Ανθρώπινες σχέσεις σημειώσατε Χ

Ποτέ δε μπόρεσα να κατανοήσω τους ανθρώπους.Να τον τρόπο που λειτουργούν,που κινούνται, που συμπεριφέρονται. Πάντα όμως μου άρεσε να εξερευνώ και να παρατηρώ την στάση του σώματος τους, χειρονομίες που κάνουν με τα χέρια τους καθώς και διάφορα νέβματα τους. Έιναι αυτή η ανεξίγητη αύρα που σου βγάζει το κάθε άτομο και σε εξιτάρει να την ακολουθήσεις.
   Μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας συνειδητοποίησα πως η μέθοδος αυτή της παρατήρησης ωστόσο δε με  βοήθησε στον βαθμό που θα ήθελα ώστε να κατανοήσω τους ανθρώπους και κυρίως τις διαπροσωπικές σχέσεις. Τι εννοώ με αυτό; Όλοι γνωρίζουμε ότι με τον όρο διαπροσωπικές σχέσεις αναφερόμαστε στον σεβασμό, στην αλληλοκατανόηση, στην εκτίμηση, στην εμπιστοσύνη, στην αγάπη και σε όλα τα συναφή( Που αποφεύγω να τα αναφέρω γιατί θα πλατιάσω και δεν το θέλω). Με τον καιρό κατάλαβα όμως ότι σε πολλές διαπροσωπικές σχέσεις υπερισχύει αυτό το αίσθημα του ΕΓΩ( κοινώς εγωισμός), η έλλειψη εμπιστοσύνης, κατανόησης καθώς και ο φόβος( Κύριο όνομα των θλίψεων,τα χε πει και η Δημουλά). Αυτό συμβαίνει γιατί ίσως φταίει η κοινωνία στην οποία ζούμε και μας θέλει απρόσιτους; Ίσως φταίει που είναι ανάδρομος ο Ερμής; Ισως...Ίσως.....Ίσως....
    Πότε δεν μπόρεσα να καταλάβω τους ανθρώπους που δεν διεκδικούν αυτό που θέλουν, που δεν αφήνουν ελεύθερο τον εαυτό τους να ζήσει, να νιώσει την επιτύχια καθώς και την αποτυχία.
    Δεν μπορώ να αντιληφθώ και να συνειδητοποιήσω ότι εν έτη 2012 η δοτικότητα καθώς και η εκδήλωση συναισθημάτων τείνει να μετατραπεί σε κάτι αρνητικό.( Εδώ κολλάει και το: Ο καλός καλό δε βλέπει). Θα μου πείτε γιατί συμβαίνει αυτό...
     Είναι που έχoυμε μπερδέψει λίγο την σημασία των λέξεων. Δοτικότητα ας πούμε σημαίνει πως θέλω να δώσω πράγματα αλλά θέλω και να λάβω. Έτσι άλλωστε δημιουργούνται και οι διαπροσωπικές σχέσεις.  Σήμερα η λέξη δοτικότητα θεωρώ πως έχει παρερμηνευτεί λίγο και τείνει να σημαίνει Μαλθακός.( Προσπάθησα να το πω εξευγενισμένα).

    Δίνεις.δίνεις,δίνεις και στο τέλος κατα κάποιο τρόπο έχεις αδειάσει απο συναισθήματα γιατί εσύ δεν έχεις λάβει τίποτα. Και όταν αδειάσεις, τι; Δεν πρέπει ο/η σύντροφος σου-φίλος/η σου να σου δώσει χώρο και χρόνο ώστε να επεξεργαστείς δεδομένα και πληροφορίες ώστε να μπορέσεις μετέπειτα  να δεις ποιά τελικά είναι τα συναισθήματα σου και τι θα πράξεις στη συνέχεια. Δυστυχώς δεν γίνεται πάντα έτσι. Είτε θα σου επιρίψουν ευθύνες ότι ίσως εσύ δεν έκανες κάτι καλά ή θα σου πετάξουν με ευκολία το μπαλάκι γιατί αυτό είναι και το πλέον απλό τη σήμερον ημέρα.
     Τελοσπάντων, το κείμενο αυτό γράφτηκε λόγω διάφορων καταστάσεων που ίσως να έχω βιώσει εγώ, φίλοι, γνωστοί ακόμα και άτομα που δεν γνωρίζω και που δε θα γνωρίσω ίσως και ποτέ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι καταστάσεις αυτές δεν έχουν ερμηνευτεί μέχρι στιγμής και δεν νομίζω να ερμηνευτούν ποτέ. Για αυτό ως Network(Πως λέμε homework ένα πράγμα) ας  προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε γιατί δεν αφηνόμαστε πλέον όπως παλαιότερα; Τι μας εμποδίζει στο να το κάνουμε; Τι μας φοβίζει; Γιατί βάζουμε μέτρο στα συναισθήματα μας και Τελικά...Αξίζει να υπάρχουμε για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά τους να μας κάψει...(Πολλά ερωτήματα που δίνουν τροφή για διαδυκτιακή συζήτηση και ζύμωση)

Υ.Γ.: «Αγάπα τον πλησίον σου» καταρχήν σημαίνει: «Άφησε τον πλησίον σου στην ησυχία του». Και ακριβώς αυτή η λεπτομέρεια της αρετής συνδέεται με τις μεγαλύτερες δυσκολίες.Νίτσε

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ Τ.

Καλό ξημέρωμα no 2.

Κάπου το 1966...

Imagine there's no heaven...It's easy if you try...

Το βάλς των χαμένων ονείρων

Τις τελευταίες μέρες οφείλω να ομολογήσω πως με είχε πιάσει μια ανεξήγητη νοσταλγία των εφηβικών και των παιδικών μου χρόνων.Έτσι αποφάσισα να ξεθάψω από τα συρτάρια μου παλιές αναμνήσεις που θα μου θύμιζαν την αγνότητα που είχα ως παιδί αλλά και πολλές στιγμές νοσταλγίας.Ξέρετε φωτογραφίες,λευκώματα,κασέτες,δίσκους( Αχ αυτή τη λιλιπούπολη του Χατζιδάκι,απ΄'εξω την είχα μάθει). Όλα αυτά ήταν έυκολο να τα εντοπίσω καθώς βρίσκονται στο κουτί αναμνήσεων όπως το αποκαλώ. Αλλά να κάτι έλειπε και είχα σπάσει το κεφάλι μου να εντοπίσω τι ήταν...Μα βέβαια..Το ημερολόγιο μου με το καφέ σκούρο του εξώφυλλο το οποίο από τη σκόνη δε φαινόταν μέσα στα άλλα διάφορα παλιά αντικείμενα..Ένιωσα λες και ήθελα ξανά να χρησιμοποιήσω τις σελίδες του,να όπως τότε...
   Άπο περιέργια και μόνο θέλησα να το ανοίξω για να δω πόσα πράγματα μπορεί να είχα καταγράψει σε αυτό. Η καταγραφή μου ξεκίνησε το 2001 (με την κλασική κλισέ ατάκα που την βλέπω ακόμα και γελάω) Αγαπητό μου ημερολόγιο.Είναι που εκείνη την περίοδο όλοι η τουλάχιστον οι περισσότεροι θέλαμε έναν φανταστικό φίλο,κάποιον να μας ακούει, να μας καταλαβαίνει χωρίς να να μας μιλάει.Απλά να κάθεται εκεί και να μοιράζεται μαζί μας τις στιγμές μας.
  Διαβάζοντας το διαπίστωσα πως μέσα σε αυτό κρύβονται τόσα όνειρα,τόση αγάπη, τόσες φιλοδοξίες,γλυκιές αναμνήσεις,στιγμές,τοπία που κατα καιρούς επισκεπτόμουν σαν παιδί που δεν πρόκειται να ξεχαστούν.
   Κλείνωντας το έπεσαν στα χέρια μου κάτι φωτογραφίες από παλιά. Είχα ένα χαζό γέλιο για το πόσο αθώοι και ξέγνοιαστοι ήμασταν τότε. Τότε είχαμε ζωή, κάθε μέρα παίζαμε και δεν μας ένοιαζε τίποτα άλλο,κάναμε φίλους,φλερτάραμε, ερωτευόμασταν, χωρίς να φοβόμαστε τίποτα και κανέναν.
   Και τώρα τι;; Φοβόμαστε ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό. Έχουμε γεμίσει ανασφάλειες,άγχος και όλο πρέπει,πρέπει,πρέπει.Δεν τολμάμε να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας,να πούμε τι νιώθουμε γιατί φοβόμαστε την απόρριψη,φοβόμαστε ότι αυτό δεν είναι αρεστό.
   Αναρωτιέμαι που πήγαν τα άγρια και ατίθασα νιάτα που κάποτε είχαν όρεξη για τρέλες και δίψα για ζωή;;
  Τι απόμεινε από όλα αυτά τελικά;; Μια γλυκιά ανάμνηση να μας θυμίζει πως κάποτε ΖΟΥΣΑΜΕ ή μια γλυκιά νοσταλγία να μας θυμίζει συνεχώς πως δε μπορούμε να γυρίσουμε πίσω;;
                           



 Καλό μας ξημέρωμα...

Καλά Χρωστούγεννα & καλή Πτωχοχρονιά...!!

Ένα μήνα σχεδόν έλειψα και πάλι ήρθαν τα πάνω κάτω!Έπεσε η κυβέρνηση σου λέει,βέβαια,ήρθε ο αγαπητός μας κ.Παπαδήμος να αναλάβει τη θέση του πρωθυπουργού για να πάνε καλά τα πράγματα.Ναι ναι καλά ακούσετε για να αναπτυχθεί η οικονομία της χώρας μας βρε...Επίσης τι άλλο..Ααα κλασικά μειώνονται σταδιακά οι μισθοί,απολύσεις παντού,επιχειρήσεις κλείνουν(εδώ κλείνει και η ελευθεροτυπία,καλό περίμενεις)και το γλυκό ήρθε και έδεσε με το χαράτσι το οποίο περίτρανα ο Έλληνας φωνάζει: ''ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ,ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ''.Καιρός ήταν ρε συ Έλληνα πολίτη να αντιδράσεις και να πείς ότι δε πλήρώνεις.(Άλλωστε το χουμε πει κάλιο αργά παρά ποτέ,στου κουφού την πόρτα πάρ την πόρτα και φύγε ότι του φανεί του λελοστεφανή..Οουψ παρεσύρθην άκύρες οι δύο τελευταίες παροιμίες με συνεπήρε ο οιρμός).Που είχαμε μείνει α ναι στο ότι γενικά πάμε κατα διαόλου.Και δεν μας φτάναν όλα αυτά έχουμε και τη γέννηση του χριστούλη!Ναι ναι σε μερικές μέρες από το τώρα ο χριστούλης γεννάται και πρέπει να είμαστε όλοι ευτυχισμένοι.Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες...Επειδή είναι Χριστούγεννα επιβάλεται κάποιος να είναι ευτυχισμένος να εύχεται αγάπη ειρήνη υγεία και όλα τα κλισέ..Ξέρεις μωρέ αυτά που μπορείς να τα πεις και να τα ευχηθείς οποιαδήποτε άλλη μέρα...Ααα ρε κακούργα καταναλωτική και καπιταλιστική κοινωνία πως μας κατάντησες...Ευτυχώς όμως αυτά περάσανε παίδες...Όπως θα παρατηρήσατε το κέντρο της Αθήνας δε θυμίζει με τίποτα Χριστούγεννα...Ναι ναι όπως τα λέω είναι και δεν θέλω αντίρρηση επ αυτού..Ο κόσμος ψωνίζει πλέον με τα μάτια..Το λεγόμενο windows therapy αμεεεε...Έχει γίνει μόδα σου λέει..Πας στα μαγαζιά κοιτάς τι σου αρεσει και σκέφτεσαι ότι το φοράς...Έτσι συνεχίζεις την βόλτα σου περιχαρής και ευτιχισμένος!!Αμμ πωςςς!!Ο Έλληνας πάντα πρωτοτυπεί στις ιδέες!Επίσης το δέντρο της Αθήνας δε θυμίζει σε τίποτα το μεγαλύτερο δέντρο της Ευρώπης που όλοι είχαμε γνωρίσει και αγαπήσει(Το χουμε αυτό οι Έλληνες ψώνια από κούνια,εκεί να έχουμε το μεγαλύτερο δέντρο σε όλη την ευρώπη για αυτό τώρα πήραμε τα @@@@@@@ μου αχχχ πιπέριιιιιι άγιες μέρες που είναι).Μάλλον τι βλακείες λέω τώρα θα είμαστε πρώτοι στον πιο κιτς στολισμό που υπάρχει...Βλέπετε τα μπλε ιλεκτρικ λαμπάκια στην πλατεία συντάγματος ξεχωρίζουν απο μακριά και ας μη θες να τα δεις...Όσον αφορά τώρα για το Πώς ο Έλληνας πολίτης μπορεί να περάσει τις γιορτές έχω κάποια εποικοδομητικά tips τα οποία μπορεί να εφαρμόσει έτσι για αλλαγή βρε αδερφέ,για να προσαρμοζόμαστε σιγά σιγά στα δεδομένα της σημερινής κοινωνίας...

• Γιατί αγαπητέ Έλληνα να στολίζεις το καθιερωμένο δέντρο με λαμπάκια που κοστίζουν και δεν έχεις να διαθέσεις και λεφτά στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε?Έχω τη λύση πάρε ότι λογαριασμούς έχεις ειδοποιητήρια απο την τράπεζα το χαράτσι την έκτακτη εισφορά και κρέμασε τα στο δέντρο σου!Έτσι θα λησμονείς τις μέρες που πλακωνόσουν με τη γυναίκα σου τα παιδία σου η αντίστοιχα τον άντρα σου η τον σύντροφο σου για το που θα μπει το κάθε στολίδι και αν πρέπει να αγοράσετε φάτνη η όχι.
• Επίσης ξέχνα τα λουκούλια γεύματα με γαλοπούλες και πίτες!!Παρήγειλε απο το σουβλατζίδικο της γειτονιάς σου.Όσο για την καθιερωμένη σαμπάνια που ανοίγουμε για το νέο έτος...Αυτή είναι πλέον άπιαστο όνειρο ρετσίνα τσίπουρο και πολύ σου είναι.Αν είναι παραγωγής σου ακόμη καλύτερο

• Τέλος επιβάλεται να πεις τα κάλαντα μέρες που είναι ανεξαρτήτως ηλικίας.Όχι τίποτα άλλο μπας και βγάλεις κανένα φράγκο για να πάρεις σε κάποιο μέλος της οικογένειας σου ένα αξιοπρεπές δώρο η έστω να ξεπληρώσεις κάποιο λογαριασμό. 

               Άκουσε με και δεν θα το μετανίωσεις.Με αυτές τις συμβουλές θα περάσεις αξέχαστα Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά.
           ΄Οπως θα παρατηρήσατε το κείμενο αυτό έχει μια δόση χιούμορ αλλά και πολύ μεγάλη δόση αλήθειας. Δυστυχώς πολλοί συνάνθρωποι μας φέτος δεν θα κάνουν γιορτές,δεν έχουν στολίσει καν το σπίτι τους καθώς δεν έχουν λεφτά ούτε για τα βασικά.Ακόμα πολλοί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας,άλλοι είναι άστεγοι και πολλοι απολυμένοι λόγω της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε.Για αυτό καλό θα ήταν αν γνωρίζουμε οικογένειες που θα θέλαμε να περάσουν όμορφα τις γιορτές με τα απολύτως απαραίτητα  να συνεισφέρουμε ότι μπορούμε!Είτε κάποιο ελάχιστο χρηματικό ποσό είτε ρούχα που δεν χρειαζόμαστε είτε ακόμα και παιχνίδια τα οποία θα δώσουν ιδιαίτερη χαρά σε παιδάκια που τους έχει σβηστεί το χαμόγελο. Είναι δύσκολο το ξέρω γιατί πλέον ο μέσος Έλληνας κατατάσεται στην μεσάια τάξη,αλλά μπορούμε να στερηθούμε μια έξοδο μας για να δώσουμε σε μια οικογένεια την δυνατότητα να κάνει γιορτές κάτω απο αξιοπρεπείς συνθήκες.Άλλωστε η αλληλέγγύη και η αγάπη έιναι κάτι που δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς όσα μνημόνια και να φέρουν όσο και να προσπαθούν να κάνουν τον Έλληνα έρμαιο της τύχης του.

            Καλές γιορτές να έχουμε όλοι με ένα 2012 πιο χαρούμενο πιο αγωνιστικό και πιο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ για όλους μας.Γεια σας!!

Yγ: Ώπώς λένε και οι Κατσιμιχαίοι στο τραγούδι τους...Χρόνια πολλά, χρόνια καλά,χρόνια ευτυχισμένα, κι αν περισσεύει μια δραχμή, σκεφτείτε με και μένα...

Nα αγαπάς την Ειρήνη...(Έκθεση που ξέθαψα από το συρτάρι του γραφέιου μου η οποία γράφτηκε από μένα όταν ήμουν 14 ετών)

Τι είναι άραγε Ειρήνη;Το όνειρο του παιδιού είναι Ειρήνη. Το όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.Τα λόγια της αγάπης κάτω από τα δέντρα είναι η Ειρήνη.
    Η Ειρήνη είναι κάτι το ευχάριστο. Μέσα από την Ειρήνη αναπτύσσεται ο πολιτισμός, η οικονομία, οι τέχνες και τα γράμματα, γιατί όταν υπάρχει Ειρήνη όλα τα παιδιά και περισσότερο τα παιδιά του τρίτου κόσμου έχουν την δυνατότητα να μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν και να αναπτύξουν έστω και λίγο την οικονομία της χώρας τους.
    Όλοι πρέπει να αγαπάμε την Ειρήνη,δυνατοί και αδύνατοι, μικροί και μεγάλοι. Κατά τη γνώμη μου δε θα έπρεπε να γίνεται πόλεμος γιατί προξενεί πολλές καταστροφές.
     Πόλεμος...Τι αντιπροσωπεύει η λέξη πόλεμος;; Μίσος, λύπη, δάκρυα, φρίκη. Αυτό είναι ο πόλεμος λοιπόν. Οι μεγάλες δυνάμεις θέλουν να επιβληθούν στις μικρές. Γιατί άραγε; Όλα αυτά γίνονται για να αναπτύξουν την οικονομία τους τα μεγάλα κράτη.
     Για όλα τα παραπάνω πρέπει να αγαπάμε την Ειρήνη. Αν δεν θέλουμε να βλέπουμε κάθε μέρα νεκρά παιδιά στις χώρες του τρίτου κόσμου πρέπει να συμβάλουμε όλοι σε αυτό. Να βγούμε στους δρόμους και να φωνάξουμε << Θέλουμε Ειρήνη και όχι Πόλεμο>>. Τότε ίσως μπορεί να ακουστεί η φωνή μας στις μεγάλες δυνάμεις και να γίνει κάτι με το θέμα του Πολέμου.
      Γιατί αδέρφια μου,μες στην Ειρήνη διάπλατα ανασαίνει όλος ο κόσμος με τα όνειρα του.Δώστε τα χέρια αδέρφια μου αυτό είναι Ειρήνη...Μόνο αυτό, τίποτε άλλο...


Υγ: Αυτή την έκθεση δεν την ανέβασα προς εντυπωσιασμό η με στόχο να αποσπάσω σχόλια τύπου ααα πολύ ώριμη σκέψη για την ηλικία σου. Την ανέβασα γιατί θέλω να τονίσω ότι τα μάτια ενός παιδιού βλέπουν πάντα  κάποια πράγματα που ίσως να μην τα βλέπουν οι μεγάλοι ...Έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε που την έγραψα και όχι μόνο δεν υπάρχει Ειρήνη αλλά δυστυχώς τείνει να εκλείψει παντελώς η έννοια της λέξης ...Θα κλείσω με Ρίτσο όπως άλλωστε έκλεισα αλλα και ξεκίνησα την έκθεση μου,επιβάλλεται νομίζω...

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα,τότε που τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ’ το σύγνεφο όπως βγαίνει απ’ το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο,αυτό είναι η ειρήνη.

 
    

Η Αλληλεγγύη το όπλο των λαών...

Oφείλω να ομολογήσω ότι έχω πολύ καιρό να αναρτήσω κάποιο δικό μου κειμένο στο blog.Θέλετε το ότι τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν τόσο γρήγορα που δεν χωρούσαν στις σειρές ενώ κειμένου;Ίσως τα ίδια τα γέγονοτα ξεπέρασαν και μένα την ίδια...Ίσως ότι δεν είχα διάθεση να σχολιάσω κάτι...Ίσως ότι απογοητέυτηκα;Ίσως, ίσως, ίσως...Άλλα μετά από κάποια γεγονότα τα οποία συνέβησαν τον τελευταίο καιρό θέλησα να γράψω αυτό το κείμενο...Σαν προσωπική μου ανάγκη θα έλεγα.Συγκεκριμένα μέσα από αυτό το κείμενο θα ήθελα να τονίσω την ανάγκη για την ύπαρξη αλληλεγύης και πόσο χρειάζεται τη σημερινή εποχή.Τι σημαίνει όμως αλληλέγγύη ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε πόσο σημαντική είναι για όλους μας;;Το ηθικό καθήκον, η υποχρέωση που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοβοηθούνται...Πως προσδιορίζεται όμως το καθήκον;Aυτό που οφείλει να πράξει κάποιος, ακολουθώντας γραπτούς ή άγραφους κανόνες, τη συνείδηση ,την κοινωνία, το έθιμο ή τον ηθικό νόμο...Θεωρώ ότι τον στις εποχές που ζούμε η αλληλεγύη είναι τόσο επίκαιρη και σημαντική όσο ποτέ άλλωτε...Από το να κάνεις κάτι βαρυσήμαντο μέχρι το να δώσεις το εισιτήριο σου στον διπλανό η περαστικό σου.Πράγμα το οποίο μου συνέβει τις προάλλες.Ένας κύριος τελείως αυθόρμητα άπλωσε το χέρι του και μου έδωσε το εισιτήριο του λέγοντας μου ότι μικρή είσαι δεν χρειάζεται να ξοδεύεις και για αυτό...Εξεπλάγην μπορώ να πω...Θετικά πάντα...Είχα μια αντίληψη ότι οι άνθρωποι δεν παρατηρούν τι συμβαίνει γύρω τους..Ότι εμδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και τίποτα παραπάνω...Σαφώς και υπάρχει και κάποια μερίδα ατόμων η οποία λειτουργεί έτσι αλλά δεν είναι η πλειοψηφία,μάλλον δεν δέχομαι ότι είναι η πλειοψηφία..Ή και να είναι, η ιστορία έχει δείξει ότι οι μειοψηφίες άλλαξαν τον κόσμο και έφεραν ριζικές αλλαγές.
    Μετά από το περιστατικό με τον κύριο στο λεωφορείο ακολούθησε ένα άλλο περιστατικό. Μέρα τετάρτη και ώρα 1-2 το βράδυ στα εξάρχεια στο πάρκο ναυαρίνου. Μας πλησίασε ένα ζευγάρι που μας ζητούσε λίγο κρασί βλέποντας μας να πίνουμε...Άλλος στη θέση μας ίσως φοβόταν ίσως έλεγε αυθόρμητα από μέσα του΄΄ Δεν μας παρατάτε βραδιάτικα'',εμείς παρόλα αυτά δώσαμε γιατί το θεωρήσαμε τελέιως φυσιολογικό και στην πορεία το ίδιο το ζευγάρι θέλησε να ανοίξει συζήτηση μαζί μας.Ναι στις 2 το βράδυ θέλησαν να μιλήσουν με κάποιους που δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους.Ήταν Πολωνοί αλλά δεν είχε καμία σημασία..Είχαμε γίνει όλοι μια παρέα και ανταλλάσαμε απόψεις,παρατηρούσαμε ο ένας τον άλλον και είχαμε μια άρτια επικοινωνία...Καταλάβαμε θα λέγαμε την ανάγκη που είχαν εκείνη τη στιγμή να μας μιλήσουν και να συζητήσουν με κάποιον...

    Περιστατικό No3 και θα κλείσω με αυτό για νομίζω ότι η έννοια της συντροφικότητας συμπεριλαμβάνει  και όλα τα παραπάνω...Μάλλον δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό είναι αυτό που βιώνω τα τελευταία χρόνια κατεβαίνοντας σε κάποια πορεία...Ξέρετε νιώθω πολύ μεγάλη χαρά όταν με το που πέσει το πρώτο δακρυγόνο η με το που γίνει κάτι αμέσως ο διπλανός σου θα σε καθησυχάσει θα σου δώσει αμέσως βοήθεια είτε maalox είτε κάποια συμβουλή, ίσως και να σε απομονώσει από το σύνολο και θα σε πάει κάπου να καθήσεις για να βεβαιωθεί ότι είσαι σίγουρα καλά,θα σε ρωτήσει αν χρειάζεσαι κάτι και πάνω από όλα δε θα σε αφήσει λεπτό από τα μάτια του μέχρι να σταματήσει η διαδήλωση....Τελικά συντροφικότητα και αλληλεγγύη δύο έννοιες αλληλένδετες...Πόσο χρειάζονται την σημερινή εποχή και πόσο εκλείπουν;;Δυστυχώς φοράμε παρωπίδες και δεν βλέπουμε τις πραγματικές ανάγκες και προταιρεότητες που πρέπει να βάλουμε στη ζωή μας...Πόσο σημαντικά είναι τα υλικά αγαθά και οι υλικιστικές μας ανάγκες τις οποίες βάζουμε   πάνω από εμάς από τα συναισθήματα μας,πάνω από τον ίδιο μας τον εαυτό...Άλλωστε αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι.Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι  ένα οποιοδήποτε πρωινό...
  Σας αφήνω λοιπόν με την σκέψη ότι θα επηρεαστείτε έστω και λίγο από το κέιμενο που έγραψα και θα αναρρωτηθέιτε τι πραγματικά θέλετε από τη ζωή σας καθώς και τι είναι πιο σημαντικό για σας...


Materialistic VS Human Which Side Are You On?

Υγ:Συζητήστε, εμπιστευθείτε, κουβεντιάστε με τον εαυτό σας, με τον διπλανό σας, όλοι με όλους στη γειτονιά, στη δουλειά, στο σχολείο, στις αριστερές οργανώσεις, στο Διαδίκτυο. Και κλείστε την τηλεόραση

Γιατί κλαις...Πρόεδρε;;

Τ’ αληθινά δάκρυα απεχθάνονται το φως της δημοσιότητας.
ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

28 Οκτώβρη 2011

Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.
Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.
Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα.
Είδα το  πένθος στα άσπρα πουκάμισα.
Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.
Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες
Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή,
την οργή να παίρνει στόμα,
το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.

ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ.

Στην τελετή παράδοσης  της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει: «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν»,       «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων»,  «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης». 

 Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος.

Σ’ αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων. .
Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε,  απαντήσατε μ’ ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».

Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας.
Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής, ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει. Οι πολλοί των ‘έγκριτων’ συνταγματολόγων και  οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί  κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση  του.
Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό.
Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.

Και όσο έβλεπαν  με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς.
Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες.  δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή. Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα ‘πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν -  τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα - δεδομένο.
Κι όμως δε δακρύσατε.

Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής  εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ’ επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων.
Εσείς τότε, επιλέξατε  το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.

Και όσο έβλεπαν  με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο.  

Και να και ο Καλλικράτης, που έρχεται κομίζοντας την αποδόμηση της χώρας.   
Ένας νόμος που η ψυχή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο: ομοσπονδιοποίηση, συγκεντρωτισμός, ιδιωτικοποίηση.
- Υπογράψτε, κύριε πρόεδρε.
- Τι είναι αυτό;
- Ο νόμος νούμερο 3852/10.
- Και σε τι αφορά;
- Στο «νοικοκύρεμα, τη μεταρρύθμιση, τον εκσυγχρονισμό».
Τόσο  ανυποψίαστος πια στο βιασμό των εννοιών;
Στο νούμερο 3852/10, υπογράψατε τη συγχώνευση σχολείων, το κλείσιμο νοσοκομείων, την εγκατάλειψη του ορεινού χωριού, την προαναγγελία των «ελεύθερων ζωνών».
Εσείς τότε ζητήσατε καινούρια πένα για να βάλετε αδάκρυτα την ευδιάκριτη επικύρωση.

Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας,  ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη».
Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση.
Δεν έγινε ποτέ.
Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε».
Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε,  άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.

Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους,  προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα.
Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ’ τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε,  κύριε πρόεδρε.

Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα,  σας έφεραν προς υπογραφή τα ‘μεσοπρόθεσμα’. Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές.
Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.   

Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.
Ούτε όμως και γι αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.

Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν  την Αθήνα και τρέχουν  ποτάμια τα  δάκρυα αυτών που  επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους,
τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;

Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε  όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα –  την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση.
Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας.

Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε  πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια; Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του  Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά,  η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων;
Σκεφθείτε   μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ –  που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου.
Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε  πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε. Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». 
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.
Και τέλος –  γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία –  μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε  την μ’  αυτούς που  επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού.
Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ’ Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ.
Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.
Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.

Νίνα Γεωργιάδου
Κάλυμνος, 29-10-11