Ένας πολιτισμός,μια Ιστορία

Άλλο ένα απόγευμα που κάθομαι κλεισμένη στον εαυτό μου και στις σκέψεις μου. Είναι που η συγκυρία και οι καταστάσεις δεν μου αφήνουν περιθώριο να σκεφτώ τίποτε άλλο παρά μόνο τα γεγονότα που εκτυλίσσονται γύρω μου το τελευταίο διάστημα.
  Ήταν γύρω στις 19:00 όταν άνοιξα το ραδιόφωνο και ενημερώθηκα για τα γεγονότα που εκτιλήχθησαν στο Χυτήριο Θέατρο. Αποφάσισα να μπω και σε κάποια ιστοσελίδα για να παρακολουθήσω εκτενέστερα το θέμα. Ίσως ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δε πίστευα σε τίποτα από ότι άκουγα και ότι έβλεπα. Στο συγκεκριμένο Θέατρο θα ανέβαινε η παράσταση Corpus Christi η οποία αποτελέι μια αμφιλεγόμενη ιστορία για τον άνθρωπο σε μια κοινωνία που " παραπαίει" ανάμεσα σε χαμένες αξίες και ιδανικά. Ουσιαστικά επανεξετάζει και αναδημιουργεί την ιστορία του Ιησού και των δώδεκα μαθητών του. Ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ πως μία παράσταση θα δημιουργούσε τέτοιου είδους συμπεριφορές.
  Έξω από το Θέατρο διμοιρίες των Ματ να έχουν περικυκλώσει τον χώρο, δήθεν θρησκόληπτοι που ασπάζονται τον χριστιανισμό να φωνάζουν και να απειλούν συνεχώς ενώ την παράσταση για ακόμη μία φορά δε δίστασαν να κλέψουν άτομα που τάσσονται υπέρ της χρυσής αυγής τα οποία τρομοκρατούσαν συνεχώς τους ηθοποιούς της παράστασης. 
  Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Λαέρτη Βασιλείου,σκηνοθέτη της παράστασης ο οπόιος ανέφερε τα εξής: ''Είμαστε η χώρα που γέννησε το θέατρο, τον πολιτισμό και δεν μπορεί να είναι προνόμιο μιας ολιγομελής ομάδας ανθρώπων να καπηλεύονται τον εθνικό ύμνο και την χριστιανορθόδοξη πίστη.'' Επίσης από την πλευρά του το σωματείο ελλήνων ηθοποιών δήλωσε: Η ελεύθερη έκφραση, ή ευαίσθητη ματιά σε κοινωνικά ζητήματα που μας απασχολούν είναι σκοπός της τέχνης του ηθοποιού και κατά συνέπεια όλων των τεχνών. Για αυτό το λόγο είμαστε ενάντια σε ό,τι το περιορίζει, ελέγχει, υπονομεύει τη δουλειά μας και την εξέλιξη μας. Η βαρβαρότητα, η βία, η καταστολή, η λογοκρισία, και η επιβολή περιορισμών στη τέχνη και στη ζωή εντείνονται όλο και περισσότερο. Και όταν η τέχνη λογοκρίνεται, λογοκρίνεται και η ζωή.
   Ποιός πίστευε ποτέ ότι εν έτη 2012 άτομα που πρεσβέυουν ακροδεξιές απόψεις θα βρισκόντουσαν χθες απ'έξω από το θέατρο χαιρετώντας ναζιστικά. Εικόνες που σε πάνε πολύ πίσω.Γύρω στο 1944. Εικόνες ντροπής για τον ίδιο τον Πολιτισμό.
  Ποιός πίστευε ποτέ ότι η χώρα που γέννησε την Δημοκρατία και πρέσβευε τα ιδεώδη και τις αξίες, που γέννησε το πολιτισμό θα κατέληγε σε μια χώρα που καθημερινώς '' Τρώει τα παιδιά της'', καπηλεύεται δημοκρατικές αξίες, καταπατά ανθρώπινα δικαιώματα και περιορίζει μέρα με τη μέρα την ελευθερία της σκέψης, της δημιουργηκότητας και της ελεύθερης βούλησης.
  Η Μελίνα Μερκούρη είχε πει πως η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό. Η Ελλάδα αυτό είναι, η κληρονομιά της, αυτό είναι η περιουσία της,και αν το χάσουμε αυτό δεν είμαστε κανείς...
  Πόσο δίκιο είχε... Φτάσαμε στο 2012 και είμαστε στο κανείς... Υπάρχει δυστυχώς μεγάλη μερίδα ατόμων που μένει θεατής σε ότι συμβαίνει γύρω της. Αμμέτοχοι στο κάθετι . Που αφήνει συνεχώς την αξιοπρέπεια της να χάνεται. Πλέον όλοι έχουν γίνει ένα με τη μάζα. Μεταμοντερνισμός βλέπεις. Κανένας προβληματισμός,καμία ανησυχία για το μέλλον. Όσο για τον πολιτισμό;;Που πήγαν τα βιβλία, το θέατρο,ο κινηματογράφος, οι επίσκεψεις στους αρχαιολογικούς χώρους, η παρακολούθηση μιας συναυλίας;; Πλέον τα clubs, τα σκυλάδικα και κανένα περιοδικό της πλάκας είναι αυτά που απασχολούν αρκετή μερίδα ατόμων,και κυρίως νέων. Αυτά ήταν τα άτομα χθες που θέλησαν ''υποτίθεται'' να διαμαρτυρηθούν για την παράσταση. Άτομα που δεν έχουν διαβάσει ποτέ στη ζωή τους Νίκο Καζαντζάκη και Γιάννη Ρίτσο. Άτομα που ποτέ δε γνώρισαν το έργο της Μελίνας Μερκούρη, άτομα που τιμούν και εξυμνούν όπου σταθούν τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τους υποστηρικτές του. Άτομα που δεν γνώρισαν πότε την ποίηση, που οικειοποιούνται με το έτσι θέλω τον εθνικό ύμνο και τον ''χριστιανισμό''. Άτομα που μόνο λύπηση μου προκαλούν και τίποτε παραπάνω. Πότε θα ξημερώσει για αυτούς άραγε;;Ποιός ξέρει...Μπορεί και ποτέ...
  Δυστυχώς για αυτούς όμως υπάρχει και μια άλλη μερίδα ατόμων πιο ισχυρή. Μπορεί να μην εντάσσεται επ' ουδενί με τη μάζα όμως σέβεται ακόμη τον πολιτισμό, διαβάζει και παρακολουθεί τα πολιτιστικά δρώμενα και το κυριοτερο κράταει τα μυαλά της ανοιχτά και σκέφτεται. Αυτά είναι τα φωτεισμένα μυαλά που προάγουν και διατηρούν ακόμη τον πολιτισμό.  Εκείνοι που βρέθηκαν χθες έξω από το Χυτήριο Θέατρο όχι μόνο δεν τον προάγουν αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να τον σπηλώνουν στον χείριστο βαθμό.
   Το κείμενο μου για κάποιους μπορεί να θεωρηθεί υπερβολικό, για άλλους γραφικό ενώ για άλλους απλά ασήμαντο. Όπως έχω αναφέρει και σε άλλα κέιμενα μου δεκτές όλες οι απόψεις. Το μόνο που θέλησα ήταν να αποτυπώσω ακόμη μια φορά στο χαρτί τις σκέψεις μου με την ελπίδα πως θα υπάρξει ''ζύμωση'' και ανταλλάγη απόψεων πάνω στο εν λόγω θέμα.

Καλή συνέχεια και να Θυμάστε: O αληθινός Χριστός περπατάει και αγωνίζεται μαζί με τους ανθρώπους.(Ν.Καζαντζάκης)

Το Μεγάλο μας Τσίρκο

Άλλη μια νύχτα που δεν μου κολλάει ύπνος. Είναι που το άγχος για την έκβαση της αυριανής μέρας καθώς και των επόμενων ημερών με έχει κυριεύσει και σκέψεις για ακόμη μια φορά κατακλύζουν το μυαλό μου. Σήμερα δε θα γράψω κάποιο κείμενο ή άρθρο για να σχολιάσω την επικαιρότητα. Προτιμώ να χρησιμοποιήσω τις εικόνες. Άλλωστε έχουν τόσα να μας πουν και μας διδάξουν που τα λόγια δεν έχουν καμία σημασία...

 
                     Το απαγορευμένο συλλαλητήριο του ΕΑΜ, Δεκέμβρης 1944

             Η απαγορευμένη πορεία ειρήνης του Γρ. Λαμπράκη Απρίλης 1963

 

            Η απαγορευμένη πορεία του Πολυτεχνείου. Νοέμβρης του 1974

9/10/12: Επίσκεψη της Α.Μέρκελ στην Ελλάδα καθώς και δημοσιοποίηση επίσημης δήλωσης της αστυνομίας που δηλώνει τα εξής: «Με απόφαση του Γενικού Αστυνομικού Διευθυντή Αττικής απαγορεύεται για λογούς δημόσιας ασφάλειας και μη διατάραξης της κοινωνικοοικονομικής ζωής της πρωτεύουσας, κατά το χρονικό διάστημα από 09.00 ώρα της Τρίτης 09 Οκτωβρίου 2012 μέχρι και την 22.00 ώρα της ιδίας, κάθε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ή πορεία..."

    Τη στιγμή που έχουν καταγραφεί 4.000 αυτοκτονίες, 2.000.000 άνεργοι, 500.000 άστεγοι καθώς και σημαντικές ελλείψεις τόσο στον τομέα της παιδείας όσο και στον τομέα της υγείας η κυβέρνηση απροκάληπτα δε διστάζει να χρησιμοποιήσει κάθε αθέμιτο μέσο και κάθε αντιδημοκρατικό τρόπο ώστε να εμποδίσει τον κόσμο να συμμετέχει στις κινητοποιήσεις της 9/10. Περίπου 7.000 αστυνομικοί θα βρίσκονται επί ποδός και τα μέτρα καταστολής που πάρθηκαν δε συνάζουν σε καμία περίπτωση με το πολίτευμα που προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουμε.



    Μη τους αφήσεις να σε τρομοκρατήσουν. Κατέβα και διεκδίκησε για τη ζωή που σου έχουν πάρει. Θυμήσου: Στο δρόμο είναι η ομορφία ο καναπές σου δείχνει τη συνενοχή σου.


Υγ:«Δεν μας θένε ελεύθερους, μας φοβούνται»

 Καλό ξημέρωμα.


Πηγή φωτογραφιών: Λέσχη ανυπόταχτης θεωρίας.

Η σύγχυση στα μάτια της

Μέρες τώρα ήθελε να μιλήσει,είναι σαν κάτι να την έπνιγε και δεν μπορούσε να ανασάνει.Τόσες σκέψεις,τόσα συναισθήματα, τόσα,τόσα,τόσα... Δε μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτό. Εγκλωβισμένη στο παρελθόν της και φυλακισμένη στον ίδιο της τον εαυτό. Έψαχνε όμως μια ευκαιρία. Ναι εκείνη την ευκαιρία για να μπορέσει να εξηγήσει, να μιλήσει, να απελευθερωθεί από αυτό που την έτρωγε τόσο καιρό, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, στιγμή με τη στιγμή. Έψαχνε εκείνη την ευκαιρία που θα την αποδέσμευε από τύψεις, ενοχές,λάθη. Εκείνη την ευκαιρία που θα την λύτρωνε από το κάθετι. Ήταν μπερδεμένη και αρκετά συγχυσμένη. Αμφιθυμικά συναισθήματα την κυρίευαν δίχως να ξέρει το γιατί. Περίεργες και περίπλοκες καταστάσεις χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο επίλυσης τους. Το μόνο που ήθελε ήταν να την ακούσει. Χωρίς να περιμένει κάτι. Χωρίς να προσδωκεί κάτι. Χωρίς να... Οι μέρες περνούσαν, εκείνος απομακρυνόταν όλο και περισσότερο να σαν να ήθελε να κρυφτεί από κάτι αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό. Ήταν και εκείνος θυμωμένος, μπερδεμένος παρόλο που δεν ήθελε να το δείξει. Πάντα δυνατός χωρίς να θέλει να δείξει τις αδυναμίες του,τα συναισθήματα του καθώς και τα δικά του θέλω. Πάντα συγκρατημένος και καθώς πρέπει. Πάντα σκεφτόταν πολύ τα πράγματα.Σκέψεις βασάνιζαν συνεχώς το μυαλό του... Πάντα πρώτα η λογική και μετά το συναίσθημα. Φαινόταν παρόλα αυτά πως ζητούσε κάτι από κείνη.Ποτέ δε τόλμησε όμως να πει κάτι. Κρυβόταν πίσω από δικαιολογίες και κυρίως από τον εαυτό του. Βαθειά μέσα του την περίμενε. Περίμενε μια εξήγηση, ίσως και μερικά λόγια. Είχε καταλάβει ότι το είχε μετανιώσει, είχε καταλάβει πολλά αλλά για τους δικούς του λόγους δεν ήθελε να το δείξει. Είχε απογοητευτεί τόσο πολύ που ενώ ήθελε να την ακούσει παρουσίαζε συνεχώς μια άρνηση και μια ανεξίγητη συμπεριφορά. Όσο για εκείνη; Ίσως να περιμένει την κατάλληλη στιγμή...Ίσως να μην κάνει ποτέ τίποτα...Ίσως να βασανίζεται για καιρό ακόμη...Ίσως και να παραιτηθεί,παρόλο που δε συνηθίζει να το κάνει... Το μόνο σημάδι που θα δηλώνει πάντα ότι το έχει μετανίωσει είναι αυτή η σύγχυση στα μάτια της και μόνο αυτη...

Υγ:  Το εν λόγω κείμενο αποτελέι μια μικρή ιστορία δύο ανθρώπων. Ίσως να είναι υπαρκτοί ίσως και όχι. Η αφορμή που την έγραψα;; Δεν έχω απάντηση σε αυτό,ίσως να είναι άλλο ένα περίεργο παιχνίδι του μυαλού μου..

Καλό βράδυ

Οι νύχτες για όλα από δω και πέρα

 Η νύχτα όνομα ουσιαστικόν,γένους θηλυκού,ενικός αριθμός.Πληθυντικός αριθμός οι νύχτες. Οι νύχτες από δω και πέρα. Κάπως έτσι έκλεισε η Κική Δημουλά το ποίημα της πληθυντικός αριθμός, κάπως έτσι επιλέγω και γω να ανοίξω το σημερινό μου κείμενο. Δεν μπορώ να εξηγήσω απόλυτα το γιατί. Είναι που μερικές φορές η νύχτα σε κάνει να χάνεσαι στο μαύρο της πέπλο, να βυθίζεσαι σε σκέψεις και να δημιουργείς πράγματα και καταστάσεις με την φαντασία σου. Το τελευταίο διάστημα για μένα τουλάχιστον οι μέρες ήταν κάπως περίεργες. Να ξέρετε...Περίεργες καταστάσεις, περίεργα συναισθήματα, περίεργες και περίπλοκες σκέψεις ίσως και ανόητες σκέψεις. Σαν να λέμε μπερδεμένα γεγονότα που το μόνο που χρειάζεται για να μπούν σε μια σειρά είναι να τα τακτοποιήσεις.
 Αυτή τη φορά με το κείμενο μου δε θέλω να περάσω κάποιο μήνυμα κοινωνικοπολιτικού χαραχτήρα. Θα ήθελα απλά να εκμεεύσω από εμένα από εσένα, απο τον καθένα ξεχωριστά κάποιες σκέψεις, συναισθήματα.
 Είναι ωραία τα φώτα τη νύχτα.Ακόμη και τα φωτεισμένα σπίτια ακόμη και το ολόγιωμο φεγγάρι. Ακόμη και το γεγονός ότι βρίσκομαι στο γραφείο μου με αναμμένη μόνο μια λάμπα και γράφω αυτό το κείμενο για μένα αποτελέι ανεκτίμητη αξία. Δε ξέρω ίσως το σκοτάδι με βοηθάει να λύνομαι περισσότερο, στο να αναπολήσω και να λυσμονήσω στιγμές και γεγονότα. Το ράδιο ανοιχτό να παίζει και γω να αποτυπώνω στο χαρτί τις σκέψεις μου. Το τραγούδι που παίζει το Νύχτωσε Νύχτα Νύχτωσε. Δεν ξέρω αν αποτελεί τυχαίο γεγονός δε πιστεύω άλλωστε στη τύχη παρά μόνο στις συμπτώσεις και στις συγκυρίες. Ναι πιστεύω ότι τη νύχτα ξεφεύγεις. Ακόμη και τώρα που γράφω αυτό εδώ το κείμενο νιώθω πολύ περίεργα. Γράφοντας σου βγαίνουν τόσα συναισθήματα. Είναι σαν να πνίγεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό, είναι σαν να πνίγεσαι από κάτι να θές να το αποβάλεις από μέσα σου, να θες να φωνάξεις και να ακουστείς αλλά να μη μπορείς. Έτσι επιλέγεις να αποτυπώσεις αυτά που θες στο χαρτί. Και εδώ είναι η στιγμή που θες να πεις τόσα πολλά που γράφεις ασταμάτητα και γρήγορα λες και νιώθεις ότι σε κυνηγάει κάποιος και δε θα προλάβεις να τα ολοκληρώσεις. Δε σε νοιάζει πως θα βγει αυτό που γράφεις απλά θες για τους δικούς σου λόγους να το κάνεις.
 Κοιτάς δεξιά και αριστερά στο δωμάτιο χωρίς να περιμένεις κάτι. Η νύχτα σου παίζει περίεργα παιχνίδια. Σε πάει σε άλλους κόσμους, τελείως διαφορετικούς. Αρκεί να θες μόνο να τους ανακαλύψεις και να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να το κάνει. Ο Pablo Nerouda είχε πει πως πρέπει να κρατήσουμε τη σκιά για να δούμε αν στο σκοτάδι μπορούμε να βγούμε και να ψαχουλέψουμε στους τοίχους. Σε μία φράση αποτυπώνονται τόσες αλήθειες, τόσα συναισθήματα, τόσα...τόσα...τόσα...
 Ο Γιάννης Ρίτσος στη Σονάτα του Σεληνόφωτος ξεκινάει κάπως έτσι...Ανοιξιάτικο βράδυ,μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού.Μια ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μιλαέι σε ένα νέο. Δεν έχουν αναψει φως. Απο τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμίλικτο φεγγαρόφωτο. Άφησε με να ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι-δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησε με να ρθω μαζί σου... Πως φαίνεται μέσα από λίγες γραμμές η ανάγκη μιας γυναίκας να ξεφύγει από κάτι και να ανακαλύψει καινούργιους κόσμους και καινούργια πράγματα. Η ανάγκη της αποδέσμευσης από τη μίζερη πραγματικότητα. Την φράση την επαναλαμβάνει 2 φορές στη πρώτη στροφή. Πως λοιπόν η ανάγκη ξεπερνά τον ίδιο μας τον εαυτό. Τόσες ανάγκες, τόσα συναισθήματα,τόσα θέλω και στη μέση τόσα τόσα πρέπει, τόσες απαγορεύσεις και ταυτόχρονα τόσες δυσκολίες. Το δωμάτιο σκοτεινιάζει, φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα κρυψε το φεγγάρι. Μονομιάς σα κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μια γνωστή φράση....Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα δε ξέρω αν βγήκε τελικά από το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά και στις γωνίες του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μια αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; Το ραδιόφωνο συνεχίζει...
 Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές για πιο λόγο η νύχτα μας βοηθάει να νιώσουμε σε πιο έντονο βαθμό κάποιες καταστάσεις, κάποια συναισθήματα τα οποία με κάποιο μαγικό τρόπο τη μέρα εξαφανίζονται. Είναι που το πρωί έχουμε τόσα πράγματα να σκεφτούμε,τόσες υποχρεώσεις που ξεχνάμε τελείως το ΄΄ Εμείς΄΄. Είναι σα να βγαίνουμε από τον εαυτό μας φορώντας ένα διαφορετικό προσωπείο. Τη νύχτα όμως γυρνώντας στο σπίτι κλεινόμαστε στον εαυτό μας, δημιουργούμε άλλες αναζητήσεις και αναζητούμε άλλες διεξόδους.Βγάζουμε το προσωπείο μας και επανερχόμαστε ξανά στο ΄΄Εμείς΄΄. Δύσκολα άλλωστε κάποιος αφήνεται ολοκληρωτικά. Πάντα θέλει να δείχνει δυνατός και όχι αδύναμος. Όλοι αποφεύγουμε ο καθένας για τους δικούς μας λόγους να δείξουμε ότι δε ξέρουμε να χειριστούμε κάποιες καταστάσεις, απογοητευόμαστε, συγκινούμαστε,ερωτευόμαστε παράφορα, μετανιώνουμε, πληγωνόμαστε, συγχωρούμε...
 Δε ξέρω γιατί με επηρέασε τόσο η σημερινή νύχτα. Ίσως ήθελα να απεγκλωβιστώ από κάτι αποτυπώνοντας στο χαρτί για ακόμη μια φορά τις σκέψεις μου. Για κάποιους μπορεί να είναι ένα γραφικό κείμενο. Για κάποιους άλλους να αποτελέι ένα -χαζό-ρομαντικό κειμενάκι. Για άλλους πάλι επλίζω να αποτελέσει αρκετή τροφή για σκέψη. Όλες οι απόψεις άλλωστε είναι αποδεκτές και κατανοητές.
  Όσο για τη νύχτα τι άλλο να πω..Τη νύχτα οι τοίχοι της πόλης μιλάνε για ανθρώπους που δεν είναι απο δω,που έρχονται από αλλού, από μια άλλη νύχτα...

     Καλό ξημέρωμα!

Οι τρελοί και οι παράνομοι πραγματοποιούν τα όνειρα που κάνουν οι ποιητές...

    Περίεργος τίτλος για άρθρο θα πει κάποιος. Εγώ πιστεύω πως είναι λίγο ιδιαίτερος,αλλά να έχει αυτό το κάτι που σε τραβάει. Τελικά οι τοίχοι τα λένε όλα μέσα σε μία απλή φράση(Σύνθημα γραμμένο σε τοίχο στο κέντρο της Αθήνας,λοιπόν). Είναι εκείνη η στιγμη που δεν θες να κάνεις κάτι και το μοναδικό πράγμα που θες είναι να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου.Αυτό προσπάθησα να κάνω και εγώ γράφοντας αυτό εδώ το κείμενο σήμερα...
   Ο τίτλος τα λέει όλα.Πολλοί από εμάς ίσως θα θέλαμε κάποια στιγμή της ζωής μας να είχαμε τολμήσει να βγούμε από τα όρια που κάποιοι θέλησαν να μας εντάξουν, να ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα  καθώς και να ξεπεράσουμε τους φόβους μας που κατά καιρούς μας κατέκλυζαν συνεχώς...Κάποιοι τα κατάφεραν..
    Οι τρελοί και οι παράνομοι...Μια τόσο ρεαλιστική  φράση και ταυτόχρονα μια τόσο ειρωνική φράση. Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω γιατί η λέξη ΄Τρελός΄ είναι ευρέως διαδεδομένη ακόμη και σήμερα;; Γιατί ποτέ κανείς δεν αποκαλεί τα άτομα αυτά ως άτομα με ψυχικές διαταραχές;; Γιατί αποκλείουμε απο τη κοινωνία αυτά τα άτομα και δεν μπαίνουμε καν στην διαδικασία να τα γνωρίσουμε παρά μόνο να τα απομακρύνουμε συνεχώς από κοντά μας και να τα αγνοούμε;; Τόσα γιατί μέσα σε λίγες γραμμές..Λυπηρό και τραγικό ταυτόχρονα. Άτομα που ζουν στο δικό τους κόσμο, που ονειρεύονται που ταυτίζουν τον ευατό τους με κάτι που ποτέ δε μπόρεσαν να είναι γιατί ίσως οι συνθήκες να μην τους το επέτρεψαν, άτομα που πλάθουν έναν ουτοπικό κόσμο και ζουν μέσα σε αυτό με πολύ ανεπτυγμένο το αίσθημα της φαντάσιας που δυστυχώς εκλείπει στις μέρες μας. Φυσικά γνωρίζω ότι αυτή είναι η μια πλευρά της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν συνεχώς οι ψυχικά ασθενείς αλλά έστω για σήμερα θέλω να κρατήσω αυτή...Να είναι που ταιριάζει τόσο όμορφα με το τίτλο του κειμένου μου. Αυτοί ειναι λοιπόν οι 'Τρελοί΄,άνθρωποι που ξαναγεννιούνται και άνθρωποι που είναι λίγο διαφορετικοί από εμάς.. Ένας από αυτούς ειναι και η Κ.Μ που τη συναντάς στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Αττικής. Το κείμενο της που βρίσκεται στο βιβλίο μαρτυρίες από το Δρομοκαίτειο μαρτυρεί το ότι διόλου 'τρελή' όπως θέλουν κάποιοι να την αποκαλούν συνεχώς δεν είναι. Ο τίτλος του κειμένου της Φαντασία. Και ξεκινά κάπως έτσι.... Όταν όλοι και όλα σε αφήσουν όταν δε σου μένει τίποτα μέσα στην απέραντη πικρότατη μονάξια σου, έρχεται η φαντασία να σε πάρει πάνω στα μεγάλα φτερά της. Ξεχνάς τότε ποίος,ποια είσαι και που ζεις, δίνεσαι ολόκληρος στα γοητευτικά της οράματα. Βλέπεις να ανοίγονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου οι μαγεμένοι κόσμοι των ονείρων και μετά το βλέμμα σου στην ενατένιση τους. Και να μια μέρα χάνεις αυτό το παντοδύναμο σύντροφο: Μα όχι για πάντα. Είναι στιγμές και σας θυμάται κάποτε κάποτε,κι έρχεται να σε παρηγορήσει για τις χαρές που έχεις στερηθεί. Τι και αν η συντροφιά της είναι τόσο σύντομη τώρα.Τι και αν η μοναξιά γίνεται κατόπιν πιο πικρή, τι και η πραγματικότητα ύστερα σε πληγώνει πιο βαθειά...Αυτά ήταν τα λόγια της Κ.Μ λόγια που χτυπάνε κατευθείαν στη καρδιά...
  Ας φύγουμε όμως από το ψυχιατρείο ας πάμε λίγο πιο μακρια..Νικόλας Άσιμος ετών 39, διεγνώσθει με σχιζοειδής ψύχωση και βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του(αυτοκτόνησε). Ένας τρελός ανάμεσα σε εμάς τους υγιείς. Τα τραγούδια του πιο διαχρονικά από ποτέ μερικά από αυτά είναι το Βαρέθηκα, το γιουσουρούμ,venceremos,εγώ με τις ιδέες μου σε συνεργασία με τη Σωτηρία Λεονάρδου, Δε θέλω καρδιά μου να κλαις,ο μηχανισμός κ.α. Τραγούδια με ουσιαστικό στίχο,θεματολογία και νόημα που τα συναντάς σε πολλά ποιήματα άδοξων και ένδοξων ποιητών.
    Κατερίνα γώγου ετών 53 βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της λόγω υπερβολικής χρήσης αλκοόλ και χαπιών. Διεγνώσθει με κατάθλιψη(Ταυτόχρονα και χρήστρια ουσίων). Τυχαίνει να ήταν και εκείνη ποιήτρια με ποιήματα άκρως ρεαλιστικά και διαχρονικά. Με λένε Οδυσσέα, Τρία κλικ αριστερά, υπερασπίζομαι την αναρχία,η Μοναξιά κ.α. Ποίηματα γραμμένα από μια ψυχή που δε μπόρεσε ποτέ να την αποδεχθεί η κοινωνία καθώς και το ίδιο το κοινωνικό της περιβάλλον. Όπως και τον Νικόλα άλλωστε.
   Δύο αντισυμβατικοί καλλιτέχνες λοιπόν που κατάφεραν μέσα από τα έργα τους να εκπληρώσουν τα όνειρα των άδοξων ποιητών. Κατάφεραν να τα κρατήσουν διαχρονικά και τόλμησαν να μιλήσουν ανοιχτά στο κόσμο για τις πραγματικές αξίες της ζωής, για τα ιδανικά, για την μοναξιά, την αλληλεγγύη,την συλλογικότητα και τον αγώνα που πρέπει να κάνεις για να κατακτήσεις αυτά που σου αξίζουν.
    Όσο για τους παράνομους τι μπορώ να πω;; Συχνά στα ποιήματα διαβάζουμε για ανεκπλήρωτους έρωτες, πάθη, ίντριγγες, μυστικά που δεν πρέπει να αποκαλυφθούν,ρομάντζα και άλλες κρυφές, επικίνδυνες σχέσεις καθώς και περίεργες και περίπλοκες καταστάσεις...Ναι αυτοί είναι είναι οι παράνομοι. Άνθρωποι που ερωτεύονται παράφορα,που αψηφούν τους κινδύνους, που αγαπούν και αγαπιούνται,που ρισκάρουν, που δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου και το κυριότερο που αποδεσμέυονται από τα πρέπει και ζουν μόνο για τα δικά τους θέλω.
    Αυτοί λοιπόν είναι οι Τρελοί και οι παράνομοι που εκπληρώνουν τα όνειρα των ποιητών.Άνθρωποι σαν και εμάς που έχουν κάτι να μας πουν. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αποφασίσουμε αν θα κρατήσουμε κάτι από αυτούς η αν θα προχωρήσουμε αμέροχοι μένοντας θεατές της ίδιας μας της ζωής βάζοντας πάνω από όλα τα Πρέπει μας και όχι τους ίδιους μας τους εαυτούς και τις δικές μας ανάγκες.
   Όσο για τους ποιητές...Ας μιλήσουν καλύτερα εκείνοι για αυτούς και όχι εγώ. Άλλωστε όπως είχε πει και ο Αναγνωστάκης '' Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τρόπος να κρύψουμε το πρόσωπο μας''

    

In colors...

    Η αλήθεια είναι πως έχω να γράψω στο blog μου καιρό τώρα..Δε ξέρω το γιατί,ίσως γιατί στέρεψαν οι ιδέες μου,ίσως να μην έχω να σχολιάσω και να μοιραστώ κάτι...Όχι ότι τώρα έχω απλά να μου δημιουργήθηκε κάπως η ανάγκη να το κάνω. Λένε πως όταν εξωτερικεύεις τα συναισθήματα σου και τις σκέψεις σου ανακουφίζεσαι κάπως έτσι συμβάινει και στη δική μου περίπτωση. Γράφοντας κάνω ένα είδας ψυχοθεραπείας στον εαυτό μου.Αποτυπώνω σκέψεις ας πούμε και αργότερα τις επεξεργάζομαι.
    Ας γυρίσουμε όμως πίσω στο θέμα μας.Ανέφερα παραπάνω ότι έχω να γράψω στο blog μου αρκετό καιρό,και συγκεκριμένα από τις εκλογές.Ξέρω κανονικά θα έπρεπε να έχω γράψει κάποιες σκέψεις,κάποιο κείμενο που θα σχολίαζε τα γεγονότα αλλά δεν το έκανα...Ακριβώς έπρεπε,δεν το έκανα γιατί δε θέλησα να το κάνω.Είναι ορισμένες φορές που τα γεγονότα σε ξεπερνάνε.Δεν ήθελα να σχολιάσω ούτε την έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος ούτε τη μετέπειτα πορεία των εξελίξεων.Το μόνο που μου βγαίνει να πω αβίαστα και που για κάποιους θα ακουστεί λίγο περίεργο είναι ότι ο κάθε λαός έχει δυστυχώς την κυβέρνηση που του αξίζει.Βάζω μία τελεία εδώ γιατί δε θέλω να δώσω κάποια συνέχεια στο θέμα.
   Όσον αφορά τον τίτλο που έδωσα στο σημερινό μου κείμενο;; In colors.Ναι ίσως να είναι λίγο γραφικός για κάποιους αλλά να πάντα μου άρεσαν τα χρώματα...Διάφοροι συνδυσμοί χρωμάτων...Κίτρινο,μπλε,μωβ..'Εντονα χρώματα που το κάθε ένα έχει κάτι να σου δώσει.
  Μέσα Ιουλίου και το μόνο χρώμα που επικρατεί στην ζωή των ανθρώπων είναι το μαύρο.Θέλετε το ότι οι μέρες που περνάμε είναι δύσκολες; Θέλετε το ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τον καθένα από εμάς και έχουμε ξεχάσει να ζούμε; Η μήπως εμείς οι ίδιοι έχουμε παραιτηθεί και θέλουμε να τα βλέπουμε όλα μαύρα; Μπορεί...Μπορεί και όχι.
  Ξέρετε καθημερινά ακούω για αυτοκτονίες. Το ποσοστό αυτό των αυτοκτονιών αυξάνεται δραματικά .Αυτό με κάνει να αναρωτηθώ για πολλά πράγματα. Το μόνο που μου έρχεται μετά από τέτοιες ενέργειες είναι οργή. Οργή από τη μία γιατί το μόνο που θέλουν εκείνοι που έχεις '' από πάνω σου'' είναι να παραιτηθείς από τη ζωή σου, να παραιτηθείς από το να παλέψεις για την αξιοπρέπεια σου και τα διακιώματα σου και σταδιακά να παραιτηθείς από το τον ίδιο σου τον εαυτό. Από την άλλη πλευρά νιώθω οργή γιατί εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι αφήνουμε τον εαυτό μας να παραιτηθεί και να αφαιθεί.Δεν είναι περίεργο;Παρατηρώ γράφοντας ότι έχω χρησιμοποιήσει σε λίγες γραμμές το ρήμα Παραιτούμαι τέσσερις φορές. Δεν αναρωτιεμαι γιατί το έκανα,έτσι νιώθω για τους γύρω μου και για τα πράγματα μέσα από τον τρόπο με τον οποίο εκτιλίσονται. Αναρωτιέμαι όμως για το ποιά είναι η αιτία που συμβαίνει αυτό.
   Θέλεις να ανασάνεις ας πούμε και κάτι σε πνίγει. Δε μπορείς να αναπνέυσεις γιατί νιώθεις καθημερίνα να έχεις μια θηλιά γύρω σου που σταδιακά σε πνίγει όλο και περισσότερο. Δεν εστιάζεις στα απλά καθημερινά πράγματα που έχεις παρά μόνο στα υλικά αγαθά. Δεν είναι άδικο αυτό;
   Άλλαξε προταιρεότητες, εστίασε επιτέλου στα ουσιαστικά, ζήσε και νιώσε μια φορά ελεύθερος. Ξέρω είναι πολύ δύσκολο να μαθαίνεις ότι αύριο χάνεις τη δουλεία σου και το σπίτι σου και θα πρέπει πιθανώς να γυρίσεις στο πατρικό σου σπίτι ή στο χωριό σου. Αλλά ξέρω επίσης ότι την ίδια στιγμή θα σε περιμένουν στο σπίτι οι φίλοι σου και η οικογένεια σου με ένα χαμόγελο και μια μεγάλη αγκαλιά. Ανεκτίμητο δε νομίζεις; Mην αφήνεις την κατάθλιψη να σε καταβάλει. Αυτό θέλουν άλλωστε,να μη ζείς. Να γίνεις ένα άβουλο ον κλέισμένο στον ίδιο του τον εαυτό οδηγώντας σε στο τέλμα. Θα τους αφήσεις; Πάλεψε για τη ζωή σου. Είναι κάτι τόσο ανεκτίμητο που δυστυχώς κανείς δε το καταλαβαίνει.
   Καθημερινά άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και όλοι σιωπούν. Άλλωστε πάντα αυτοί μιλούσαν για κερδή και ζημιές και εμείς μιλούσαμε για ανθρώπινες ζωές. Ενεργοποιήσου και δραστηριοποιήσου.
Μάθε για την κατάθλιψη και τους τρόπους αντιμετώπισης της, βγές απο το αδιέξοδο σου και αγάπησε τον ευατό σου μόνο τότε θα σε αγαπήσει αυτός και θα σε βοηθήσει να αγαπήσεις τη ζωή.
     Είναι μέσα Ιουλίου και εγώ είμαι σε ένα γραφείο γράφοντας αυτό το κέιμενο. Ίσως δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω...Ίσως και να έχω..Από το παράθυρο παρατηρώ τον ήλιο..Το χρώμα του κίτρινο.Χρώμα αισιοδοξίας θα έλεγα και ηρεμίας,τον κοιτάς και φωτίζει όλο σου το πρόσωπο. Τον κοιτάς και νιώθεις όλη την αύρα του πάνω σου. Ο ουρανός γαλάζιος...Χρώμα γαλήνης και ηρεμίας..Τ α σύννεφα έχουν ένα ουδέτερο χρώμα το άσπρο,μη προσδιοριζόμενο.Μπορείς να το ερμηνέυσεις όπως εσύ θες. Όσο για τους περαστικούς;; Άλλοι είναι ντυμένοι στα κόκκινα( Πάντα μου άρεσε το κόκκινο, χρώμα του πάθους και της επανάστασης), στα κίτρινα, στα μωβ( εξίσου χρώματα που έχουν κάτι να σου πουν..Κοιτάξτε με επιτέλους ΖΩ). Και άλλοι με χρώματα μη προσδιοριζόμενα αλλά κάθεσαι και τα χαζεύεις απλά γιατί κάτι σου βγάζουν και έχουν κάτι να σου πουν.
   Ναι αυτούς τους ανθρώπους μου αρέσει να παρατηρώ,που δείχνουν ότι ακόμη υπάρχουν. Τους άλλους απλά θέλω να τους βοηθήσω με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να βγουν από το τέλμα τους. Είναι απλό, μόνο οι ίδιοι μέσα τους θα  πρέπει να βρουν την κινητήρια δύναμη για να το κάνουν και να το πετύχουν.
   Είναι μέσα Ιουλίου ώρα 11:00 το πρωί και εγώ αποτυπώνω εδώ μέσα χωρίς να περιμένω κάτι αλλά απλά και μόνο επειδή μου δημιουργήθηκε η ανάγκη κάποιες σκέψεις. Η αφορμή;; Οι περαστικοί στο δρόμο. Άλλωστε οι αληθινές ιστορίες γράφονται στο δρόμο και μόνο εκεί...

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.........Και να θυμάστε δεν είναι όλα μαύρα,υπάρχει και το γκρι...

H έμνπευση μου αυτό το τραγούδι...:)

   

Ψήφιζε και μη...Ερεύνα

 Πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το κείμενο θα ήθελα να πω,πως δε θέλω να φανω γραφική λόγω του ότι γράφω ένα κείμενο που αφορά στις εκλογές.Απλά πιστεύω πως η συγκυρία το επιβάλει κατά κάποιο τρόπο. Νομίζω ότι μας ξεπερνά και καλό θα ήταν μέσα από αυτό το κείμενο καθώς και μέσα από διάφορες συζητήσεις με τους γύρω μας να ζυμωθούμε, να ανοίξουμε διαύλους επικοινωνίας και να βγάλουμε τις παρωπίδες μας.
    Εκλογές λοιπόν...Για άλλους είναι μια διαδικασία τελείως ανούσια και μια διαδικασία μέσα από την οποία θεωρούν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει απολύτως τίποτα( Με το κλασικό σε όλους μας επιχείρημα και οι 300 τα φάγανε ουστ κλπ κλπ,επιχείρημα δηλαδή με βάση και με κοινωνιολογικό υπόβαθρο σου λέει). Για άλλους είναι μια διαδικάσια ψηφοθηρίας ας πούμε που ποτέ δεν έφερε την αλλαγή. Βέβαια αυτή η κατηγορία ατόμων στοχεύει στην ουτοπία και θέλει να χτυπήσει το σύστημα '' από μέσα΄΄. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι οι οποίοι έχουν ασχοληθεί περαιτέρω με το άθλημα( Μάλλον είναι πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους,λες και είναι πολύ δύσκολο να ασχοληθείς λίγο με το τι συμβαίνει στη χώρα σου τέλοσπάντων ας κλείσω παρένθεση) είναι οι λεγόμενοι πολιτικοποιημένοι. Ναι υπάρχουν και αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο(Αυτοί που κατά καιρούς τους λες αναρχοκομούνια, αριστερούς,μπάχαλους,αναρχικούς κλπ κλπ, η αλήθεια είναι ότι δεν γίνεται να είναι κάποιος όλα αυτά αποφάσισε ρε άνθρωπε πως θα αποκαλείς τον καθένα ή έστω διάβασε τι πρεσβέυει ο καθένας και μετά πες την άποψη σου). Α, ξέχασα υπάρχει και μία ακόμη κατηγορία είναι εκείνη η κατηγορία που αποτελείται από φερέφωνα του συστήματος και από άτομα τα οποία τόσα χρόνια ψήφιζαν και ενίσχυαν τον δικομματισμό.(Πολύ ενδιαφέρον, ονομάζονται και αυτοί πολιτικοποιημένοι σου λέει,το πως και το γιατί μη με ρωτάς θα σε γελάσω).
   Για να τα ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ας ξεκινήσουμε από την πρώτη κατηγορία. Φίλε Έλληνα, με το να μένεις αμέτοχος και παθητικός την εν λόγω συγκυρία νομίζω πως δεν βοηθάει καθόλου.Τόσα χρόνια ενίσχυες δικομματισμό και τώρα που έχεις φτάσει στο τέλμα και είναι αναγκαία η ψήφος σου τι κάνεις;;Λές απλά ότι δε σε αφορά και ότι όλοι τα φάγανε( Δηλαδή αυτοί που ψήφιζες τόσα χρόνια δεν τα έτρωγαν και θα τα φάνε τώρα κάποια μικρά κόμματα που θα κατέβουν). Και με τη λογική να το πάρεις είναι κάπου στα 16-18 κόμματα αν δεν κάνω λάθος που κατεβαίνουν και μπορείς να επιλέξεις.( Στο σημείο αυτό θέλω να εξαιρέσω από τα κόμματα τα χρυσά αυγά εεε χρυσή αυγή χίλια συγνώμη,καθότι δεν το θεωρώ καν κόμμα, δεν θεωρώ ότι στοχεύει στον άνθρωπο διότι δεν απαρτίζεται από ανθρώπους αλλά από γομάρια χωρίς κριτική σκέψη και άποψη και πίστεύω πως αν η Μελίνα Μερκούρη ζούσε η οποία ανέπτυξε το πολιτισμό δεν θα ήταν καθόλου περήφανη για αυτό το εγχείρημα άλλωστε είχε πει κάποτε για όποιους θυμούνται : Γεννήθηκα Ελληνίδα, θα πεθάνω Ελληνίδα. Ο κ. Παττακός γεννήθηκε φασίστας, θα πεθάνει φασίστας”.)Δεν θέλω να κάνω εκτενέστερη αναφορά σε αυτό γιατί δεν θέλω να δίνω αξία σε κάτι που κανονικά δεν έπρεπε να υφίσταται και παρόλα αυτά βλέπουμε πως έχει υποστηρικτές και μάλιστα φανατικούς(Ναζιστικοί χαιρετισμοί,ακραίες συμπεριφορές κλπ κλπ, τι μας περιμένει δε ξέρω και δε θέλω να φαντάζομαι φίλε αναγνώστη). Εδώ στη Γαλλία η lepen σάρωσε...Εδώ που είναι και Ελληναράδες και Πατριώτες τι θα γίνει δηλαδή;;
    Αντί λοιπόν να κάτσεις να ενημερωθείς,να ρωτήσεις,να ενδιαφερθείς,να μάθεις τι πρεσβεύει το κάθε κόμμα,τι λύσεις προτείνει και τι μπορεί να δώσει στην κοινωνία απλά λες πως δε σε αφορά. Δε μπορώ να σε καταλάβω. Σου παίρνουν τη ζωή και συ λες και ευχαριστώ.Anyway, το ίντερνετ πάντως το ραδιόφωνο και οι εφημερίδες είναι ένα καλό βήμα για να ενημερωθείς για τα κόμματα που κατεβαίνουν.( Δεν θα σου πω εγώ τι να ψηφίσεις, απλά σκέψου, ενεργοποιήσου,αποφάσισε,διεκδίκησε). Από εσένα από εμένα και από τον καθένα θα γίνει η αλλάγη να το θυμάσαι.
   Η δεύτερη κατηγορία τώρα αφορά εκείνους που στοχεύουν στην ουτοπία και θέλουν να χτυπήσουν το σύστημα( Οι λεγόμενοι αναρχικοί) τους οποίους πραγματικά εκτιμώ διότι παρόλο που δεν ψηφίζουν σου παραθέτουν ορθά επιχειρήματα για το λόγο που δεν ψηφίζουν( έχουν διαβάσει και έναν μπακούνιν ρε αδερφέ πως να το κάνουμε) μιλώντας με κάποιους από αυτούς βλέπω πως υπάρχει επικοινωνία και στη συνέχεια επεξεργασία πληροφοριών. Μπορεί να διαφωνώ αλλά τα επιχειρηματά τους έχουν μία βάση και δεν είνα σαν τα επιχειρήματα τύπου ΄΄ ειναι χαμένη υπόθεση οι εκλογές θα βγουν οι ίδιοι δε πάω΄΄.
    Όσο για την τρίτη κατηγορία τι να πω(μεγάλη συζήτηση). Όπως είπα και παραπάνω είναι οι πολιτικοποιημένοι!( Το συνοθήλευμα που ανέφερα παραπάνω,το μπουλούκι από αναρχικούςαριστερουςκομουνιστεςμπαχαλουςαριστεριστες ντε που τους αποκαλούν έτσι κατά καιρούς με το έτσι θέλω χωρίς να ισχύει απαραίτητα αλλά που να βρεις το δίκιο σου ) δηλαδή άτομα ουσιαστικά με η χωρίς ταμπέλα που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, που έχουν έναν α'τρόπο σκέψης, που μπορεί να διαφωνούν μαζί σου αλλά δε παύουν να σου παραθέτουν τα επιχειρήματα τους και που σε ενεργοποιούν και σε βάζουν σε μία διαδικάσια επεξεργασίας πληροφοριών και δεδομένων.( Προσοχή προσοχή άλλο πολιτικοποιημένος και άλλο κομματοποιημένος μη τα συγχέεις δεν κάνει. Για περισσότερες πληροφορίες ανέτρεξε στο google θα βοηθηθείς).
     Τώρα όσον αφορά την τρίτη κατηγορία και χειρότερη  αφορά εκείνους που τόσα χρόνια ενίσχυαν τον δικομματισμό(στο σημείο αυτό έχω να τονίσω ότι όλοι κάνουμε λάθη,αλλά δε σημαίνει ότι τα λάθη συγχωρούνται κίολας μη δουλευόμαστε και μεταξύ μας,ας κλείσω πάλι παρένθεση ). Και όχι μόνο τον ενίσχυαν αλλά σκοπέυουν ξάνα να τον ενισχύσουν. Μπένυ 18%  Σαμαράς 20% (και τα χρυσα αυγά 5 Plus);;;; Whyyyy?? Ρε Φίλε Έλληνα, ρε φίλε Έλληνα υποτίθεται ότι βγήκες στο δρόμο και διαδήλωσες( Αφού έπρεπε να πέσεις σε τέμα πρώτα) φώναξες,έφαγες τα χημικά στη μάπα, βλέπεις ότι σου παίρνουν τη ζωή ότι σου κλέβουν το μέλλον και το κυριότερο την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ σου.Και συ θα πας να ψηφίσεις ποιούς:;; Σαμαρά και Μπένυ που σε δουλεύουν θρασύτατα μέσα στα μούτρα σου  ή τα χρυσά αυγά που μόνο τα τανκς δε θα κατεβάσουν και παίζει να επιβάλουν και ΄΄χούντα΄΄.( Ναι θα μου πεις οτι είναι μικρά ποσοστά σε σχέση με άλλες φορές αλλά δεν παύουν να είναι ποσοστά και ειδικά την συγκεκριμένη συγκυρία δεν θα έπρεπε καν να γίνεται λόγος για την ψήφιση των παραπάνω)
    Το νου σου λοιπον...Η αυτοί ή εμείς...Μας κλέβουν το μέλλον,να τους κάνουμε παρελθόν.
    Ξέρω ότι μπορεί να μη με διαβάσεις ποτέ,ξέρω ότι και να με διαβάσεις δε θα σου αλλάξω γνώμη τόσο εύκολα ξέρω όμως ότι ίσως επεξεργαστείς αυτό το κείμενο και μοιραστείς κάποιες σκέψεις σου μαζί μου. Εσύ είσαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης και μόνο εσύ μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο,κανείς άλλος να το θυμάσαι.


Υγ: ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ,ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΟΜΩΣ ΚΑΝΕΙΣ