Ο Μάης του '86.!

 Ήταν 1η Μαϊου του 1886, όταν τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο, αποφασίζουν να ξεκινήσουν κινητοποιήσεις με σκοπό τη διεκδίκηση ανθρώπινων συνθηκών εργασίας. Κύριο και βασικό αίτημα τους, αποτέλεσε η καθιέρωση του οκταώρου, μιας και πολλά από τα δικαιώματα των εργαζομένων  είχαν αρχίσει να καταστρατηγούνται.
 Στις τότε κινητοποιήσεις, συμμετείχαν περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι καθώς και 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια, με το σύνθημα "Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ύπνο". Ακόμη, πολλοί είναι εκείνοι που θυμούνται  το πλήθος κόσμου στη πλατεία Haymarket του Σικάγο καθώς και την παρέμβαση της Αστυνομίας. Ακόμη και σήμερα,φέρεται να είναι άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων ενώ κατά τη διάρκεια των κινητοποίησεων υπήρξαν οκτώ νεκροί αστυνομικοί και τέσσερις νεκροί διαδηλωτές. Οκτώ από τους συλληφθέντες δικάστηκαν ενώ τέσσερις εξ'αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο. Μάλιστα,ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα τελευταία λόγια του Όγκαστ Σπάις περιμένοντας το δήμιο του να κόψει το σχοινί της αγχώνης: "Θα 'ρθει καιρός που η σιωπή μας θα είναι πολύ πιο βροντερή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα".Επίσημη καταγραφή των στοιχείων δε, αναφέρει πως διαδηλωτής θέτει τέλος στη ζωή του, μέσα στο κελί του.

 Στην Ελλάδα, οι πρώτες κινητοποιήσεις εργατικής πρωτομαγιάς, πραγματοποιούνται το 1893 από το Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Σχεδόν 2.000 άτομα συγκεντρώνονται στο Παναθηναϊκό στάδιο για να διαδηλώσουν υπερ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως Αργίας καθώς και της κρατικής ασφάλισης για θέματα εργατικών ατυχημάτων.
 Αξίζει επίσης να σημειώθει,πως πέρα από την εργατική πρωτομαγιά, η ημέρα εκείνη αποτελεί και μέρα ιστορικής μνήμης καθώς την 1η Μαϊου το 1944, εκτελούνται 200 κομμουνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, από τα ναζιστικά στρατεύματα Κατοχής. Θα μπορούσε να πει βέβαια κανείς πως η μέρα εκείνη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με το Μάϊο του 1936, όταν καπνεργάτες στη Θεσσαλονική διαδηλώνουν με σκοπό την διεκδίκηση καλύτερων εργασιακών συνθηκών."Έντεκα άνθρωποι σκοτώνονται ενώ πολύ μεγάλος είναι ο αριθμός των τραυματιών. Ο Γιάννης Ρίτσος γράφει το ποίημα «Επιτάφιος» εμπνευσμένος από τα τραγικά γεγονότα, το οποίο μελοποιήθηκε από το Μίκη Θεοδωράκη".
 Η μέρα της Πρωτομαγιάς, σηματοδότησε την απαρχή των μεγάλων διεκδικήσεων και κινητοποιήσεων του σήμερα. Παρόλα αυτά με την πάροδο των χρόνων, θα περίμενε κανείς να υπάρχει έστω και στον ελάχιστο βαθμό η κατοχύρωση των κεκτημένων τόσων χρόνων. Κι όμως!
Πρωτόγνωρες και απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, "μισθωτή σκλαβιά", μαύρη εργασία, διάλυση του οκταώρου, κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας καθώς και πλήρη καταπάτηση των δικαιωμάτων του κάθε εργαζόμενου. Ό,τι κατακτήθηκε δηλαδή, μέσα από τα κινήματα και τους αγώνες μέσα στα χρόνια κατεδαφίζεται μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα.
 Μη με ρωτήσεις γιατί επέλεξα να φέρω στο νου μου εκείνο το Μάη. Είναι ίσως, επειδή ανήκω και γω σε κείνη τη γενιά που από νωρίς έχει κάνει οικείες  τις λέξεις απασχολούμενος, ωφελούμενος και εθελοντής. Σε κείνη τη γενιά, που έχει βιώσει από νωρίς στο πετσί της την επισφάλεια και την ανεργία. Σε κείνη τη γενιά που περιμένει καρτερικά στις ουρές του ΟΑΕΔ, για κάποιο επιδοτούμενο ή κοινωφελές πρόγραμμα έστω και για 400 ευρώ.Ανήκω όμως και σε κείνη τη γενιά, που δεν έχει τίποτα αλλά έρχεται να πάρει τον κόσμο...

Καλή Εργατική Πρωτομαγιά!

Πηγές: Tvxs, Wikipedia


Υγ:Περαιτέρω πληροφορίες θα βρει κανείς στο βιβλίο του Τζέιμς Γκριν,Θάνατος στο Χεϊμάρκετ από τις Εκδόσεις Καστανιώτη

Η Ελλάδα,(ποτέ Δεν) Πεθαίνει.!

Ξέρεις,νιώθω πως ζούμε σε έναν τόπο,τόσο ξένο και συνάμα τόσο οικείο.Έναν τόπο που καθημερινά φοράει το δικό του προσωπείο.Έναν τόπο που τρώει τα παιδιά του αλλά και που τα σκοτώνει σιωπηρά μέρα με την μέρα,ώρα με την ώρα...Έναν τόπο που έχει γαλουχήσει τα παιδιά του με βία και μίσος.Ναι μίσος.Για καθετί διαφορετικό,για καθετί αλλιώτικο.Βλέπεις, ποτέ δε μάθαμε να δεχόμαστε αυτό το άλλο.Ποτέ δε μάθαμε να το σεβόμαστε...Στο σχολείο πάντα μας πείραζε ο γυαλάκιας,ο χοντρός,το φυτό,εκείνο το παιδί που ήταν τόσο μοναχικό και ήρεμο. Ακόμη και το παιδί απο την Αλβανία αλλά και εκείνος ο αράπης όπως συνήθιζες να λες.Θυμάσαι; Έπειτα στις πλατείες και στα πάρκα μας πείραζαν πάντα οι μετανάστες.Πακιστανοί,Αφγανοί,Κούρδοι.Πολλοί δυστυχώς δεν βρίσκονται πλέον κοντά μας.Μας καλλιεργήθηκε βλέπεις από πολύ νωρίς ο ρατσισμός.Γίναμε αυτό που φοβόμασταν.Εκείνο το τέρας. Αρχίσαμε να συνηθίζουμε στη φρίκη και να τρομοκρατούμαστε από την ομορφιά. Μίσος και σκοτάδι.Τυφλή βία,ομοφοβία και ξανά ρατσισμός και ξανά μίσος.Πάντα εθελοτυφλούσαμε σε αυτή τη σαπίλα του τόπου. Μια ζωή ανεχόμασταν να λένε παλιοαδερφή και βρωμοπούστη το φίλο μας, το κολλητό μας,το γνωστό μας και να συναινούμε σε ότι θα επακολουθούσε.Μια ζωή μάθαμε με τα πρέπει και όχι με τα θέλω.Μάθαμε με τα πρότυπα  αλλά και με τα ιδανικά. Ο σωστός γιος, η σωστή κόρη και πάει λέγοντας.Μάθαμε να είμαστε αυτό που μια ζωή ήθελε η μάνα μας και ο πατέρας μας. Τις κυριακές σαν καλοί Χριστιανοί μάθαμε να πηγαίνουμε στην εκκλησία,να ανάβουμε κεριά και να προσευχόμαστε στο θεό. Βράδυ Κυριακής;Κάποιοι είναι κιόλας νεκροί...Ξέρεις, αυτός τόπος έχει μάθει στη σιωπή στη συγκάλυψη και στην αδιαφορία.Όλοι μάθαμε να κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας και να πορευόμαστε. Μάθαμε να εκτρέφουμε από νωρίς τον μπάτσο που κρύβουμε μέσα μας,τον ρατσιστή αλλά και τον ομοφοβικό.Μάθαμε πολύ καλά να κρύβουμε τις παθογένειες της δικής μας οικογένειας.Μάθαμε πως οι λέξεις κατάθλιψη,ψυχίατρος και ψυχολόγος είναι απαγορευμένες.Θλίψη είναι θα περάσει σου έλεγαν.Μείνε δυνατός, αλλά μη τολμήσεις να μιλήσεις.Θα στιγματιστείς.Είναι εκείνο το κλίμα της ομερτά που θα διαιωνίζεται για χρόνια...Ναι, αυτός είναι ο τόπος μας.Ο Τόπος των ψευδαισθήσεων...Άλλοτε τόσο φωτεινός και άλλοτε τόσο σκοτεινός...Η ώρα περνάει και για μια στιγμή στο νου μου φέρνω εκείνα τα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι "Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ’ άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί»...

Καλή συνέχεια... Υγ:Το μόνο που ελπίζω είναι να αποδοθούν ευθύνες στους ηθικούς αυτουργούς.Τίποτε άλλο..

Ακούω,Βλέπω,Μιλάω;!

Θυμάμαι,τα χρόνια του σχολείου.Για άλλους ήταν πράγματι ανέμελα,για άλλους πάλι είχαν μετατραπεί σε μια καθημερινή κόλαση.Ξέρεις,αν κάποιος είχε παραπάνω κιλά ή φορούσε γυαλία ή δεν ήταν και τόσο όμορφος ή ακόμη ήταν λίγο διαφορετικός από όλους τους άλλους, θα δεχόταν συχνά τον χλευασμό των συμμαθητών του.Πολλοί,νομίζω είχαμε βρεθεί κάποια στιγμή της ζωής μας μπροστά σε αντίστοιχο περιστατικό.Ναι, μιλώ για το λεγόμενο Bullying. Το Bullying  είναι μια μορφή κακοποίησης, πιο συγκεκριμένα εκφοβισμού ή εξαναγκασμού. Αυτή συνεπάγεται περιοδικά επαναλαμβανόμενες πράξεις που σκοπό έχουν την επιβολή ενός ατόμου ή μιας ομάδας πάνω σε ένα άλλο άτομο ή ομάδα, επομένως μια «ανισορροπία δυνάμεων». Η εν λόγω ανισορροπία μπορεί να είναι κοινωνική ή και σωματική. Το θύμα του εκφοβισμού αναφέρεται και ως στόχος. Το Bullying αποτελείται από τρία βασικά είδη κακοποίησης:Συναισθηματική, λεκτική και σωματική. Συνήθως, πρόκειται για ανεπαίσθητες μεθόδους εξαναγκασμού όπως η ψυχολογική χειραγώγηση. 
Θα λεγε κανείς ότι πρόκειται για επιβολή δύναμης και εξουσίας από κάποιον δυνατό και ισχυρό σε κάποιο αδύνατο.Η μήπως όχι; Κατά καιρούς έχουν γίνει διάφορες καμπάνιες για το εν λογω κοινωνικό φαινόμενο, χωρίς όμως αυτο να σημαίνει αυτομάτως και την εξάλειψη του.Συχνά,θα δούμε πως κρούσματα bullying αποσιωπούνται με απόρροια να μη βγαίνουν ποτέ στο φως.Ο λόγος; Ο φόβος για το τι μέλλει γενέσθαι.! Σύμφωνα με την τελευταία μεγάλη έρευνα  που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα από το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής το 2012, το 8,5% των μαθητών αναφέρει ότι υφίσταται εκφοβισμό δύο με τρεις φορές τον μήνα, ενώ ποσοστό 15,8% αναφέρουν ότι εκφοβίζουν τους άλλους δύο-τρεις φορές τον μήνα. Ενα στα τέσσερα αγόρια (ποσοστό 23,9%) αναφέρει σωματική βία το τελευταίο έτος έναντι 8,3% των κοριτσιών (εμπλέκονται συχνότερα σε λεκτική βία). Αξίζει να σημειωθεί δε,πως το Bullying είναι ένα φαινομεμο ανεξαρτήτου ηλικίας.Ποιός δε θυμάται άλλωστε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο εκείνο το αγόρι στο πρώτο θρανίο; Ναι εκείνο που ντρεπόταν να κυκλοφορεί στους διαδρόμους και στους χώρους του σχολείου γιατί κάποιοι φρόντιζαν συνεχώς να του θυμίζουν πόσο "φυτό" είναι,ποιός δε θυμάται ακόμη και εκείνο τον φαντάρο που μετά από τα τόσα καψόνια αλλά και την πίεση που υπέστη στο χώρο του στρατοπέδου αποφάσισε να κάνει τη κατάθλιψη καλύτερη φίλη του ή ακόμη και να θέσει τέλος στη ζωή του. Ακόμη και στον χώρο εργασίας,ποιός ξεχνά την συμπεριφορά ανωτέρων προσώπων σε κάποιο εργαζόμενο που δε τολμά να μιλήσει και να υπερασπιστεί τον εαυτό του με αποτέλεσμα να απομονώνεται και να γίνεται υποχείριο των εκάστοτε υφιστάμενων προκειμένου να μη χάσει τη θέση του;!Ναι,Αυτό είναι το bullying και πίστεψε με δε γνωρίζει ηλικία.Είναι ένα σκληρο κοινωνικο φαινομενο το οποιο θα αναπαράγεται και θα διαιωνίζεται όσο εγώ,εσύ και όλοι εμείς μαζί θα συνεχίζουμε ανενόχλητοι τις ζωές μας, ταμπουρωμένοι στο μικρόκοσμο μας.
Δε ξέρω γιατί θέλησα να μιλήσω για το Bullying, άλλωστε όλα τα παραπάνω είναι ήδη γνωστά λίγο πολύ σε όλους.Απλα,να ξέρεις η υποθεση του Βαγγελη,φοιτητή από τα Ιωάννινα, με αγγιξε από τη πρώτη στιγμή. Είναι που ταυτόχρονα φέρνω στο νου μου και τον άτυχο Αλεξ απο την περιοχή της Βέροιας,στο νου μου φέρνω και εκείνο τον 9χρονο μαθητή απο τη Λέσβο που μια παρέα απο "Νταήδες"φρόντισε να τον δέσει στη μπασκέτα του σχολείου με απόρροια να του προκαλέσει πολλαπλά κατάγματα.Στο νου μου όμως φερνω και όλους εκείνους που δε μίλησαν ποτέ,που δίστασαν,που εξαφανίστηκαν μέσα σε μία νυκτί,που κλείστηκαν στους εαυτούς τους και που δε μάθαμε ποτέ ξανά, τίποτα για δαύτους.
Όσο για μας; Απλά μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι μέχρι ο κίνδυνος να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα.!Όσο για τον Βαγγέλη; Τα ερωτήματα πολλά και αναπάντητα ενώ τα κομμάτια του παζλ είναι θέμα χρόνου να ενωθούν...Το μόνο σίγουρο είναι πως η αλήθεια είναι μια.Βέβαια,όλοι τη γνωρίζουν και όλοι σιωπούν ένοχα...
Τα βλέφαρα μου κλείνουν,το μολύβι νιώθω να γλιστράει από το χέρι μου.Το μόνο που καταφέρνω να καθαρογράψω στο μπλοκάκι μου είναι κάποιοι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου από τη συλλογή Κάτοψη που ανακάλυψα εχθες...
Παράταιρος λοιπόν,ο λόγος ο δυνατός μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει.!

Καλή συνέχεια.!

Υγ:6 Μαρτίου,παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.!

Πηγές: Wikipedia, Tvxs 

Ο Θείος μου, Γιάννης Μαρρές.!

Θα ταν Χειμώνας.'Ωρα επτά, μετά μεσημβρίας. Τόπος; Πολύδροσος, Φωκίδας. Από εκεί που άρχισαν και τελείωσαν όλα...Ξέρεις, θυμάμαι την μάνα μου, να μου βάζει αυτές τις χοντρές καζάκες που μας έπλεκε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου. Έπειτα θυμάμαι να με παίρνει από το χέρι και να κατηφορίζουμε μαζί...Η Διαδρομή γνώριμη και συνηθισμένη. Από το σπίτι μας, στο σπίτι της Θείας Τασούλας και του Θείου Γιάννη και πάλι πίσω. Μια διαδρομή, που παρότι συνηθισμένη έκρυβε την δική της ομορφιά. Ξέρεις, γραφικά σοκάκια με αψεγάδιαστους και αυθεντικούς ανθρώπους. Θυμάμαι και εκείνη την ξύλινη πόρτα, πόσο μεγάλη φάνταζε στα μάτια μου, έπειτα να, θυμάμαι και εκείνη την όμορφη αυλή. Είναι περίεργο ξέρεις, σε εκείνο το σπίτι ένιωθα, πως η Άνοιξη έκανε ποδαρικό πάντα πριν την ώρα της. Ας πούμε, πως το μεγαλείο της φύσης, απλωνόταν σε κάθε σημείο του σπιτιού,..

Ύστερα στο νου μου φέρνω και εκείνον. Ναι, τον θυμάμαι να κάθεται στη ξύλινη καρέκλα του, στην άκρη του μπαλκονιού και να καπνίζει με περίσσιο σεβασμό,την πίπα του. Αν τον έβλεπες και συ να σου μιλά, θα σου ερχόντουσαν στο νου αυθόρμητα κάποιοι στίχοι του Νίκου Καββαδία που πήγαιναν κάπως έτσι" Έχω μια πίπα ξύλινη παράξενα γλυμμένη. Βλέπω καπνίζοντας τα πιο παράδοξα όνειρά μου. Πολλές φορές, τις βραδινές σκοτεινιασμένες ώρες, ανάβοντας την πίπα αυτή, σε μια γωνιά καπνίζω, κι ο γκρίζος βγαίνοντας καπνός σιγά με περιβάλλει, κάνοντας ένα γύρω μου κενό, μαβί και γκρίζο." 

Ο Γιάννης Μαρρές, ήταν άνθρωπος άρρηκτα συνδεδεμένος με την Λογοτεχνία, αλλά και με τους αγώνες μιας και ήταν μέλος της τοπικής αντιστασιακής οργάνωσης,όλοι γνωρίζουν άλλωστε πως είχε εξοριστεί το 1967 κατά τη περίοδο της δικτατορίας, στη Γυάρο. Μαρτυρίες του, μπορεί να βρει κανείς από το βιβλίο "¨Θητεία στη Γυάρο".

Άνθρωπος, με μεγάλη ιστορία πίσω του,  αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της Λογοτεχνίας ενώ υπήρξε στενός φίλος του Νικηφόρου Βρεττάκου. Το 1965, ο Δημήτρης Λιάτσος στο περιοδικό "Χρονικά της Νίκαιας", μιλά για τον Λογοτέχνη Γιάννη Μαρρέ. 

" Ο Γιάννης Μαρρές, μπορεί να ζει στην επαρχία , εκεί στους πρόποδες του Πολυτραγουδισμένου Παρνασσού, δεν έπαψε όμως ποτέ να είναι ένας ακέραιος πνευματικός άνθρωπος, γιομάτος ιδανικά, που η καρδιά του πάλλεται από ενδιαφέροντα, όχι μόνο πνευματικά αλλά και ανθρώπινα. Για αυτόν καλύτερα θα μπορούσε να μας μιλήσει ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος, που στην Πολύδροσο αντάμωσε τον Μαρρέ. Ακόμα ο μεγάλος ιστορικός Γιάννης Κορδάτος που πέρασε από το χωριό του Γιάννη Μαρρέ και πολλοί άλλοι πνευματικοί άνθρωποι, που γνώρισαν από κοντά τον λογοτέχνη και τον άνθρωπο Γιάννη Μαρρέ."

Ναι, αυτός ήταν ο Θείος μου, ο Γιάννης. Άνθρωπος των γραμμάτων και τεχνών. Άνθρωπος με αξίες και με ιδανικά. Άνθρωπος που εξέφραζε πάντα ριζοσπαστικές απόψεις, άνθρωπος που αγαπούσε τον τόπο που μεγάλωσε, τη Σουβάλα, και που μιλούσε για τον τόπο αυτό με τόση αγάπη και υπερηφάνεια...

 Ο νους μου γυρνάει πάλι σε εκείνο το σπίτι, πάντα μου έκανε εντύπωση εκείνο το μπαστούνι. Συνήθως το έβλεπες να στέκεται δίπλα στο τζάκι του γραφείου του. Ξέρεις, η μάνα μου, μου είχε πει την ιστορία για κείνη την περιπέτεια που είχε. Αυτή η περιπέτεια βέβαια, είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει το Αριστερό του πόδι. Στη θέση του, τοποθετήθηκε ένα ξύλινο κατασκεύασμα όπως συνήθιζε να το αποκαλεί ο ίδιος. Μια από εκείνες τις μέρες,της φοβερής απομόνωσης του, από τους συνανθρώπους του όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, βγάζει ένα μικρό μπλοκάκι και ένα μολύβι από την τσέπη του και γράφει το παρακάτω ποίημα με τίτλο το Μπαστούνι μου"Μπορεί να ήταν κάποτε μέλεγος, κερασιά,πουρνάρι, ή κάτι άλλο- που να ξέρω.Τραγουδούσε στον άνεμο, χαιρόταν τον ήλιο, τη βροχή και τα πουλιά μέσα στα φύλλα του έκαναν έρωτα και γλυκοκελαϊδούσαν. Τώρα δεν είναι παρά το μπαστούνι μου!Τούτο για σας είναι ένα τίποτα. Για μένα όμως-καθώς δεν είμαι πια ένας ακέραιος άνθρωπος -είναι το παν.Με βοηθάει όσο κανείς.Για αυτό το τραγουδάω!Σκεφτείτε:Χωρίς αυτό δε κάνω ούτε ένα βήμα".

Η ώρα περνάει και το μυαλό μου, έχει κατακλυστεί από όμορφες μνήμες αλλά και εικόνες, Να, μου ρχεται φευγαλέα εκείνη η γραφομηχανή που βρίσκονταν πάντα σε εκείνο το σημείο στη μέση του γραφείου του, έπειτα φέρνω στο νου μου το τζάκι με εκείνη τη φλόγα να τρεμοπαίζει αλλά και κείνο τον πίνακα που χε ζωγραφίσει ο ίδιος. Νομίζω, κοσμούσε όμορφα το τζάκι. 

 Μετά να, φέρνω στο νου μου και εκείνη. Η Θεία μου η Τασούλα, πάντα αγαπητή σε όλους. Στήριγμα του Γιάννη Μαρρέ από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής του. Σύντροφος, καλή φίλη, συγγενής, Πάντα θυμάμαι να με περιμένει στο κατώφλι του σπιτιού, περιτριγυρισμένη από γάτες. 

Τις αγαπούσε και εκείνη, πολύ βλέπεις όπως και ο θείος μου. Πάντα με ένα γλυκό του κουταλιού στο χέρι.Θυμάμαι όταν είχε καταπέσει και εκείνη, η γιαγιά μου με έστελνε να της πηγαίνω φαγητό. Ακόμη και τότε χαμογελαστή και αγέρωχη. Μια μέρα και ενώ έραβε σιωπηλή και θλιμμένη ο Γιάννης Μαρρές αρχίζει και γράφει το παρακάτω ποίημα με τίτλο Να μην Ανησυχείς" Όταν κλείνομαι στον εαυτό μου και δείχνω ότι σε ξέχασα ,να μην ανησυχείς.Ψάχνοντας να βρω το δρόμο που θα μας οδηγήσει προς το φως εσένα σκέφτομαι και τότε.Χίλιες φορές σου το χω ειπεί για να σε πείσω.Κι ακόμα μια: Να μην ανησυχείς." 

 Τέτοιοι άνθρωποι ήταν οι Θείοι μου. Άνθρωποι που αγαπήθηκαν από την αρχή μέχρι το τέλος...Αλήθεια, δε ξέρω γιατί έφερα στη μνήμη μου όλες αυτές τις εικόνες, είναι που προσφάτως επισκέφθηκα εκείνο το σπίτι. Είχα σχεδόν βουρκώσει. Η ξύλινη πόρτα που φάνταζε θεριό μπροστά μου,κλειδαμπαρωμένη, οι τοίχοι έτοιμοι να πέσουν από την υγρασία, ενώ το τοπίο υποδήλωνε παραίτηση και εγκατάλειψη. Μια επιγραφή στο τοίχο " Οδός, Γιάννη Μαρρέ" είναι ίσως το μόνο στοιχείο που αποδεικνύει πως κάποτε αυτό το σπίτι είχε ζωή, πως κάποτε αυτό το σπίτι είχε φιλοξενήσει επιφανείς ανθρώπους, πως κάποτε αυτό το σπίτι είχε φιλοξενήσει φίλους και συγγενείς του Γιάννη Μαρρέ. Επιθυμία του δε, για όποιον δεν το γνωρίζει, ήταν να δωριστεί το σπίτι στον τότε Δήμο Παρνασσού με σκοπό την άμεση αξιοποίηση του. Πράγματι, αυτό συνέβη, χωρίς όμως να υπάρξει αντίκρυσμα. Θα περίμενε κανείς με την πάροδο των χρόνων να δει στην θέση του κάποιο λαογραφικό μουσείο ή κάποιο πολιτιστικό κέντρο. Στον αντίποδα το μόνο που μπορεί να αντικρίσει κανείς είναι ντουβάρια, μια σκεπή έτοιμη να καταρρεύσει και ένα τοπίο ερήμωσης και κατεδάφισης. 

 Ο Γιάννης Μαρρές, έφυγε από την Ζωή το 2003. Μη με ρωτήσεις τι θα μου λεγε αν ζούσε σήμερα. Ίσως να μη μπορώ να στο απαντήσω...Η μάλλον...Ξέρεις θα μου λεγε πως υπάρχουν δρόμοι ευθύγραμμοι,καμπυλωτοί,δύσβατοι, ανηφορικοί, κακοτράχαλοι και κατηφορικοί στη ζωή.Χρέος μας είναι να βρίσκουμε διεξόδους και να διαβαίνουμε όσο πιο άνετα μπορούμε, τους δρόμους,όποιοι και αν είναι αυτοί.,,Ναι αυτός ήταν ο Λογοτέχνης και Θείος μου Γιάννης Μαρρές, ένας επίμονος οδοιπόρος, που περπατώντας με ξύλινο πόδι στους δύσβατους δρόμους της ζωής είδε, έπαθε και έμαθε πολλά, παρέμεινε ευθυτενής και στη ζωή του πέτυχε όσα και κάποιοι άλλοι συνάνθρωποι του υγιείς.!

Καλή συνέχεια.!

Αντίστροφη μέτρηση.!

Θα μασταν κάπου στα δεκαοκτώ, όταν είχαμε πρωτομπεί στις σχολές της πρώτης μας επιλογής.Η χαρά μεγάλη,μιας και πιστεύαμε πως είχαμε αγγίξει το όνειρο.Οι μέρες και τα χρόνια κυλούσαν και μεις ακόμη ζούσαμε αυτό που μέχρι πριν λίγο καιρό θεωρούσαμε ανέφικτο.Είχαν αρχίσει βέβαια, να φαίνονται εκείνα τα πρώτα σημάδια...Ναι, εκείνα τα σημάδια που έδειχναν πως κάποια στιγμή θα μας έκλεβαν το όνειρο...Υποβάθμιση της παιδείας, μείωση του προσωπικού, λουκέτο σε πληθώρα τμημάτων, φροντιστηριακά μαθήματα ενώ πολλές φορές γινόντουσαν ακόμη και συζητήσεις στα κρυφά,για ύπαρξη διδάκτρων.Κάποιοι από μας,μετά το πέρας των σπουδών μείναμε πίσω,δε φύγαμε...Ίσως δε μπορούσαμε,ίσως δειλιάσαμε,ίσως ήταν και γραφτό μας να μείνουμε...Ποιός ξέρει...
Οι περισσότεροι από εμάς πάντως, το παλέψανε.Ναι το παλέψανε...Όποιοι βρήκαν εργασία στο αντικείμενο τους ήταν τυχεροί, με μισθούς βέβαια που ντρέπεσαι και να αναφέρεις, άλλοι πάλι μέσω της εθελοντικής εργασίας ή μέσω άλλων προγραμμάτων προσπάθησαν να επιβιώσουν και να πάρουν εφόδια για το μέλλον, άλλοι πάλι τα παράτησαν γιατί κουράστηκαν.Ναι,κουράστηκαν να ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον μαύρης εργασίας, κουράστηκαν να εργάζονται στο βωμό του εθελοντισμού, κουράστηκαν να ακούν πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα πάρουν τα δεδουλευμένα τους,κουράστηκαν να περιμένουν στις ουρές για να μπουν σε κάποιο ταμείο ανεργίας για λίγες δεκάρες.Το σημαντικότερο όμως για μένα,είναι πως κουράστηκαν να ελπίζουν,να διεκδικούν και να ονειρεύονται...Άλλωστε κάποιοι φρόντισαν να τους στερήσουν το δικαίωμα στο όνειρο,άλλωστε κάποιοι φρόντισαν να τους κάνουν να λυγίζουν και να συμβιβάζονται ακόμη και με το τίποτα...
Σε όλους εκείνους έχω να πως οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες,σε όλους εκείνους έχω να πω,πως η ιστορία θα γραφτεί ξανά από την αρχή από εμάς που δε συμβιβάζομαστε με τίποτα λιγότερο από τα πάντα...
Άλλωστε εμείς δεν ξέρουμε τι είναι η ομίχλη,εμείς,που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως...Άλλωστε αύριο είναι τα γενέθλια του ήλιου κι ο ήλιος έχει τα χρόνια μας.Εδώ που φτάνουμε άκρη άκρη στ’ όνειρο μας, γιορτάζουμε μαζί με τον ήλιο την ίδια μέρα – κάθε μέρα...

Καλή συνέχεια.!

Υγ:Οι τελευταίοι στίχοι είναι απο το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου                          " Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού"

Και ποιος είπε ότι είμαστε, Charlie Hebdo;!

Ξέρεις, θυμάμαι τον Δεκέμβρη του 08. Ναι, εκείνον τον Δεκέμβρη. Από εκεί που άρχισαν όλα. Εκείνον τον Δεκέμβρη που σηματοδότησε πολλά.  Θυμάμαι τον κόσμο, τις φωνές, τα δακρυγόνα, την καταστολή, την βία αλλά και τους τραυματισμούς. Θυμάμαι και σένα να λες πως τα παιδιά σου δεν έχουν κανέναν λόγο να βρίσκονται στην περιοχή των Εξαρχείων. Θυμάμαι να λες πως όποιος συχνάζει εκεί" θέλει και τα παθαίνει". Έπειτα θυμάμαι και κείνο το παιδί τον Νίκο. Ναι, εκείνος ο μαθητής που αγωνίστηκε για το δικαίωμα του στην μόρφωση, κάνοντας απεργία πείνας. Εσύ μέσα σου, προσευχόσουν να είχε πεθάνει. Εσύ μέσα σου, προσευχόσουν να είχε στερηθεί του υπέρτατου αγαθού της παιδείας. Άλλωστε, άτομα σαν τον Νίκο, δεν χωράνε στην δική σου κοινωνία σωστά;

Έπειτα σε θυμάμαι να σχολιάζεις εκείνες τις ειδήσεις των οκτώ. Ήταν την περίοδο που είχε γίνει σάλος με την παράσταση Corpus Christi του Λαέρτη Βασιλείου, στο θέατρο Χυτήριο. Έργο που λογοκρίθηκε πολύ, καθότι θεωρήθηκε βλάσφημο. Θυμάμαι, να κάθεσαι στην καφέ σου πολυθρόνα και να σχολιάζεις με τις ώρες τον τίτλο του έργου, να συναινείς στα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν εκείνη την νύχτα και το κυριότερο να σωπαίνεις...

 Ακόμη, φέρνω στο νου μου και τον Φίλιππο, που καταδικάστηκε σε δέκα μήνες φυλάκισης. Ο λόγος; Η σάτιρα προς το πρόσωπο του Γέροντα Παϊσιου. Θυμάμαι όμως και σένα που και πάλι σώπασες... Ήταν και αυτός βλάσφημος βλέπεις...

 Ξέρεις, δε παύω να σκέφτομαι και όλα εκείνα τα οικεία πρόσωπα. Τους Σύριους πρόσφυγες στο Σύνταγμα, τις ψυχές εκείνων που τους ξέβρασε η θάλασσα στο Φαρμακονήσι, τους εργάτες στη μανωλάδα, τους μετανάστες που ζητούν ένα καλύτερο αύριο αλλά και μας. Ναι εμάς, που είμαστε θεατές σε κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας. Σε εμάς, που μόνο Charlie Hebdo δε μπορούμε να βροντοφωνάζουμε πως είμαστε.

 Σε μας, που έχουμε αφήσει να διεισδύσουν στη ζωή μας, ο ρατσισμός, ο φανατισμός, η λογοκρισία, η φίμωση, η βία, η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση. Σε μας, που σωπαίνουμε αλλά και που συναινούμε στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε μας, που μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στη Γαλλία, εν μία νυκτί, καταδικάσαμε την βία από όπου και αν προέρχεται...

Ξέρεις κάτι; νομίζω πως θα έρθει η στιγμή που δε θα αντέξουμε, που θα ξεσπάσουμε και δεν θα φοβηθούμε και θα ελπίζουμε και κάθε στιγμή το λαρύγγι μας θα γεμίσει με ένα φθόγγο, με ένα ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μας λέει: Μίλα... 

Καλή συνέχεια.!

Υγ: Το κείμενο κλείνει με στίχους του Αζίζ Νεσίν από το ποίημα       " Σώπα, μη μιλάς"