O Κοινωνικός λειτουργός

Κάθε μέρα περίμενε στην καθιερωμένη στάση του λεωφορείου του, γύρω στις 8:00 περίπου. Ήταν πάντα τυπικός άλλωστε και δεν ήθελε να δίνει δικαιώματα. Έφτανε πάντα πρώτος, με εκείνο το χαμόγελο που σου έφτιαχνε την μέρα. Πάντοτε βρίσκοταν σε ετοιμότητα ώστε να αντιμετωπίσει το κάθε περιστατικό και τον κάθε εξυπηρετούμενο, χωρίς γκρίνιες και χωρίς ίχνος μιζέριας. Ο χώρος που δούλευε αρκετά μικρός, ενώ η υποδομή του κτιρίου δεν ήταν και η καλύτερη, κάτι το οποίο ίσως περιόριζε κάπως το έργο του. Όσο για την αμοιβή του; Λίγο παραπάνω από τον βασικό μισθό. Απλά για να μπορεί να βγάζει τα προς το ζειν. Και όμως εκείνος ποτέ δεν έχανε το χαμόγελο, την αισιοδοξία και την ελπίδα.
 Το ωράριο του είχε ήδη ξεκινήσει και το πρώτο τηλέφωνο δεν άργησε να χτυπήσει. Στο απέναντι ακουστικό είναι  η Μαρία η οποία βρίσκεται στο όριο της φτώχειας. Με δυσκολία παρέχει ένα κομμάτι ψωμί στα παιδιά της. Ο σύζυγος της παρόλο που εργάζεται δεν καταφέρνει με το μισθό που λαμβάνει "να τα βγάλει πέρα".Στο τηλέφωνο σχεδόν ξεσπά σε κλάματα. Εκείνος προσπαθεί να την ηρεμήσει. Ξέρει πως τα χέρια του είναι δεμένα. Ξέρει πως κράτος πρόνοιας δεν υπάρχει. Ξέρει πως δεν μπορεί να κάνει πολλά και όμως προσπάθησε. Ήρθε αμέσως σε επαφή με διάφορα δίκτυα αλληλεγγύης τα οποία με τη σειρά τους θα παρείχαν σίτηση, είδη ρουχισμού και είδη υγιεινής στην Μαρία.
 Το τηλέφωνο κάπου στις 10:00 ξαναχτυπά. Ο Κώστας χρήστης ουσιών ζητά βοήθεια καθώς θέλει να απεξαρτηθεί. Δυστυχώς ο ΟΚΑΝΑ( που τείνει να κλείσει) όπως και το ΚΕΘΕΑ( το οποίο είναι στεγνό πρόγραμμα) έχουν τεράστιες λίστες αναμονής κάτι που δυσκολεύει την άμεση απεξάρτηση του. Πάλι τα χέρια του κοινωνικού λειτουργού είναι δεμένα.Παρόλα αυτά ο ίδιος δεν βλέπει εμπόδια στο έργο του. Μίλα αμέσως με συναδέλφους, έρχεται σε επαφή με ανθρώπους που ασχολούνται με το λεγόμενο street work( δράσεις/παρεμβάσεις στο δρόμο), καθώς και με διάφορα προγράμματα απεξάρτησης. Δεν τα παρατά ούτε στιγμή. Οι απαντήσεις που παίρνει δεν είναι ούτε θετικές ούτε και αρνητικές, αλλά δεν τον νοιάζει. Επιμένει μέχρι να καταφέρει να τον εντάξει σε κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης και μετέπειτα σε κάποιο πρόγραμμα κοινωνικής επανένταξης.
 Ώρα 12:00 το μεσημέρι, το τηλέφωνο χτυπά συνεχώς. Λόγω της έλλειψης προσωπικού δεν απαντώνται(δυστυχώς) όλες οι κλήσεις. Παρόλα αυτά εκείνος προσπαθεί να εξυπηρετήσει όσα περισσότερα άτομα μπορεί. Όχι κυρίως γιατί πρέπει αλλά γιατί θέλει.
 Στο τηλέφωνο είναι η Κατερίνα  κακοποιημένη μητέρα δύο παιδιών. Τόσο καιρό η σιωπή είναι η συνενοχή της. Ήρθε η στιγμή όμως που είπε το Φτάνει Πια. Εκείνος την ακούει με προσήλωση. Αμέσως προσπαθεί να έρθει σε επαφή με οργανώσεις, σωματεία, κινήματα που προστατεύουν και που είναι στο πλευρό των κακοποιημένων γυναικών. Της δίνει κατευθυντύριες γραμμές ώστε να μπορέσει να δράσει άμεσα.
 Η ώρα περνάει και έρχονται 3 περιστατικά με το ίδιο αίτημα. Ο Μάριος, Ο Γιάννης και Ο Στέφανος είναι πρώην ψυχικά ασθενείς. Θέλουν να αποβάλλουν το στίγμα από πάνω τους και να έχουν μια υγιή ζωή μέσα στην κοινωνία. Δυστύχως τα χέρια είναι πάλι δεμένα.  Δομές και υπηρεσίες που έχουν άμεση σχέση με τους ψυχικά ασθενείς κλείνουν μέρα με την μέρα, ενώ πολλές από αυτές υπολειτουργούν. Παρόλα αυτά εκείνος προσπαθεί, θέλει να έχουν μια υγιή ζωή μέσα στην Κοινότητα όπως άλλωστε εγώ και εσύ.
 Ώρα 2:00 το μεσημέρι. Το ωράριο του έχει τελειώσει. Το τηλέφωνο όμως συνεχίζει να χτυπά.Ο συνάδελφος του τον παροτρύνει να μην το σηκώσει. Άλλωστε η υπηρεσία τυπικά έχει κλείσει. Και όμως εκείνος επιλέγει να το σηκώσει. Ας πούμε θεωρεί,πως μια ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί να μπει σε προγράμματα και ωράρια.
 Στο τηλέφωνο είναι η Μαρίνα η οποία θέλει να βάλει τέλος στη ζωή της, λόγω του ότι αδυνατεί να τα βγάλει πέρα οικονομικά. Εκείνος ψύχραιμος προσπαθεί να την αποτρέψει από τέτοιες σκέψεις. Αμέσως έρχεται σε επαφή με κάποιον Ψυχίατρο και της κλείνει (εμβόλιμα)κάποιο ραντεβού. Σήμερα κίολας. Επίσης την προτρέπει να απευθυνθεί και σε κάποια  τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης που σχετίζεται με τέτοια θέματα.
 Ποιός ξέρει τι θα είχε συμβεί αν εκείνος δεν είχε σηκώσει το τηλέφωνο;Η μάλλον ας αναρρωτηθούμε πόσα άτομα θα μπορούσαν να είχαν σωθεί από όλα αυτά τα αναπάντητα τηλεφωνήματα.;
 H ωρα 16:00 και εκείνος επιλέγει να μην πάει σπίτι του. Είναι που στο κέντρο έχει κάποια διαδήλωση λόγω του ότι οι μονάδες ψυχικές υγείας σταδιακά βάζουν λουκέτο. Βλέπεις, του αρέσει να αγωνίζεται, να διεκδικεί, να παλεύει, να ονειρεύεται, να συμμετέχει σε συλλογικές δράσεις μαζί με άλλους κοινωνικούς λειτουργούς. Συχνά θα τον δεις σε κάποιο δίκτυο αλληλεγγύης να προσφέρει είδη ρουχισμού, τρόφιμα και φάρμακα.
 Ώρα 19:00 το απόγευμα. Ακόμη δεν έχει πάρει το δρόμο για το σπίτι. Επιλέγει να επισκεφθεί το κοινωνικό παντοπωλείο της γειτονιάς του. Του αρέσει να προσφέρει την βοήθεια του εθελοντικά έστω και  για λίγες ώρες. Είναι κάτι άλλωστε που τον γεμίζει και του δίνει χαρά.
Ώρα 10:00 και τα κλειδιά βρίσκονται στην πόρτα του σπιτιού του. Μετά από μια κουραστική αλλά συνάμα γεμάτη μέρα επιστρέφει. Πέφτει για ύπνο και τουλάχιστον χαμογελάει. Τουλάχιστον ξέρει ότι ζει, ότι αναπνέει.
Αύριο  ξεκινά μια καινούργια μέρα. Όσο για εκείνον;Περιμένει εν αγωνιωδώς να την αδράξει σαν να είναι η τελευταία.


Σημείωση: Το κείμενο που μόλις έγραψα ίσως να είναι μυθοπλαστικό, ίσως και όχι. Το μόνο που ξέρω είναι πως τον άνθρωπο που μόλις περιέγραψα θα τον κουβαλάω πάντα μαζί μου ως μελλοντική και γω Κοινωνική λειτουργός. Να, είναι που εκείνον τον διέπει ο σεβασμός, είναι που μέρα με την μέρα ενισχύει  όλο και περισσότερο το αίσθημα της αλληλεγγύης, που μέσα από τις συλλογικές δράσεις βοηθάει τον ίδιο τον άνθρωπο, που μέσω της ανιδιοτελής προσφοράς του καταφέρνει να φέρει ξανά τα χαμόγελα. Είναι που και εκείνος όπως και γω στοχεύει σε ένα Κράτος Πρόνοιας που θα έχει ώς κεντρικό άξονα τον ίδιο τον άνθρωπο, ένα Κράτος Πρόνοιας ριζοσπαστικό, που μέσω καινοτόμων δράσεων θα ρήξει εκείνο το τοίχος που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σε εμάς τους υγιείς/δυνατούς και ανάμεσα σε εκείνους τους μη υγείς/αδυνάτους. Σε ένα Κράτος Πρόνοιας που δεν θα αναπαράγει ανισότητες αλλά θα προωθεί συνεχώς την διαδικασία ταξικής και κοινωνικής συνειδητοποίησης.
 Ο Χρόνης Μίσσιος είχε πει κάποτε πως πρέπει να αντιληφθούμε ποιά είναι η ουσία και το νόημα της ζωής. Δηλαδή δε γίνεται αντι να ζούμε να επιβιώνουμε. Είχε πει πως η μελλοντική επανάσταση για την υπεράσπιση της ζωής του ανθρώπου θα είναι η επανάσταση των ανθρώπων και όχι η επανάσταση για τους ανθρώπους. Είχε πει πως πρέπει να επικοινωνήσουμε ως άνθρωποι πάνω στο κοινό μας πρόβλημα, να κοιταχτόύμε στα μάτια και να ονειρευτούμε ξανα...
 Εαν θέλω να λέγομαι άνθρωπος πρέπει να προσπαθήσω.Εσύ;...

Καλή συνέχεια.

Μη με φωνάζεις "Ξένο"

Η αλήθεια είναι πως στο σχολείο που πήγαινα, δε θυμάμαι να είχα πολλούς συμμαθητές διαφορετικής προέλευσης. Συνήθως στο σύνολο,ανέρχονταν κάπου στα δύο με τρία άτομα ανά την κάθε τάξη, αν βέβαια δεν με απατά ο νους μου. Καταγωγή κυρίως είχαν από την Αλβανία ή από κάποια Ασιατική χώρα. Παιδιά θα έλεγα με φιλότιμο, αγάπη για την Ελλάδα, γεννημένα και μεγαλωμένα εδώ, χωρίς να έχουν όμως την ελληνική υπηκοότητα. Από τη δική μου τάξη συγκεκριμένα, ό ένας εκ των δύο ήταν άριστος μαθητής και κατάφερε να περάσει στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ ο δεύτερος παρόλο που αποφάσισε να συνεχίσει τη φοίτηση του σε Επαγγελματικό λύκειο δε δίστασε να σπουδάσει αργότερα στην Σχολή Καλών Τεχνών, άλλωστε από νωρίς φαινόταν ότι η τέχνη ήταν εκείνη που τον είχε κερδίσει εξ' αρχής. Ήπιων τόνων παιδιά θα έλεγα, χωρίς ποτέ να είχαν δημιουργήσει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα.
 Στο δικό μου σχολείο, δε θυμάμαι ποτέ να είχε τεθεί το ζήτημα του/της σημαιοφόρου όσον αφορά τους αλλοδαπούς μαθητές. Συνήθως τέτοια θέματα έβλεπα καθημερινά να εκτιλίσονται είτε σε άλλες γειτονιές-περιοχές είτε μέσα από διάφορα ειδησεογραφικά μέσα. Το μόνο που ηχούσε στα αυτιά μου ήταν το εξής: ''Αυτός είναι αράπης, αυτός είναι Αλβανός και θέλουν να τον κάνουν και σημαιοφόρο. Είναι ντροπή για την Ελλάδα να κρατάνε τη σημαία οι Ξένοι όταν έχουμε τόσους Έλληνες που μπορούν να το κάνουν.'' Μιλώντας για Αλβανική καταγωγή και ενθυμούμενη τη φράση αυτή, μου ρθε στο μυαλό η Σονίλα, Αλβανικής καταγωγής, αριστούχος, που με βάση το νόμο σύμφωνα με το ΦΕΚ Β΄ 277, 16-3-01, Αρ. Γ1/219: Στην διαδικασία επιλογής σημαιοφόρων, παραστατών και υπευθύνων για τη κατάθεση στεφάνου μπορούν να συμμετάσχουν και αλλοδαποί μαθητές, οι οποίοι φοιτούν τουλάχιστον( 2) χρόνια σε ελληνικό σχολείο. Άρα όπως αντιλαμβάνεται κανείς, ήταν λογικό ακόλουθο να της δοθεί και η ελληνική σημαία. Και όμως. Παραμονή της παρέλασης και το θέαμα που αντίκρισε ήταν οδοφράγματα και ένα σχολείο κλειδωμένο. Στον Σταύρο Θεοδωράκη, το 2004 χαραχτηριστικά είχε αναφέρει: "Είχαν αγοράσει συρματοπλέγματα και είχαν κλείσει το σχολείο, μέσα είχα μείνει εγώ και ο αδερφός μου με τις τσάντες μας. Αυτή ήταν η χειρότερη στιγμή της ζωής μου." Αν πάω μπροστά κάποια χρόνια αργότερα και ένα χρόνο πριν από σήμερα, κάπου στο 2012 ας πούμε μου έρχεται στο νου εκείνη η  κοπέλα από την Αλβανία στα Φάρσαλα, της οποίας,οι συμμαθητές απείλησαν πως αν δεν της στερηθεί το δικαίωμα να παρελάσει με την Ελληνική σημαία,θα καλούσαν τη Χρυσή Αυγή. Άλλωστε η ίδια η Χρυσή αυγή έχει τοποθετηθεί ανοιχτά για το εν λόγω ζήτημα χωρίς να διστάσει να υποστηρίξει των διαχωρισμό Ελλήνων και αλλοδαπών μαθητών. Ο (Κ.) Ματθαιόπουλος συγκεκριμένα ανέφερε: Oι γονείς δε μπορούν να στέλνουν τα παιδιά τους, να μαθαίνουν γράμματα όταν μέσα στη σχολική αίθουσα μόνο ελληνικά δε μαθαίνουν. Και κάπου εδώ, είναι που νομίζω πως έχει έρθει η στιγμή να αποτυπώσω και γω την προσωπική μου άποψη μου πάνω στο εν λόγω ζήτημα. Προφανώς και κάθε άποψη είναι σεβαστή, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να είναι και αποδεκτή.
 Τόσα χρόνια στα θρανία των σχολείων και μετέπειτα στα αμφιθέατρα έχω να πω πως εκείνο που εκλείπει (Κ.) Ματθαιόπουλε ξέρετε τι είναι; Η παιδεία. Ανεξαρτήτου χρώματος, ανεξαρτήτου γλώσσας και καταγωγής. Συχνά συναντάς έφηβους και ενήλικες με ανεπρακείς γνώσεις, κακή χρήση της ελληνικής γλώσσας, πληθώρα ορθογραφικών λαθών και πλήρη άγνοια σε ότι αφορά τις επιστήμες και τις τέχνες γενικότερα.
 Εγώ δε κατάφερα όντας μαθήτρια να γίνω είτε παραστάτρια, είτε σημαιοφόρος. Θες ότι δε διάβασα τόσο; Θες ότι ποτέ δεν έκανα την υπέρβαση; Ήμουν μια μέτρια μαθήτρια που ίσως δεν την ένοιαζε και τόσο, το θέμα της παρέλασης. Πάντα όμως με χαροποιούσε το γεγονός πως κάποιος συμμαθητής/τρια μου θα παρελαύνανε κρατώντας την ελληνική σημαία, ανεξαρτήτως καταγωγής. Κάπως έτσι συνέβει και με την  Έγχρωμη Σημαιοφόρο του Τρίτου Επαγγελματικού Λυκείου Περιστερίου. Τα σχόλια ποικίλα. Αυτή τη φορά κυρίως θετικά( Από όσο πρόλαβα να δω δηλαδή και από τα social media). Άλλωστε τον/ την Αριστούχο μαθητή/τρια τους επιβραβεύεις και δεν τους ωθείς με τον τρόπο σου στον κοινωνικό αποκλεισμό.
 Στην παρέλαση που παρακολούθησα εγώ στο Δήμο Ζωγράφου, είδα πολλά έγχρωμα παιδιά ντυμένα με παραδοσιακές ενδυμασίες καθώς και παιδιά που στέκονταν ως παραστάτες δίπλα στους σημαιοφόρους. Ένιωσα υπερήφανη, Ναι. Γιατί θεωρώ πως Έλληνας είναι εκείνος που διέπεται από σεβασμό και αλληλεγγύη. Εκείνος που ανεξαρτήτως χρώματος λειτουργεί ως συλλογικότητα, εκείνος που με βάσει τα εφόδια που έχει, θέτει στόχους για τη ζωή του, που αγωνίζεται για εκείνη. Είναι εκείνος που βλέπει πέρα από κάθε φυλετική διάκριση, είναι εκείνος που βλέπει πέρα από κάθε σύνορο. Ο Κώστας Γαβράς σε συνέντευξη του είχε δηλώσει:  Έλληνας είναι εκείνος που το επιλέγει. Είχε πει, πως ένα παιδί που γεννήθηκε εδώ και δεν έχει γνωρίσει άλλη πατρίδα, είναι βέβαιο ότι αγαπά αυτή τη πατρίδα. Ένα παιδί που γεννήθηκε σε άλλη χώρα από αυτή που γεννήθηκαν οι γονείς του, δε μπορέι να είναι μετανάστης. Ενώ κλείνει με την εξής φράση: Το άξιο παιδί των μεταναστών, πρώτος μαθητής της τάξης του έπρεπε να κρατά την ελληνική σημαία και όχι να ξεσηκώνονται με αυτό το γεγονός οι απανταχού πατριδοκάπηλοι.
 Είναι που στο σημείο αυτό που έρχονται στο νου και εκείνα τα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι: Aπο την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι με μια παγκοσμιότητα πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. Αν αυτό που λέμε ελληνικό, είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με ένα μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο. Η έννοια του Ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγω πιστεύω σε εκείνη την Ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές.
 Nαι και εγώ σε εκείνη την Ελληνικότητα πιστεύω. Όπως άλλωστε πιστεύω πως σε εκείνη θα πίστευε και ο Διονύσιος Σολωμός όταν έγραφε στον Εθνικό Ύμνο" Από τα κόκκαλα βγαλμένη''. Πιστεύω στην Ελληνικότητα εκείνη που εξαλείφει τις διαφορές, που ενώνει όλους τους λαούς, ανεξαρτήτως χρώματος. Άλλωστε αν ήμασταν όλοι ίδιοι,ο κόσμος θα ήταν πολύ μονότονος και βαρετός δε νομίζεις;
 Η διαφορετικότητα είναι εκείνη που μας κάνει ξεχωριστούς. Αν την σεβαστείς εσύ, εγώ ο καθένας από εμάς ο κόσμος θα γίνει καλύτερος. Αν την σεβαστείς,μπορούμε να πετύχουμε τον ανέφικτο.Αν την σεβαστείς, μπορούμε να δημιουργήσουμε τα δικά μας Ουράνια Τόξα και τότε θα καταλάβεις πως είμαστε όλοι άνθρωποι.
 Για δες άνθρωπος είμαι και εγώ και δεν είμαι '' Ξένος''...

Καλή συνέχεια

ΜΗ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ «ΞΕΝΟ»!

Επειδή άλλη μάνα με γέννησε

και σ' άλλη γλώσσα άκουσες εσύ

τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια...

μη με φωνάζεις «ξένο»

το ψωμί σου δε διαφέρει απ' το δικό μου

το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,

σαν τη φωτιά καίει

και η δική μου φωτιά.

Γιατί λοιπόν με φωνάζεις «ξένο»;

Επειδή σ' άλλους δρόμους βρέθηκα

και σ άλλο λαό γεννήθηκα

και άλλες θάλασσες γνώρισα

και απ'αλλού σάλπαρα;

Αλλά το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο

η ίδια εξάντληση

στην πλάτη μας βαραίνει,

αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό

μέσ' απ' του χρόνου τα σκοτάδια

από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί

κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει

όσοι διχάζουν

και σκοτώνουν το φτωχό,

αυτοί που κλέβουν

και μοιράζουν ψέμματα,

αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς

και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας

όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη

τη σκληρή: «ξένος».

λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη

που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία.

Αν θέλεις το καλό μου να είσαι καλός

σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο»

αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,

πιο πέρα απ' το μίσος

ας φθάσει η ματιά σου,

ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό.

Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ

Όχι, δεν είμαι «ξένος»!

΄Αγνωστος Μετανάστης

(Δεν) Υποσιτίζομαι, (Δεν) Υποσιζίτεσαι, (Δεν) Υποσιτίζεται

Από μικρή θυμάμαι το Κυριακάτικο τραπέζι. Να τα χαμόγελα όλων μας, την ώρα εκείνη. Την μυρωδιά του ψωμιού που μόλις είχε βγεί από το φούρνο, τις πίτες, και όλα εκείνα τα φαγητά που περιμέναμε εν αγωνιωδώς να τα " καταβροχθίσουμε". Ακόμη θυμάμαι τις μέρες στο σχολείο. Με εκείνο το μικρό τσαντάκι για το κολατσιό μου, ακόμη και τις δραχμές που μου έδινε ο πατέρας μου για να αγοράσω το καθιερωμένο κουλούρι και το καθιερωμένο μπουκαλάκι με το νερό. Όπως άλλωστε συνήθιζε να κάνει κάθε γόνιος για το παιδί του τότε. Ναι τότε... Όταν ακόμη και η πιο φτωχή οικογένεια μπορούσε να παρέχει στο παιδί της τα προς το ζην.
 Σήμερα η πραγματικότητα δυστυχώς μας ξεπερνά και  θα έλεγα πως δεν ταυτίζεται σε καμία των περιπτώσεων με την εικόνα που πριν από λίγο περιέγραψα. Εν έτη 2013, και ο υποσιτισμός στα σχολεία έχει αρχίσει να αυξάνεται δραματικά. Σκελετωμένα παιδιά, άνεργοι γονείς που αδυνατούν να παρέχουν ακόμη και τα βασικά είδη διαβίωσης, νηστικά παιδιά για μέρες που ζούν κάτω από το όριο της φτώχειας ενώ οι λυποθυμίες αποτελούν πλέον σύνηθες φαινόμενο. Ναι εν έτη 2013, και υπάρχουν ακόμη και σήμερα παιδιά που σου ζητάνε απεγνωσμένα ένα κομμάτι ψωμί, παιδιά που αν τους δώσεις μια κούπα γάλα θα πέσουν αμέσως στην αγκαλία σου και το ευχαριστώ τους θα το κουβαλάς για πάντα μαζί σου. Ίσως να είναι τα παιδιά ενός κατώτερου θεού...
  Δυστυχώς όμως το φαινόμενο αυτό το συναντάμε καθημερινά σε όλα τα ηλικιακά επίπεδα. Είτε παιδιά, είτε έφηβους, είτε ενήλικες, είτε ηλικιωμένους. Συχνά θα δεις αστέγους στο δρόμο να ζητάνε έστω και ένα ευρώ για να τραφούν. Συχνά θα δεις ανθρώπους σε κάδους απορριμάτων να αναζητούν τροφή. Οικογένειες να τρέφονται από συσσίτια, παιδιά στο δρόμο να σου ζητάνε έστω και λίγο νερό. Συχνά θα δεις οικογένειες που ζουν σε χαμόσπιτα και τρώγλες προσπαθώντας να επιβιώσουν. Και όλα αυτά γιατί; Κάτω από τη συνοχή ποιού;
Η φράση δε: Ψωμί, παιδεία,ελευθερία πιο επίκαιρη από ποτέ. Να, αν το περιέγραφα θα έλεγα πως οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι, πλουσιότεροι. Είναι και αυτή η ενοχή που σε κυριεύει και δεν μπορείς εύκολα να αποβάλλεις. Λες και ευθύνεσαι εσύ.Λες και είσαι εσύ υπαίτιος όλων αυτών που συμβαίνουν.
  Έχεις δεμένα τα χέρια σου και το ξέρεις. Ξέρεις επίσης ότι  Κράτος Πρόνοιας δεν υπάρχει. Ακόμη και οι  υποστηρικτικές δομές που έχει τείνουν να χαθούν. Νιώθεις ότι δε μπορέις να κάνεις τίποτα. Νίωθεις εγκλωβισμένος/η. Πρέπει να δράσεις ώστε να μην συνεχίζεις να απαριθμείς και άλλα θύματα αυτού του κοινωνικού φαινομένου.
 Το όπλο μας και η φωνή μας είναι η Αλληλεγγύη. Ας ενισχύσουμε τον Εθελοντισμό. Ας βοήθησουμε τουλάχιστον εκέινα τα άτομα να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Ας μην περιμένουμε τον επόμενο Θάνατο για να δράσουμε. Ας έρθουμε σε επαφή με τα κοινωνικά παντοπωλεία της περιοχής μας, με σχολεία-νηπιαγωγεία, με κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου μας, με τους γείτονες μας. Ας ενημερωθούμε για την περιοχή μας ο καθένας/καθεμία ξεχωριστά για τις αναγκές και τις ελλείψεις που υπάρχουν σε κάθε σπίτι. Ας μαζέψουμε είδη ρουχισμού, σίτισης καθώς και είδη υγιεινής και ας έρθουμε σε επαφή είτε με την πρόνοια είτε με κάποια μη κερδοσκοπική οργάνωση,ώστε να μπορέσουμε να τα παράσχουμε.
 Αν μου δώσεις το χέρι σου, θα μπορέσει να βοηθήσει ο ένας τον άλλον. Αν μου δώσεις το χέρι σου θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε τέτοια φαινόμενα. Αν μου δώσεις το χέρι σου θα μπορέσουμε να χαρίσουμε ξανά την ελπίδα και το χαμόγελο σε όλους εκείνους...Και κυρίως στα παιδιά. Γιατί, ξέρεις κάτι; Αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ.!

Καλή συνέχεια...


Ακολουθεί απόσπασμα από ποίημα του Νικηφόρου Βρετάκκου " Τα δεκατέσσερα παιδιά'':

Ἀλλὰ ξύπναγες τὸ πρωῒ κι ἄκουγες ποὺ ἔβρεχε.Σὲ δίπλωνε σὰ μιὰ λύπη τ᾿ ἀδιάβροχό σου,κι ὁ δρόμος γιὰ τὸ σχολειὸ γινόταν πιὸ δύσκολος.Βάδιζες κ᾿ εἶχες σκυμμένο τὸ πρόσωπο σὰ νἆταν κάποιος ἀπάνω σου καὶ νὰ σ᾿ ἔκρινε γιὰ τ᾿ ἄδεια σου χέρια. Σὰ νἄφταιγες μάλιστα, σ᾿ ὅλη τὴ διαδρομὴ σὲ μπάτσιζε τὸ χιονόνερο. Ἔμπαινες στὸ σχολειὸ κ᾿ ὅπως τ᾿ ἀντίκριζες, μοιραζόταν σὲ δεκατέσσερα χαμόγελα τὸ πρόσωπό σου. Θυμόσουν πὼς ἡ ἀγκάλη σου ἦταν μισὴ κι ἀνεβαίνοντας πάνω στὴν ἕδρα σου ἄνοιγες τὴ λύπη σου καὶ τὰ σκέπαζες ὅπως ὁ οὐρανὸς σκεπάζει τὴ γῆ...

Η Τρομοκρατία της Εποχής.

Η αλήθεια είναι πως είχα πείσει τον εαυτό μου να μην ασχοληθεί με την Σύλληψη των τεσσάρων παιδιών στην Κοζάνη. Θες ότι το θέμα το είχαν τραβήξει από τα μαλλιά, θες ότι παρουσίαζαν τα γεγονότα όπως εκείνοι ήθελαν; Δε ξέρω...Ίσως να μην ήθελα να μπω σε αυτή τη διαδικασία, μιας και την τελευταία εβδομάδα συνεχώς αναρτούνταν στο διαδίκτυο κείμενα με κεντρικό άξονα αυτό. Λόγω όμως του ότι το θέμα ξέφυγε εντελώς και επηρεασμένη και από την Εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη με θέμα την Τρομοκρατία, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ασχοληθώ με το εν λόγω θέμα.
 Δε θέλω να σταθώ ούτε στα παιδιά, ούτε στις οικογένειες τους και στις πολιτικές τους πεποιθήσεις ούτε και στα Βόρεια προάστια. Σε αυτό που θέλω να σταθώ είναι στην συμπεριφορά της ελληνικής αστυνομίας(Άστυ+Nόμος) την οποία μόνο ανθρώπινη δε μπορείς να την χαραχτηρίσεις. Τα παιδιά υπέστησαν άγριο ξυλοδαρμό με κακώσεις στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Πέραν αυτού του γεγονότος όμως η αστυνομία  θεώρησε σκόπιμη την δημοσίευση των προσώπων τους στο διαδίκτυο και στη συνέχεια την δημοσιοποίση των στοιχείων τους. Στο σημείο αυτό θέλω να πω πως δεν άκουσα κάποιο από τα δελτία των Οκτώ να κατηγορεί την εν λόγω ενέργεια,θεωρώντας την  φυσική  εφόσον είχε προηγηθεί σύλληψη για ληστεία.
 Δεν θυμάμαι η αλήθεια είναι να  ξυλοκοπούν ποτέ  με τόσο " Βάναυσο" τρόπο κάποιον Παιδόφιλο, Βιαστή καθώς και άλλους ληστές τραπεζών που έχουν συλλάβει κατά καιρούς.Τυχαίο ή μήπως όχι;;
 Βλέποντας κάποιος τον τίτλο του κειμένου μου ίσως να θεωρήσει ότι προασπίζομαι στην Τρομοκρατία. Όχι,όχι. Καταδικάζω τη Βία και προφανώς δεν την επικροτώ. Αλλά να ξέρετε, δεν νομίζω ότι κάποιος εκ γεννετής-εκ φύσεως είναι εν δυνάμει τρομοκράτης. Η Κοινωνία και το ίδιο το σύστημα σε ωθεί στο να προβείς σε κάποιες ενέργες-συμπεριφορές.
 Ας πούμε από το σχολείο δε μπορούσες να εκφραστείς ελεύθερα, σου έλεγαν να σωπαίνεις. Ακόμη και ο δάσκαλος σου έλεγε ότι "αν κάποιο παιδί σε χτυπήσει μη το χτυπήσεις να έρθεις να μου το πεις." Αργότερα στο Πανεπιστήμιο λειτουργόυσες με την Παπαγαλία, μην και τυχόν εκφράσεις την προσωπική σου άποψη και σε κόψει στο μάθημα. Στις Διαδηλώσεις; Φοβόσουν να κατέβεις. Ήξερες ότι μπορέι να σε συλλάμβαναν έτσι για την πλάκα. Πίστευες ότι αν κατέβαινες θα αυτοχαραχτηριζόσουν " Αναρχικός-Κομμουνιστής'' και δε ξέρω και γω τι άλλο. Σε διακατείχε ο φόβος γιατί σε μια άλλη διαδήλωση είχαν χτυπήσει τον κολλήτο σου και δεν ήθελες να πάθεις το ίδιο. Όταν το 2008 δολοφόνησαν τον Αλέξανδρο κανείς δε σε υπερασπίστηκε. Όλοι τα βαλαν μαζί σου επειδή κάηκε όλη Αθήνα. Κανείς δε μίλησε για την εξέργεση της Νεολαίας. Κανείς δεν εστίασε στην εν ψυχρώ δολοφονία.Όλοι αναφαίρθηκαν στις υλικές ζημιές και στην αποκατάσταση τους.Κανείς δε αναρρωτήθηκε γιατί εξαγριώθηκες τόσο πολύ.Τι σε ώθησε στο να ξεσπάσεις με αυτό το τρόπο.
 Δυστυχώς η λοβοτομημένη κοινωνία που ζείς θέλεις να είσαι έρμαιο της. Δίχως ταυτότητα και δίχως προσωπική άποψη. Ουσιαστικά η ίδια η κοινωνία σε ωθεί στην Βία και ας μην θές να το παραδεχτείς.
 Ο Πρετεντέρης και ο κάθε Πρετεντέρης βλέπει στα μάτια αυτών των τεσσάρων παιδιών τους Τρομοκράτες της Νέας γενιάς, τους τρομοκράτες του μέλλοντος. Αλλά ξέρεις κάτι; Δε με νοιάζει.
  Δε με νοιάζει γιατί ξέρω πως Τρομοκρατία είναι να μην έχεις να φας και να σε παίρνουν οι τράπεζες τηλέφωνο και να σου μιλάνε για κατασχέσεις. Ξέρω πως Τρομοκρατία είναι να σε κακοποιούν και εσύ να σωπαίνεις. Να σου στερούν την δημόσια υγεία και παιδεία. Τρομοκρατία είναι η ίδια η κοινωνία να σε ωθεί στην αυτοκτονία. Είναι να μη μπορείς να εκφραστείς και να δημιουργήσεις. Τρομοκρατία είναι οι άνεργοι, οι άστεγοι, τα υποσιτισμένα παιδιά στα σχόλεια, οι δολοφονίες μεταναστών, οι ρατσιστικές επιθέσεις. Ναι, όλα αυτά είναι για μένα Τρομοκρατία.
 Για μένα ξέρεις ποιοί ήταν όντως Τρομοκράτες; Oι 23 συλληφθέντες στην Καβάλα. Ανάμεσα τους και ένας ειδικός φρουρός της ΕΛΑΣ. Άπειρες ληστείες στο ενεργητικό τους ενώ η αστυνομία τους κατέσχεσε 4 όπλα Καλάσνικοφ, 6 πιστόλια, 6 καραμπίνες, ένα αυτόματο πολυβόλο, εκρηκτικούς πυροκτροτητές και μια χειρομβοβίδα. Φυσικά δε σχολιάστηκε από κανένα ειδησεογραφικό μέσω καθώς τα αντικείμενα που βρέθηκαν στην γιάφκα στο Χαλάνδρι ήταν πιο ''δελεαστηκά'' για την αστυνομία. Κάποια Βιβλία μεταξύ των οποίων ήταν και  οι ''Αόρατοι'' του Νάνι Μπαλεστρίνι.
 Στο σημείο αυτό θέλω να ζητήσω μια συγνώμη από τα media που εγώ προσωπικά έχω επιλέξει να μην διαβάζω βιβλία τύπου οι  αποχρώσεις του γκρι ή όπως αλλιώς λέγεται τέλος πάντων αλλά να επιλέγω να διαβάζω βιβλία που με ζυμώνουν σαν άνθρωπο και με διαμορφώνουν σαν προσωπικότητα. Είτε είναι πολιτικόυ περιεχομένου είτε όχι.
 Τρομοκράτης για μένα επίσης είναι εκείνος ο οποίος δηλώνει μέσα στη Βουλή τα εξής: Αν η Χρυσή Αυγή μπει στο Κοινοβούλιο θα πραγματοποιήσει επιδρομές σε νοσοκομεία και νηπιαγωγεία και θα πετάξει τους μετανάστες και τα παιδιά τους στο δρόμο, έτσι ώστε οι Έλληνες να πάρουν τη θέση τους". Είναι εκείνος που τραμπουκίζει τους γιατρούς του κόσμου και φωνάζει συνθήματα στα πολυιατρεία τους στο Πέραμα: Έξω οι Ξένοι.
 Ναι για μένα όλα τα παραπάνω υποδηλώνουν το τι είναι Τρομοκράτης και ποιά είναι η πραγματική Τρομοκρατία της εποχής μας.
 Για όλους τους υπόλοιπους,Τρομοκράτες θα είναι αυτά τα τέσσερα παιδιά αλλά και εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί. Εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε, εμείς που δεν έχουμε τίποτα και ερχόμαστε να πάρουμε τον Κόσμο.


Καλή συνέχεια.

Να θυμάστε, πως είμαστε αυτοί,που οι γονείς μας λέγανε να μην κάνουμε παρέα...

Το Woodstock,οι Άγιοι των Εξαρχείων και το Σήμερα

Είναι αλήθεια πως πάει καιρός από την τελευταία φορά που θέλησα να βάλω κάποιο δίσκο Βινύλιο στο Πικάπ μας. Εκατοντάδες δίσκοι, στριμωγμένοι,μέσα στα ντουλάπια και στις βιβλιοθήκες. Δίσκοι σκονισμένοι και αχρησιμοποίητοι για καιρό. Δίσκοι που κουβαλάνε μια ολόκληρη ιστορία.Δίσκοι που μας έχουν κρατήσει συντροφιά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.
 Ψαχουλεύοντας τους τόσους ξεχασμένους δίσκους, το μάτι μου έπεσε πάνω σε έναν δίσκο της Janis Joplin.Ναι ξέρω σε πήγα χρόνια πίσω...Ας πούμε κάπου στο 1969 από όπου ξεκίνησαν όλα.
 Ήταν 1969 λοιπόν,όταν για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε στο Woodstock της Νέας Υόρκης το Φεστιβάλ Ειρήνης και Μουσικής. Μια εποχή που τα παιδιά των '' Λουλουδιών'' οι λεγόμενοι Χίπις μεσουρανούσαν και φώναζαν διαρκώς συνθήματα όπως: Μake love,not war ενώ δε δίσταζαν διαρκώς να μιλήσουν ανοιχτά για τα ναρκωτικά θεωρώντας πως μαζί με την αγάπη και την ειρήνη ήταν η μοναδική λύση στα όποια προβλήματα αντιμετώπιζε ο καθένας. Αυτό ήταν άλλωστε και το Woodstock.Μια επανάσταση των Χίπις.
 Η εφημερίδα του Rolling Stones  τότε,είχε συμπεριλάβει το Φεστιβάλ στις 50 καλύτερες στιγμές που άλλαξαν την ιστορία του Rock and Roll.
 Εκείνες τις ημέρες το μόνο που άκουγες ήταν συνθήματα για την αγάπη, την ελευθερία,την ισότητα και την ειρήνη.Τα ονόματα δε,που έπαιξαν  ήταν σταθμός στην Ιστορία της Μουσικής:The Who, Jimi Hendrix, Sly & The Family Stone, Janis Joplin,  Creedance Clearwater Revival, οJefferson Airplane, Crosby, Stills, Nash & Young & The Band, Joe Cocker, Santana, Grateful Dead καθώς και ο Johnny Winter. Σημαντικό όμως αποτέλεσε το γεγονός ότι θρύλοι της Ροκ σκηνής αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στο φεστιβάλ.Βλέπε: Led Zeppelin, Byrds,Bob Dylan, Doors καθώς και οι Jethro Tull.Ο καθένας φυσικά για τους δικούς του λόγους.

 Αύτο ήταν λοιπόν το Woodstock. Mια γιορτή της μουσικής με κύριο σύνθημα της το: 3days of peace& Music. Ένα φεστιβάλ που δε δίσταζε να θίξει θέματα που μάστιζαν την εποχή εκείνη όπως ο ρατσισμός και τα ναρκωτικά.Ένα φεστιβάλ που ο κάθε καλλιτέχνης με τη δική του προσωπικότητα είχε κάτι ξεχωριστό να σου δώσει. Που ο κάθε καλλιτέχνης μιλούσε για την ελευθερία της έκφρασης,της σκέψης αλλά και για τον σεβασμό στην διαφορετικότητα. Ναι αυτό ήταν το Woodstock. O Hunter Thompson  στο μυθιστόρημά του, Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας αναφέρει χαρακτηριστικά: Το Σαν Φρανσίσκο στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος χώρος και χρόνος που άξιζε να συμμετέχει κανείς. Ίσως σήμαινε κάτι. Ίσως όχι. Όμως καμία εξήγηση, καμία επιλογή λέξεων, μουσικών ή αναμνήσεων δεν μπορεί να αγγίξει την αίσθηση της επίγνωσης ότι ήσουν εκεί, ζωντανός, σε αυτή τη γωνιά του κόσμου και του χρόνου… Και συνεχίζει:
Υπήρχε τρέλα σε κάθε κατεύθυνση, ανά πάσα στιγμή… Μπορούσες να πετύχεις σπίθες παντού… Υπήρχε μια φανταστική καθολική αίσθηση πως ό,τι κάναμε ήταν σωστό, ότι κερδίζαμε. Και αυτό ήταν το κλειδί, η αίσθηση της αναπόφευκτης νίκης μας επί των δυνάμεων της Παράδοσης και του Κακού.
 H φωνή της Janis σιγά σιγά τελειώνει.Το πικάπ σταματά.Και εγώ στέκομαι ακόμη εδώ μπροστά στους ξεχασμένους δίσκους. Τόσες σκέψεις,τόσα συναισθήμτα.Ασυναίσθητα μου έρχεται στο μυαλό ο Πρίγκιπας,Ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Δε ξέρω γιατί ίσως γιατί αποτέλεσε και αυτός μια εκκεντρική προσωπικότητα της εποχής.Το μυαλό μου έχει μείνει στάσιμο.Ένα χρόνο μετά το Woodstock καπου  στο 1970 συναντάω τον Νικόλα και την Κατερίνα.Μάλλον γιατί και αυτόι ήταν αντισυμβατικοί και άλλαξαν πολλά από τα δεδομένα της εποχής εκείνης.
Όλοι τους τόσο αλλόκοτοι για ορισμένους αλλά και τόσο ισχυροί ως προσωπικότητες.Άλλωτε σου μιλούσαν για την μοναξιά,άλλωτε για την αγάπη,τον έρωτα,την μισαλλοδοξία των ανθρώπων, το σάπιο σύστημα,τις αξίες,τα ιδανικά,την αξιοπρέπεια.Ναι σου μιλούσαν.Σου μιλούσαν για την ελευθερία.Για τους φόβους σου.Σου έλεγαν συνεχώς να αποδεσμευτείς  τόσο από αυτούς όσο και από τις ανασφάλειες σου.Σου μίλαγαν για το διαφορετικό.Τώρα Τι;Τώρα Ποιός;;.
 Πολλοί χαρακτήρισαν τον Παύλο ως ένα ροκά που ήθελε να καεί.Άλλοι θεωρούσαν πως ο Άσιμος ήταν ψυχικά διαταραγμένος και πως ήταν ένας επαναστάτης που ζούσε στο μικρόκοσμο του.Όσο για την Κατερίνα;.Την χαρακτήριζαν ώς ''καταραμένη'' προσωπικότητα.

 Όλους αυτούς σπάνια θα τους έβλεπες στην ίδια πλατεία.Αλλά να είναι που αγαπήθηκαν από τους ίδιους ανθρώπους.Είναι που τους αγάπησε η ίδια πλατεία.Είναι που...Όλους τους πήρε ο ίδιος θάνατος.
 Αυτοί λοιπόν ήταν οι Άγιοι των εξαρχείων ή αλλιώς οι καταραμένοι ποιητές της πλατείας για κάποιους.Αυτό ήταν και το Woodstock.Κοινό σημείο αναφοράς τους; O άνθρωπος,το Ροκ εν ρολ, η ανάγκη για κάτι νέο, η ανάγκη για αλλαγή στάσης απέναντι  στη ζωή καθώς και απέναντι στην οπτική των πραγμάτων.
Τώρα όμως τι; Mετά από αυτούς τι;
  Ναι, ξέρω.Παγκοσμοιοποίηση, νέα πρότυπα, νέες τάσεις, αντιλήψεις της πεντάρας, καμία ουσία, εστίαση μόνο στο περιτύλιγμα, υποκουλτούρα σε όλο της το μεγαλείο, τρόποι διασκέδασης που δεν έχουν πλεόν να σου δώσουν κάτι και όλα τα συναφί. Και εκείνοι που είναι;Ναι εκείνοι.Οι Άνθρωποι του πνεύματος όπως θέλουν να τους αποκαλούμε; Γιατί δεν αντιδρούν;Γιατί δε λένε κάτι; Γιατί μένουν στην αφάνεια και το ίσως μόνο που κάνουν  είναι ένα guest σε κάποιο ''χαζο''κάναλο για να δείξουν ότι κάποτε υπήρχαν.;. Είναι από αυτές τις στιγμές που θες να πεις τόσα πολλά αλλά για κάποιο λόγο δε μπορείς να βάλεις τις σκέψεις σου σε τάξη.
 Αλλά να ξέρεις τι σκέφτομαι;Σκέφτομαι ότι πάντα οι μειοψηφίες είναι αυτές που μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή. Οι μειοψηφίες είναι αυτές που επιζητούν την αλλαγή και σου δίνουν μια ώθηση να ελπίζεις. Αυτές είναι που θα σε βάλουν σε μια διαδικασία ζύμωσης και αλλαγής σκέψης. Για αυτό ας αναζητήσουμε νέους τρόπους έκφρασης.Ας στραφούμε στην εναλλακτική διασκέδαση,ας βρούμε την ηρεμία μας στην ανάγνωση ενός βιβλίου, ας παρακολουθήσουμε ένα κινηματογραφικό έργο ή ακόμη και μια θεατρική παράσταση.Ας οργανώνουμε στις γειτονιές μικρές συναυλίες αλληλεγγύης,φεστιβάλ και ημερίδες με ποικίλη θεματολογία. Μπορούμε πίστεψε με. Είναι στο χέρι μας και μόνο.Ας δημιουργήσουμε εμείς τις συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να φτιάξουμε το δικό μας Woodstock, τις δικές μας πλατείες καθώς και τα δικά μας πρότυπα.Τον δρόμο άλλωστε πάντα θα μας τον δείχνουν  τα παιδιά των λουλουδιών,ο Νικόλας, η Κατερίνα και ο Παύλος.


Καλή συνέχεια.

Όπλο μας,η Αλληλεγγύη

"Είμαι ηλεκτρολόγος με 22 χρόνια προϋπηρεσία. Δουλεύω σε βάθος 20 και 30 μέτρων κάτω από τη γη, που υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία. Έχω περάσει λεπτοσπείρωση από ποντίκι. Συντηρώ συστήματα με τάση 20.000 Βολτ, όπου για ένα λάθος μπορείς να γίνεις κάρβουνο. Δουλεύω νυχτερινά και τρεις Κυριακές υποχρεωτικά τον μήνα. Όλα αυτά δεν υπολογίζονται πλέον. Στον βασικό μισθό των 750 ευρώ, δικαιούμαι 150 ευρώ τον μήνα γιατί δουλεύω σε ιδιαίτερες συνθήκες και 110-120 ευρώ για τρεις Κυριακές τον μήνα. Όλα μικτά".  Κάπως έτσι ξεκινά τις δηλώσεις του ο Σπύρος Ρεβύθης, αντιπρόεδρος των σωματείων, των εργαζομένων του μετρο.
  Εδώ και 8 μέρες η Αθήνα βρίσκεται χωρίς μετρό, ενώ οι στάσεις εργασίας από τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς καθώς και οι κινητοποιήσεις πληθαίνουν μέρα με τη μέρα. Μόνο που η σημάσια της απεργίας για κάποιους δεν είναι ακριβώς η ίδια. Στα αυτιά μου το τελευταίο διάστημα το μόνο που ηχεί είτε από τα ραδιόφωνα είτε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι το εξής: Συνεχίζεται και σήμερα η ταλαιπωρία των κατοίκων της Αθήνας, καθώς οι εργαζόμενοι στο μετρό κήρυξαν νέα απεργία για 8η συνεχή ημέρα. Συγχρόνως ο Κ.Χατζηδάκης, υπουργός ανάπτυξης δηλώνει απερίφραστα τα εξής: ''Δε μπορεί η κοινωνία και η κυβέρνηση να είναι όμηροι συντεχνιακών επιχειρήσεων.'' Και συνεχίζει. '' Αποτέλεσμα της Απεργίας είναι να ταλαιπωρείται η Αθήνα και να δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα στην οικονομική ζωή της χώρας.'' Πόσο αστείο,και πόσο λυπηρό ταυρόχρονα; Εν έτη 2013 να ακούγονται τέτοιες δηλώσεις,ενώ δεν διστάζει μάζι με τον Κ.Σαμαρά να προχωρήσουν στο μέτρο της επίταξης, στην ποινικοποίηση των απεργιών και στις απολύσεις των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή που το σύστημα έχει καταρεύσει, που οι ζωές μας έχουν καταρεύσει, που το μέλλον μας έχει καταρεύσει. Την ίδια στιγμή που όλα διαλύονται, την ίδια στιγμή που ο μισθός ανέρχεται στα 400 ευρώ μετά βίας πλέον. 
  Ο Κ.Χατζηδάκης αναφέρθηκε στο σοβαρό οικονομικό πρόβλημα που δημιουργείται από την απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς. Εγώ προσωπικά λοιπόν θέλω να του ζητήσω μία συγνώμη που δε θα μπορέσω αύριο να ενισχύσω την αγορά της Ερμού. Που δε θα μπορέσω να πάω την βόλτα μου στην Βουκουρεστίου,που δε θα πιώ τον καφέ μου στο Κολωνάκι,που δε μπορέσω να επισκεφθώ το Mall αλλά και που δε θα μπορέσω να  βάλω ένα μπουκάλι στα μπουζούκια ώστε να ενισχύσω την οικονομία της χώρας μου. Λυπάμαι Κ.Χατζηδάκη αλλά η Αξιοπρέπεια μου είναι αυτό που μου έχει απομείνει και θεωρώ χρέος μου να σταθώ δίπλα στους εργαζομένους-απεργούς, που με κίνδυνο τη ζωής τους καθημερινά εισπράτουν εξεφτελιστικά χρηματικά ποσά ώστε να γυρνούν στο σπίτι τους με μια φρατζόλα ψωμί, και να μπορούν να κοιτάνε την οικογένεια τους στα μάτια.
  Ξέρω ότι αυτές τις μέρες όλοι περνάμε δύσκολα λόγω των απεργιών. Ξέρω επίσης ότι όλοι έχουν τις δουλείες τους και τις  ασχολίες τους και θα ταλαιπωρηθούν αυτές τις μέρες. Αλλά ξέρω επίσης  ότι τώρα είναι πιο αναγκαία από ποτέ η στήριξη και η αλληλεγγύη στους ανθρώπους αυτούς. Σήμερα είναι αυτοί.Αύριο όμως;Μπορεί να είσαι εσύ,εγώ,ο καθένας από εμας.
 Ας σταματήσουμε να κοιτάμε τον εαυτό μας. Οι άνεργοι ανέρχονται πλέον στα 2.000.000 και δυστυχώς,το ποσοστό αυτό συνεχίζει και αυξάνεται ραγδαία.. Όταν η δημόσια παιδεία και υγεία καταργούνται.Όταν  τα φαινόμενα υποσιτισμού στην χώρα μας αυξάνονται όλο και περισσότερο καθώς και το ποσοστό των αυτοκτονιών πως γίνεται να κάνουμε μείζον πρόβλημα μας τον αγώνα των εργαζομένων; Πως γίνεται ακόμη και σήμερα να περπατάς στον δρόμο και να ακούς φράσεις όπως: '' Ακόμη έχει απεργία το μετρό,θέλω να πάω για ψώνια στα μαγαζιά.''. Πως γίνεται ακόμη και σε αυτή τη κρίσιμη στιγμή ο καθένας να κοιτάει για ακόμη μια φορά την Πάρτη του;.
  Ίσως να έγινα σκληρή, ίσως με παρέσυρε ο θυμός.Ίσως...Δε μπορώ όμως να μείνω θεατής σε όλον αυτό τον παραλογισμό. Αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι στο Μετρό δίνουν ένα μεγάλο αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας τους. Αυτόν τον αγώνα τον στηρίζουν ανοιχτά ο ΗΣΑΠ, η ΕΘΕΛ και η ΠΝΟ, οι οποίοι δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους.
 Στα Σεπόλια αυτή τη στιγμή γίνεται ένας τεράστιος αγώνας των απεργών εργαζομένων απέναντι στο μέτρο της επίταξης. Ας τον στηρίξουμε και ας γίνει αυτό αφορμή προς όλους τους εργαζομένους.

Αν όχι τώρα πότε; Aν όχι εμείς,Ποιοί;; Όπλα μας είναι οι φωνές μας και η αλληλεγγύη μας.Δε μπορούν να μας τα πάρουν.

Καλή συνέχεια.

Υγ: Για μένα το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,πιο επιβλητικό,πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.(Ναζίμ Χικμέτ)

Ο βιασμός,η συγκάλυψη και η συνενοχή

Ακόμη μια νύχτα που δε μπορώ να κατευνάσω τα συναισθήματα που με κυριεύουν. Είναι μια από τις νύχτες που ο φόβος με έχει κατακλύσει. Βλέπεις δεν είμαι συνηθισμένη στον φόβο. Ποτέ δε μου άρεσε. Αλλά να είναι μια νύχτα διαφορετική,αλλοιώτικη από όλες τις άλλες. Ίσως επηρεάστηκα από τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν  το τελευταίο διάστημα,ίσως και όχι.Δε ξέρω.Είμαι αρκέτα συγχυσμένη και μπερδέμενη. 
  Πρόσφατα διαβάζοντας στις εφημερίδες αρχικά την είδηση του ομαδικού βιασμού της 23χρονης στην Ινδία και μετέπειτα το βιασμό και την δολοφονία της 34 χρόνης στην Ξάνθη σοκαρίστικα. Μου ήταν πράγματι αδύνατο να συλλάβω το τι είχε συμβεί. Ταυτόχρονα πολλές σκέψεις είχαν κυριεύσει το μυαλό μου. Να, είναι που διαβάζοντας αυτές τις ειδήσεις  μου ήρθαν αυτομάτως στο νου εκείνα τα δελτία των οκτώ που κατά καιρούς κάλυπταν ρεπορτάζ που αφορούσαν στον βιασμό και στις κακοποιήσεις γυναικών. Εκείνη την στιγμή άρχισαν να ηχούν στα αυτιά μου: " 80 χρονος στην Αυατρία ,βίαζε τις κόρες του επί 14 χρόνια, '' Βιασμός 13 χρόνης στη Κρήτη'' , '' Βιασμός 16 χρονης στη Ρουμανία'', '' Βιασμός 15 χρονης μαθήτριας στην Αμάρυνθο''. 
 Στην Ελλάδα μέχρι και πριν μερικά χρόνια διαπράττονταν ετησίως 4500 βιασμοί. Εξ΄ αυτών  στην αστυνομία καταγγέλθηκαν μόνο οι 270 και έγιναν μόνο 183 συλλήψεις υπόπτων. Είναι που,καταγράφοντας αυτά τα στοιχεία, νιώθεις κενός. Είναι που τα χέρια σου τρέμουν,τα μάτια σου βουρκώνουν και ο νους σου '' σαλεύει''.
  Στην περίπτωση του Βιασμού όλοι γνωρίζουν και όλοι σιωπούν.Ακόμα και το ίδιο το θύμα,το οποίο μετά από ένα τέτοιο γεγονός βιώνει την ταπείνωση, την θλίψη, την απόγνωση, την ενοχή, αρνείται να εξωτερικεύσει συναισθήματα του και ορισμένες φορές οδηγείται στην αυτοκτονία. Το περιβάλλον μετά από ένα τέτοιο γεγονός αποστασιοποιείται. Αδυνατεί να αντιδράσει, κρατάει πολλές φορές ουδέτερη στάση. Το κράτος πρόνοιας και τα δίκτυα αλληλεγγύης γυναικών με τις δράσεις τους, κατά καιρούς, προσπαθούν να στηρίξουν τα θύματα του βιασμού. Δυστυχώς όμως η έλλειψη πόρων καθιστά αδύνατη την εξ΄ ολοκλήρου στήριξη των γυναικών. Παρόλα αυτά ακόμη και σήμερα διοργανώνονται έστω και με μικρά χρηματικά ποσά καμπάνιες, ημερίδες, δρώμενα στο δρόμο και πορείες αλληλεγγύης στις κακοποιημένες γυναίκες και στα θύματα βιασμού.
 Οι απολογίες των γυναικών συνεχώς σοκάρουν. Λίγες είναι εκείνες που έχουν την ψυχική δύναμη να παραδεχτούν '' ότι βιάστηκαν'' και στη συνέχεια να αντιμετώπισουν τον δράστη κατά τη διάρκεια της δίκης. Δυστυχώς, μεγάλο είναι το ποσοστό των γυναικών που συχνά διστάζει, φοβάται και αρνείται να καταγγείλει τον βιασμό με αποτέλεσμα, ποτέ να μην  απαγγελθεί στο θύτη καμία κατηγορία και να ζει ελεύθερος δρώντας ανενόχλήτος.
  Να ξέρεις, ποτέ δεν ήμουν των άκρων. Πάντα πίστευα στην ισορροπία των πραγμάτων. Πάντα πίστευα στο δίκαιο. Αλλά να ξέρεις, τώρα φοβάμαι για το '' Τι μέλλει γενέσθαι''.
  Προσφάτως παρακολουθόντας μία εκπομπή στην τηλεόραση είδα τα πρόσωπα κάποιων βιαστών συγκαλημένα. Πριν από 3 μήνες περίπου συνέλαβαν κάπου στα 15 άτομα λόγω του ότι συμμετείχαν σε κάποιο συλλαλητήριο. Απαγγέλθηκαν ανυπόστατες κατηγορίες εις βάρος τους και μέχρι και σήμερα εκρεμεί το δικαστήριο τους. Την ημέρα της σύλληψης ανέβηκαν στην επίσημη ιστοσελίδα της αστυνομίας οι φωτογραφίες τους, με τις διευθύνσεις τους και τα ονόματα τους την ίδια ώρα που χιλιάδες παιδόφιλοι, χιλιάδες βιαστές και στυγνοί εγκληματίες προστατεύνται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την αστυνομία  καθώς και από ολόκληρη την κοινωνία.  Στο σημείο αυτό είναι που έχω αρχίσει να πιστεύω πως είμαστε τα παιδιά ενός κατώτερου θεού.
  Ίσως να είναι που κάποιοι δεν θέλουν να ονειρευόμαστε, δεν θέλουν να ζούμε, να είμαστε ελεύθεροι και να ελπίζουμε.Ίσως...
 Οι λέξεις έχουν στερέψει, τα λόγια έχουν λιγοστέψει. Το μόνο που με διακατέχει αυτή τη στιγμή είναι λύπη και θυμός. Θυμός γιατί οι αρχές σιωπούν, η κοινωνία σιωπά. Οι θύτες είναι ελεύθεροι, τα θύματα είναι στιγματισμένα για την υπόλοιπη ζωής τους. Η διακαιοσύνη σωπαίνει. Και το κυριότερο εσύ σωπαίνεις, και δε μιλάς. Είσαι συνένοχος της λοβοτομημένης κοινωνίας που ζεις. Μιας κοινωνίας που αρνείται να εξαλέιψει τέτοια φαινόμενα. Που πάντα προήγαγε τον σεξισμό, που πάντα προέβαλε την αντρική κυριαρχία, που πάντα παρουσίαζε τον άντρα να εξουσιάζει την γυναίκα, που πάντα παρουσίαζε την γυναίκα αδύναμη. Πάντα τοποθετούσε τον άντρα στην κορυφή της κοινωνίας. Μια κοινωνία που πάντα προέβαλε την γυναικά ως αντικείμενο του πόθου και ως εμπόρευμα. Μιας κοινωνίας που  στερεί από τα σχολεία το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, που παρέχει στέιρα μάθηση και γνώση, μιας κοινωνίας που αδιαφορεί για μένα, για σένα, για τον καθένα. Μιας κοινωνιάς που με την σιωπηρή νομιμοποίηση τέτοιων ενεργειών συνέβαλε στην ανάπτυξη ακραίων φαινόμενων.
  Αφορμή του σημερινού μου κειμένου;;Ο φόβος μου. Ώρα 01:30 μ.μ μετά από την βραδινή μου έξοδο αποφάσισα να πάρω το δρόμο της επιστροφής. Βράδυ Κυριακής. Μόνο που αυτό το βράδυ δεν ήταν σαν όλα τα άλλα. Πρώτη φορά έφερα στο νου μου την 34 χρονη ζωή από την Ξάνθη που και εκείνη γυρνούσε μετά από διασκέδαση στο σπίτι της. Περπατούσα σχεδόν μόνη μου στο δρόμο. Ελάχιστα αυτοκίνητα περνούσαν εκείνη την ώρα από δίπλα μου. Πρώτη φορά γυρνούσα το κεφάλι μου, δεξιά, αριστερά να δω μήπως κάποιος με ακολουθούσε. Ποτέ δεν με διακατείχε ο φόβος. Σήμερα όμως ήταν αλλιώς. Έρημοι δρόμοι, απουσία κόσμου, και γω να διασχίζω αυτόν τον ατελείωτο δρόμο έχοντας την αίσθηση του κινδύνου και του φόβου. Είναι που για μια στιγμή έβαλα τη θέση μου στη θέση της Ζωής. Και να είναι που αυτόματα πάγωσε όλο μου το κορμί χωρίς να μπορώ να σκεφτώ κάτι. Αυτή ήταν λοιπόν η αφορμή του σημερινού μου κειμένου.Ο φόβος μου.Όσο περίεργο και αν ακούγεται. Ο φόβος για αυτά που βιώσαμε και θα βιώσουμε για όλα από δω και πέρα...

Καλή συνέχεια

  

 

 Yγ: Nιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα.Πολλά κεφάλια θα σπάσουν, μα κάποια στιγμή θα σπάσουν και τα σίδερα.( Ν.Καζαντζάκης)