συ­νε­χί­ζου­με με συ­νε­λεύ­σεις αλλά και με κι­νη­το­ποι­ή­σεις στο Υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας μέχρι το τέλος.

Άλ­λω­στε δεν έχου­με να χά­σου­με τί­πο­τε άλλο παρά μόνο τις αλυ­σί­δες μας.

Είμαι κιόλας νεκρή!

Ξυπνώ και είμαι κιόλας νεκρή. Ναι! Ξυπνώ με την εικόνα εκείνων των παιδιών που ξέβρασε η θάλασσα, στα παγωμένα νερά του Αιγαίου. Ξυπνώ και στο νου μου φέρνω εκείνες τις μανάδες που θρηνούν τα παιδιά τους, που θρηνούν για το παρελθόν, για το παρόν αλλά και για το μέλλον. 

Στο νου μου φέρνω και όλους εκείνους τους πρόσφυγες, όλους εκείνους τους μετανάστες, που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τον ίδιο το θάνατο. Ξυπνώ, με το νου μου να βρίσκεται εκεί στα συρματοπλέγματα του Έβρου. Εκεί όπου η ζωή χάνει κάθε αξία. Εκεί όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκμηδενίζεται. Εκεί όπου ο μόνος κυρίαρχος είναι ο φόβος.

Ξυπνώ και ο νους μου βρίσκεται στα παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Ξυπνώ και ο νους μου βρίσκεται στη Δύση. Βρίσκεται στη Συρία, στην Παλαιστίνη, στο Λίβανο, στο Κομπάνι αλλά και στο Παρίσι. Ναι! Ο νους μου βρίσκεται εκεί στην άβυσσο της φρίκης των πολύνεκρων επιθέσεων. Εκεί όπου ο θάνατος κυριαρχεί και σαρώνει. Εκεί που ο κόσμος πεθαίνει. Εκεί που ανθίζει η βία. Εκεί που σφαγιάζονται οι λαοί.

Ναι! Ξυπνώ με τη σκέψη μου στραμμένη σ' εκείνους. Με τη σκέψη μου στραμμένη σε αυτά που ήδη εκτυλίσσονται, αλλά και σ' εκείνα που θα 'ρθουν. Ξέρεις, θα 'ρθουν ακόμη πιο δύσκολοι καιροί. Δεν ξέρω αν θα αντέξουμε μέχρι το τέλος. Ξέρω όμως, πως πρέπει ν' αντέξουμε. Ξέρω πως αυτός ο κόσμος πρέπει ν' αλλάξει. Και θ' αλλάξει! Τους χρωστάμε και μας το χρωστάμε, δεν νομίζεις;

"Ν' αξιωθούμε μια μέρα να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι, δηλαδή σαν άνθρωποι, που αρνιούνται ν' ασκήσουν καθώς και να υποστούν τη φρική" - Αλμπέρ Καμύ, Επαναστατημένος άνθρωπος

Καλή συνέχεια.

Ιστορίες από τον δρόμο!

Κορίτσι μου θα ρθουν δύσκολοι καιροί. Μου πε η Κ.Ελευθερία και σώπασε .Τα μάτια της παρέμειναν για ώρα καρφωμένα στο παράθυρο. Ύστερα στράφηκε πάλι προς το μέρος μου. Μη λυγίσετε παιδί μου. Δεν πρέπει να λυγίσετε. Εγώ βλέπεις, άντεξα σε εξορίες,έζησα τον πόλεμο. Να αντέξετε.Πρέπει να αντέξετε. Το βλέμμα μου σκυφτό. Θες από ντροπή;Θες από απογοήτευση;

Η Κ.Μυρτώ με την Κ.Ευτυχία από την άλλη μου μιλούν συνέχεια για κείνη την ριμάδα την μοναξιά.Δεν υποφέρεται παιδί μου.Είναι σαν αγκάθι στην καρδιά. Μη μείνεις μόνη.Δεν υποφέρεται. Δεν ξέρεις πως είναι.Κανείς δεν ξέρει.

Έπειτα είναι και ο Κ.Πέτρος. Αυτός ξέρεις, μου θυμίζει τον συγχωρεμένο τον παππού μου. Έτσι ψηλός, αδύνατος, με κοντά άσπρα μαλλιά.Είναι πράγματι από κείνους τους ανθρώπους που τα χουν χάσει όλα. Όμως να, του χει μείνει η αξιοπρέπεια του. Αλλά και κείνη η καλοσύνη που με περιβάλλει όταν βρίσκομαι σπίτι του. Μου δίνει πάντα την ευχή του.Εγώ προσπαθώ να του δώσω κουράγιο για κείνα που θα ρθουν αλλά και για κείνα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει. Τι άλλο απέμεινε να του δώσω άλλωστε;Περνώ και του λέω μια καλημέρα στα κλεφτά.Άλλοτε,κάθομαι και κουβεντιάζουμε...

Για το τέλος,αφήνω τη Σμαρώ. Μοναχικό άτομο,πολύ. Περνώ και της αφήνω τρόφιμα.Όταν έρχεται εκείνη η ώρα με περιμένει στο κατώφλι από νωρίς.Βλέπεις έχασε τη μάνα της.Τι τα θες...

Πάντα,όταν θα περάσω θα της πω να το παλεύει και να μην παραιτείται. Θα της πω, πως η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας,πως οι καιροί είναι δύσκολοι και πως έχουμε όμως ο ένας τον άλλον.

Τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά αναρωτιέμαι...Πόσο μπορεί κανείς να αντέξει όταν δεν του έχει μείνει τίποτε;Όταν του χουν ρημάξει το παρόν αλλά και το μέλλον;Όταν περιμένει καρτερικά τη σακούλα από το Κοινωνικό Παντοπωλείο;Όταν περιμένει να πάρει τα φάρμακα του από το Κοινωνικό Φαρμακείο αν και εφόσον υπάρχει διαθεσιμότητα; Όταν του έρχονται συνεχώς ειδοποιητήρια λογαριασμών και εξοφλήσεις χρεών;Όταν του κόβουν την αναπηρική σύνταξη;Όταν η τσέπη του είναι κυριολεκτικά άδεια και ζει πλέον από συνήθεια;

Πως μπορώ να τους μιλώ για ελπίδα και για διεκδικήσεις; Πως μπορούν να με πιστέψουν;Όσο δεν υπάρχουν δομές επαρκώς στελεχωμένες για ευάλωτες και ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, όσο η αλληλεγγύη γίνεται πανάκεια στο βωμό του εθελοντισμού, όσο η προνοιακή μέριμνα τείνει να εκλείψει παντελώς;Όχι κανείς δε μπορεί να με πιστέψει πια. Γιατί η ελπίδα αρχίζει και στερεύει, γιατί η κρίση αρχίζει και κλείνει τον κόσμο στα σπίτια του. Έχει γίνει θηλιά στο λαιμό, που σφίγγει μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα.Τι άλλο μπορώ να κάνω για να με πιστέψουν λοιπόν;

Το μόνο που με κάνει να ελπίζω τελικά, είναι εκείνο το πείσμα τους. Κι όμως, μου το δείχνουν καθημερινά με το βλέμμα τους, μου το δείχνουν καθημερινά με τον τρόπο τους. Μου λένε σιωπηρά πως σε πείσμα των καιρών θα το παλέψουμε.Πως σε πείσμα των καιρών θα αντέξουμε ακόμη και αν λυγίζουμε κάποιες στιγμές.Ξέρεις,ναι,κάποιες φορές σπάνε. Το πρόσωπο τους γεμίζει δάκρυα.Και γω ίσως,σπάω κάπου μέσα μου. Το μόνο που θέλω να τους πω, είναι εκείνοι οι στίχοι του Ναζίμ Χικμέτ και ύστερα να τους χαμογελάσω: Να γελάσεις από τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο.Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.Κι αυτό που θέλω να σου πω το πιο όμορφο από όλα δε στο χω πει ακόμα.

Καλή συνέχεια,

Υγ: Τα ονόματα του κειμένου μου αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας λόγω απορρήτου 

Για όλα εκείνα τα κρυμμένα τιμαλφή!

Σε πρωτοείδα στους δρόμους, στις καταλήψεις, αλλά και σε κείνο τον Δεκέμβρη του 08. Ναι, σε είδα να τρέχεις  μαζί με τους συντρόφους σου, να διεκδικείς,να πολεμάς, να αγωνίζεσαι για το δίκαιο αλλά να φωνάζεις συνάμα και για το άδικο.Έπειτα σε είδα στους χώρους εργασίας και στα κινήματα.Στεκόσουν δίπλα μας θυμάσαι; Σε είδα να μιλάς για ελευθερίες και για ιδανικά.Σε είδα να κοιτάς με συμπόνια και κατανόηση τον άστεγο, τον άνεργο,τον μετανάστη, τον εργαζόμενο, τον γείτονα σου,εμάς...
Ναι,σε είδα να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα όλων μας,να λες θα νικήσουμε,πρέπει να νικήσουμε και θα τα καταφέρουμε. Έπειτα σε είδα να κοιτάς τους οικονομικά αδύνατους στα μάτια και να τους μιλάς για εμπιστοσύνη αλλά και για όραμα. Να τους μιλάς για μια κοινωνία ανθρώπων, για μια κοινωνία που όλοι θα μπορούν να μιλούν για αξιοπρέπεια, που θα μπορούν να μιλούν για ζωή και όχι για επιβίωση.
Πέρασε καιρός!Άλλαξες.Δεν μιλάς πια. Σωπαίνεις και συναινείς στο κάθετι που διαδραματίζεται γύρω σου.Έπαψες να μιλάς για το μέλλον αλλά και για το παρόν.Ο λόγος σου έγινε ξύλινος και δεν μας πείθει, όπως άλλωστε και οι προοπτικές που μας προτείνεις. Πρώτα, ίσως να νιώσαμε θλίψη, έπειτα απογοήτευση.Τώρα οργή και αγανάκτηση.Αλλά ξέρεις κάτι; Θα το παλέψουμε για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, για να μπορέσουμε να αντέξουμε. Για να μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο που οι άνθρωποι θα μιλάνε με χρώματα αλλά και με νότες, που θα φυλάνε σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις και έννοιες σαν κι αυτές:απροσάρμοστοι, καταπίεση,μοναξιά,τιμή κέρδος, εξευτελισμός,έτσι για το μάθημα της ιστορίας.
Δε θέλω να λέω ψέμματα, είναι δύσκολοι οι καιροί και θα ρθουν και άλλοι. Σημασία όμως έχει να παραμένεις άνθρωπος.Θα την αλλάξουμε την ζωή,είναι χρέος μας άλλωστε.Για όλα εκείνα τα κρυμμένα τιμαλφή  που δε προλάβαμε να σώσουμε.Το ακούς;!


Καλή συνέχεια!


Υγ: Το κλείσιμο του κειμένου μου είναι από το ποίημα της Κατερίνας Γώγου "Θα ρθει καιρός"
       αλλά και από το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη " Κι ηθελε ακόμη"

Το ακούς;!

Είναι αδίστακτοι το ακούς;Θέλουν τι ζωές μας,θέλουν τον αέρα που αναπνέουμε,την γη που πατούμε.Θέλουν να μας εξευτελίσουν και να μας ταπεινώσουν,θέλουν να χάσουμε το μόνο που μας έχει απομείνει,Την αξιοπρέπεια μας!Το ακούς;Όχι δε θέλουν να μας βοηθήσουν,δεν θέλουν και δεν νοιάζονται για την ευημερία μας, δεν ξέρουν τι σημαίνει να μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος, δεν ξέρουν τι σημαίνει να απλώνεις το χέρι και να βοηθάς τον άλλο ανιδιοτελώς,δεν ξέρουν τι σημαίνει να ματώνεις για να τα βγάλεις πέρα, δεν ξέρουν πως είναι να δουλεύεις ώστε να έχεις ένα ξεροκόμματο για τα παιδιά σου,Το ακούς; Ξεχνάνε όμως κάτι.Ότι ετούτος εδώ ο λαός γονατίζει παρά μόνο μπροστά στους νεκρούς του,ότι τούτος εδώ ο λαός είναι υπερήφανος και όχι σκυφτός,ότι τούτος εδώ ο λαός δεν παραιτείται και δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς και τελεσίγραφα, ότι τούτος εδώ ο λαός μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτούς, Ναι, χωρίς τις απάνθρωπες πολιτικές τους,που οδηγούν σε βέβαιο θάνατο.Το ακούς; Ας μιλήσουμε ανοιχτά. Είναι στυγνοί εκβιαστές και όχι εταίροι. Είναι εκείνοι που μιλούν για εμπιστοσύνη και αξιοπιστία  την ίδια στιγμή που στον βωμό του κέρδους έχουν θυσιάσει και συνεχίζουν να θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές.Πράγματι. Είναι οικονομικά δυνατοί και ισχυροί. Καλά θα κάνουν όμως να φοβούνται, Και ξέρεις γιατί;Γιατί το μόνο που έχουν είναι η περιουσία τους και τίποτε άλλο. Όσο για μας, να ξέρεις πως έχουμε πολλά περισσότερα από δαύτους, Ναι, έχουμε εκείνο τον πολιτισμό που αν τον χάσουμε δεν είμαστε κανείς, όπως είχε πει και η Μελίνα, Ναι, έχουμε έναν Μάνο Χατζιδάκι, έναν Μίκη Θεοδωράκη,έναν Γιάννη Ρίτσο, έχουμε τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, έχουμε να θυμόμαστε εκείνο το παιδί που μετράει τα άστρα του Μενέλαου Λουντέμη, έχουμε τον ήλιο, τον ουρανό, το φως,έχουμε αλλά και κουβαλάμε μια Ιστορία που δεν μπορεί να μπει σε κανένα χρονοντούλαπο. Το ακούς; Το σημαντικότερο όμως, είναι πως έχουμε ο ένας τον άλλον και αυτό δε μπορεί κανείς να μας το πάρει, Το ακούς; Έχουμε μάθει να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε, να παλεύουμε και να διεκδικούμε.Όχι, δε θα σκύψουμε το κεφάλι, δε θα αφήσουμε να μας σκοτώσουν.Θα το παλέψουμε γαμώτο.Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.Μη!Να είμαστε έτοιμοι,κάθε ώρα είναι η δική μας ώρα,Το ακούς; Άλλωστε αν δεν μπορέσω να το δεις και εσύ,μοιάζει σαν να μη το χω. Το ακούς;!

Καλή συνέχεια.!

Υγ: Στο κλείσιμο του κειμένου μου έχω χρησιμοποιήσει στίχους της Κατερίνας Γώγου & του Γιάννη Ρίτσου.!

«Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης»

Στις 23 Αυγούστου του 1973, ο Γιαν-Έρικ Όλσον εισήλθε στην τράπεζα «Kreditbanken» της Στοκχόλμης. Φορούσε γυαλιά ηλίου, μια περούκα με φουντωτά μαύρα μαλλιά και στα χέρια του κρατούσε ένα πολυβόλο. Άρχισε να πυροβολεί στον αέρα, φωνάζοντας στα Αγγλικά: «Το πάρτι μόλις ξεκίνησε»! Σχεδόν αμέσως έφτασαν στο σημείο δύο αστυνομικοί. Ο Όλσον πυροβόλησε και πέτυχε τον έναν στο χέρι, ενώ διέταξε τον άλλον να κάτσει σε μια καρέκλα και να τραγουδήσει. Ο αστυνομικός άρχισε να σιγοτραγουδά το «Lonesome Cowboy» του Έλβις Πρίσλεϊ. Ο Όλσον κράτησε τέσσερις ομήρους τους οποίους θα ελευθέρωνε, μόνο αν η αστυνομία πραγματοποιούσε τα αιτήματά του. Τηλεφώνησε στον Σουηδό Πρωθυπουργό, Ούλοφ Πάλμε, και απείλησε ότι θα σκότωνε τους ομήρους. Ως απόδειξη, έπιασε μία όμηρο απ’ τον λαιμό και οι κραυγές ακούστηκαν μέσα από το τηλέφωνο. Η αστυνομία περικύκλωσε την τράπεζα και ετοιμαζόταν να χρησιμοποιήσει πιο αποτελεσματικά μέσα εναντίον του δράστη. Την επόμενη μέρα, οι όμηροι μίλησαν απευθείας με τον Πάλμε. Αντί να ζητήσουν βοήθεια όμως, υποστήριξαν τους δράστες. Η όμηρος Κριστίν Ένμαρκ είπε στον Πρωθυπουργό: «Πιστεύω ότι ρισκάρετε τις ζωές μας. Εμπιστεύομαι απόλυτα τον Κλαρκ και τον ληστή. Δεν είμαι απελπισμένη. Δεν μας έχουν πειράξει. Αντιθέτως, είναι πολύ ευγενικοί.» Σε μια άλλη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρωθυπουργό, η Ένμαρκ ζήτησε να αφήσουν τους δράστες να δραπετεύσουν μαζί με τους ομήρους.

 Στις 26 Αυγούστου, η αστυνομία άνοιξε μία τρύπα στο πάτωμα του διαμερίσματος πάνω απ’ το χρηματοκιβώτιο.Για δύο μέρες, συζητούνταν πιθανοί τρόποι διάσωσης των ομήρων. Οι όμηροι δεν τους ακολούθησαν. Αρνούνταν να βγουν απ’ το χρηματοκιβώτιο, μέχρι να σιγουρευτούν ότι οι δράστες θα μεταφέρονταν στη φυλακή σώοι και αβλαβείς.Οι κλέφτες συνελήφθησαν. Όταν οι δράστες επιβιβάστηκαν στην κλούβα και οι όμηροι βγήκαν στο δρόμο, η Ένμαρκ τους αποχαιρέτησε και φώναξε στον Όλοφσον: «Κλαρκ, θα τα πούμε σύντομα». Ο Όλσον καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκισης και αρραβωνιάστηκε μία απ’τις πολλές θαυμάστριές του, που του έστελναν γράμματα στη φυλακή. Ο ψυχίατρος και εγκληματολόγος Νιλς Μπέγιεροτ ήταν ένας από τους συμβούλους της αστυνομίας κατά τη διάρκεια της ομηρίας. Δημιούργησε και χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» για να περιγράψει τη συμπάθεια που έτρεφαν οι συγκεκριμένοι όμηροι για τους δράστες.

Αυτή λοιπόν, η ιδιότυπη σχέση μεταξύ του θύτη και του θύματος θα λέγαμε αδιαμφισβήτητα ότι είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, μιας και ο ίδιος ο λαός χρόνια τώρα αλλά ειδικότερα τούτες τις μέρες πάσχει μαζικά από ένα τέτοιου είδους σύνδρομο. Πρώτα και κυρίαρχα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τον ρόλο του θύτη έρχονται να διεισδύσουν στην καθημερινότητα του μέσου Έλληνα αλλά και της μέσης Ελληνίδας νοικοκυράς με απώτερο σκοπό την παρουσίαση μιας  οπτικής που δεν συνάδει με την πραγματικότητα αλλά και που παγιώνεται μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα. Άλλωστε το θύμα πάντα επιλέγει να μοιάσει σε κείνο το πρόσωπο που με άμεσο ή έμμεσο τρόπο καταφέρνει να τον εξουσιάσει. Ποιοί είναι όμως εκείνοι που λειτουργούν σχεδόν εκβιαστικά κάτω από το πρίσμα της τρομοκρατίας στα εξιλαστήρια θύματα τους;

Έγκριτοι ας πούμε δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, βουλευτάδες, άνθρωποι του πνεύματος, διαφημιστικές εταιρίες,  η ίδια η εργοδοσία, η μισθωτή σκλαβιά, ο εργασιακός μεσαίωνας, τα τελεσίγραφα για μη καταβολές των μισθών και των δεδουλευμένων, τα τελεσίγραφα για οριστικό κλείσιμο των τραπεζών καθώς και όλη αυτή η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση που στήνεται πολύ καλά μπροστά στο βωμό των συμφερόντων και του κέρδους. Ξέρεις, μπροστά στο φόβο ο άνθρωπος γίνεται πολύ εύκολα εκείνο το θύμα που αρχίζει να αποκτά εμμονικές σχεδόν τάσεις με τον ωμό εκβιαστή του, στη προκειμένη περίπτωση το ίδιο το κράτος. Μιλάμε πλέον ανοιχτά για μια απροκάλυπτη σχέση μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Μεταξύ ενός σάπιου κοινωνικού κράτους που έχει καταπατήσει σχεδόν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα αλλά και εκείνου που υποτάσσεται σιωπηρά σε κάθε τι διαδραματίζεται γύρω του.

Για πόσο ακόμη άραγε, κάποιος μπορεί να αντέξει τον εκβιαστή του; Για πόσο ακόμη άραγε κάποιος μπορεί να συνεχίσει να ακολουθεί πιστά εκείνον που του κλέβει με μένος το μέλλον, τη ζωή και την αξιοπρέπεια του; Μήπως ήρθε η ώρα να αποδεσμευτούμε από αυτό το μαζικό «Σύνδρομο της Στοκχόλμης»  για να μπορέσουμε να σπάσουμε επιτέλους τις αλυσίδες; Άλλωστε, να Κοίτα. Μόλις στρίψεις στη γωνιά βγαίνεις στον ουρανό. Γιατί αργούμε;

Ψυχή Βαθιά τούτες τις ώρες, τίποτε άλλο.! Καλή συνέχεια,

Ιστορικές Πηγές:Μηχανή του Χρόνου