Ιστορίες από τον δρόμο!

Κορίτσι μου θα ρθουν δύσκολοι καιροί. Μου πε η Κ.Ελευθερία και σώπασε .Τα μάτια της παρέμειναν για ώρα καρφωμένα στο παράθυρο. Ύστερα στράφηκε πάλι προς το μέρος μου. Μη λυγίσετε παιδί μου. Δεν πρέπει να λυγίσετε. Εγώ βλέπεις, άντεξα σε εξορίες,έζησα τον πόλεμο. Να αντέξετε.Πρέπει να αντέξετε. Το βλέμμα μου σκυφτό. Θες από ντροπή;Θες από απογοήτευση;

Η Κ.Μυρτώ με την Κ.Ευτυχία από την άλλη μου μιλούν συνέχεια για κείνη την ριμάδα την μοναξιά.Δεν υποφέρεται παιδί μου.Είναι σαν αγκάθι στην καρδιά. Μη μείνεις μόνη.Δεν υποφέρεται. Δεν ξέρεις πως είναι.Κανείς δεν ξέρει.

Έπειτα είναι και ο Κ.Πέτρος. Αυτός ξέρεις, μου θυμίζει τον συγχωρεμένο τον παππού μου. Έτσι ψηλός, αδύνατος, με κοντά άσπρα μαλλιά.Είναι πράγματι από κείνους τους ανθρώπους που τα χουν χάσει όλα. Όμως να, του χει μείνει η αξιοπρέπεια του. Αλλά και κείνη η καλοσύνη που με περιβάλλει όταν βρίσκομαι σπίτι του. Μου δίνει πάντα την ευχή του.Εγώ προσπαθώ να του δώσω κουράγιο για κείνα που θα ρθουν αλλά και για κείνα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει. Τι άλλο απέμεινε να του δώσω άλλωστε;Περνώ και του λέω μια καλημέρα στα κλεφτά.Άλλοτε,κάθομαι και κουβεντιάζουμε...

Για το τέλος,αφήνω τη Σμαρώ. Μοναχικό άτομο,πολύ. Περνώ και της αφήνω τρόφιμα.Όταν έρχεται εκείνη η ώρα με περιμένει στο κατώφλι από νωρίς.Βλέπεις έχασε τη μάνα της.Τι τα θες...

Πάντα,όταν θα περάσω θα της πω να το παλεύει και να μην παραιτείται. Θα της πω, πως η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας,πως οι καιροί είναι δύσκολοι και πως έχουμε όμως ο ένας τον άλλον.

Τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά αναρωτιέμαι...Πόσο μπορεί κανείς να αντέξει όταν δεν του έχει μείνει τίποτε;Όταν του χουν ρημάξει το παρόν αλλά και το μέλλον;Όταν περιμένει καρτερικά τη σακούλα από το Κοινωνικό Παντοπωλείο;Όταν περιμένει να πάρει τα φάρμακα του από το Κοινωνικό Φαρμακείο αν και εφόσον υπάρχει διαθεσιμότητα; Όταν του έρχονται συνεχώς ειδοποιητήρια λογαριασμών και εξοφλήσεις χρεών;Όταν του κόβουν την αναπηρική σύνταξη;Όταν η τσέπη του είναι κυριολεκτικά άδεια και ζει πλέον από συνήθεια;

Πως μπορώ να τους μιλώ για ελπίδα και για διεκδικήσεις; Πως μπορούν να με πιστέψουν;Όσο δεν υπάρχουν δομές επαρκώς στελεχωμένες για ευάλωτες και ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, όσο η αλληλεγγύη γίνεται πανάκεια στο βωμό του εθελοντισμού, όσο η προνοιακή μέριμνα τείνει να εκλείψει παντελώς;Όχι κανείς δε μπορεί να με πιστέψει πια. Γιατί η ελπίδα αρχίζει και στερεύει, γιατί η κρίση αρχίζει και κλείνει τον κόσμο στα σπίτια του. Έχει γίνει θηλιά στο λαιμό, που σφίγγει μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα.Τι άλλο μπορώ να κάνω για να με πιστέψουν λοιπόν;

Το μόνο που με κάνει να ελπίζω τελικά, είναι εκείνο το πείσμα τους. Κι όμως, μου το δείχνουν καθημερινά με το βλέμμα τους, μου το δείχνουν καθημερινά με τον τρόπο τους. Μου λένε σιωπηρά πως σε πείσμα των καιρών θα το παλέψουμε.Πως σε πείσμα των καιρών θα αντέξουμε ακόμη και αν λυγίζουμε κάποιες στιγμές.Ξέρεις,ναι,κάποιες φορές σπάνε. Το πρόσωπο τους γεμίζει δάκρυα.Και γω ίσως,σπάω κάπου μέσα μου. Το μόνο που θέλω να τους πω, είναι εκείνοι οι στίχοι του Ναζίμ Χικμέτ και ύστερα να τους χαμογελάσω: Να γελάσεις από τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο.Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.Κι αυτό που θέλω να σου πω το πιο όμορφο από όλα δε στο χω πει ακόμα.

Καλή συνέχεια,

Υγ: Τα ονόματα του κειμένου μου αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας λόγω απορρήτου 

Για όλα εκείνα τα κρυμμένα τιμαλφή!

Σε πρωτοείδα στους δρόμους, στις καταλήψεις, αλλά και σε κείνο τον Δεκέμβρη του 08. Ναι, σε είδα να τρέχεις  μαζί με τους συντρόφους σου, να διεκδικείς,να πολεμάς, να αγωνίζεσαι για το δίκαιο αλλά να φωνάζεις συνάμα και για το άδικο.Έπειτα σε είδα στους χώρους εργασίας και στα κινήματα.Στεκόσουν δίπλα μας θυμάσαι; Σε είδα να μιλάς για ελευθερίες και για ιδανικά.Σε είδα να κοιτάς με συμπόνια και κατανόηση τον άστεγο, τον άνεργο,τον μετανάστη, τον εργαζόμενο, τον γείτονα σου,εμάς...
Ναι,σε είδα να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα όλων μας,να λες θα νικήσουμε,πρέπει να νικήσουμε και θα τα καταφέρουμε. Έπειτα σε είδα να κοιτάς τους οικονομικά αδύνατους στα μάτια και να τους μιλάς για εμπιστοσύνη αλλά και για όραμα. Να τους μιλάς για μια κοινωνία ανθρώπων, για μια κοινωνία που όλοι θα μπορούν να μιλούν για αξιοπρέπεια, που θα μπορούν να μιλούν για ζωή και όχι για επιβίωση.
Πέρασε καιρός!Άλλαξες.Δεν μιλάς πια. Σωπαίνεις και συναινείς στο κάθετι που διαδραματίζεται γύρω σου.Έπαψες να μιλάς για το μέλλον αλλά και για το παρόν.Ο λόγος σου έγινε ξύλινος και δεν μας πείθει, όπως άλλωστε και οι προοπτικές που μας προτείνεις. Πρώτα, ίσως να νιώσαμε θλίψη, έπειτα απογοήτευση.Τώρα οργή και αγανάκτηση.Αλλά ξέρεις κάτι; Θα το παλέψουμε για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, για να μπορέσουμε να αντέξουμε. Για να μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο που οι άνθρωποι θα μιλάνε με χρώματα αλλά και με νότες, που θα φυλάνε σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις και έννοιες σαν κι αυτές:απροσάρμοστοι, καταπίεση,μοναξιά,τιμή κέρδος, εξευτελισμός,έτσι για το μάθημα της ιστορίας.
Δε θέλω να λέω ψέμματα, είναι δύσκολοι οι καιροί και θα ρθουν και άλλοι. Σημασία όμως έχει να παραμένεις άνθρωπος.Θα την αλλάξουμε την ζωή,είναι χρέος μας άλλωστε.Για όλα εκείνα τα κρυμμένα τιμαλφή  που δε προλάβαμε να σώσουμε.Το ακούς;!


Καλή συνέχεια!


Υγ: Το κλείσιμο του κειμένου μου είναι από το ποίημα της Κατερίνας Γώγου "Θα ρθει καιρός"
       αλλά και από το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη " Κι ηθελε ακόμη"

Το ακούς;!

Είναι αδίστακτοι το ακούς;Θέλουν τι ζωές μας,θέλουν τον αέρα που αναπνέουμε,την γη που πατούμε.Θέλουν να μας εξευτελίσουν και να μας ταπεινώσουν,θέλουν να χάσουμε το μόνο που μας έχει απομείνει,Την αξιοπρέπεια μας!Το ακούς;Όχι δε θέλουν να μας βοηθήσουν,δεν θέλουν και δεν νοιάζονται για την ευημερία μας, δεν ξέρουν τι σημαίνει να μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος, δεν ξέρουν τι σημαίνει να απλώνεις το χέρι και να βοηθάς τον άλλο ανιδιοτελώς,δεν ξέρουν τι σημαίνει να ματώνεις για να τα βγάλεις πέρα, δεν ξέρουν πως είναι να δουλεύεις ώστε να έχεις ένα ξεροκόμματο για τα παιδιά σου,Το ακούς; Ξεχνάνε όμως κάτι.Ότι ετούτος εδώ ο λαός γονατίζει παρά μόνο μπροστά στους νεκρούς του,ότι τούτος εδώ ο λαός είναι υπερήφανος και όχι σκυφτός,ότι τούτος εδώ ο λαός δεν παραιτείται και δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς και τελεσίγραφα, ότι τούτος εδώ ο λαός μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτούς, Ναι, χωρίς τις απάνθρωπες πολιτικές τους,που οδηγούν σε βέβαιο θάνατο.Το ακούς; Ας μιλήσουμε ανοιχτά. Είναι στυγνοί εκβιαστές και όχι εταίροι. Είναι εκείνοι που μιλούν για εμπιστοσύνη και αξιοπιστία  την ίδια στιγμή που στον βωμό του κέρδους έχουν θυσιάσει και συνεχίζουν να θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές.Πράγματι. Είναι οικονομικά δυνατοί και ισχυροί. Καλά θα κάνουν όμως να φοβούνται, Και ξέρεις γιατί;Γιατί το μόνο που έχουν είναι η περιουσία τους και τίποτε άλλο. Όσο για μας, να ξέρεις πως έχουμε πολλά περισσότερα από δαύτους, Ναι, έχουμε εκείνο τον πολιτισμό που αν τον χάσουμε δεν είμαστε κανείς, όπως είχε πει και η Μελίνα, Ναι, έχουμε έναν Μάνο Χατζιδάκι, έναν Μίκη Θεοδωράκη,έναν Γιάννη Ρίτσο, έχουμε τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, έχουμε να θυμόμαστε εκείνο το παιδί που μετράει τα άστρα του Μενέλαου Λουντέμη, έχουμε τον ήλιο, τον ουρανό, το φως,έχουμε αλλά και κουβαλάμε μια Ιστορία που δεν μπορεί να μπει σε κανένα χρονοντούλαπο. Το ακούς; Το σημαντικότερο όμως, είναι πως έχουμε ο ένας τον άλλον και αυτό δε μπορεί κανείς να μας το πάρει, Το ακούς; Έχουμε μάθει να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε, να παλεύουμε και να διεκδικούμε.Όχι, δε θα σκύψουμε το κεφάλι, δε θα αφήσουμε να μας σκοτώσουν.Θα το παλέψουμε γαμώτο.Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.Μη!Να είμαστε έτοιμοι,κάθε ώρα είναι η δική μας ώρα,Το ακούς; Άλλωστε αν δεν μπορέσω να το δεις και εσύ,μοιάζει σαν να μη το χω. Το ακούς;!

Καλή συνέχεια.!

Υγ: Στο κλείσιμο του κειμένου μου έχω χρησιμοποιήσει στίχους της Κατερίνας Γώγου & του Γιάννη Ρίτσου.!

«Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης»

Στις 23 Αυγούστου του 1973, ο Γιαν-Έρικ Όλσον εισήλθε στην τράπεζα «Kreditbanken» της Στοκχόλμης. Φορούσε γυαλιά ηλίου, μια περούκα με φουντωτά μαύρα μαλλιά και στα χέρια του κρατούσε ένα πολυβόλο. Άρχισε να πυροβολεί στον αέρα, φωνάζοντας στα Αγγλικά: «Το πάρτι μόλις ξεκίνησε»! Σχεδόν αμέσως έφτασαν στο σημείο δύο αστυνομικοί. Ο Όλσον πυροβόλησε και πέτυχε τον έναν στο χέρι, ενώ διέταξε τον άλλον να κάτσει σε μια καρέκλα και να τραγουδήσει. Ο αστυνομικός άρχισε να σιγοτραγουδά το «Lonesome Cowboy» του Έλβις Πρίσλεϊ. Ο Όλσον κράτησε τέσσερις ομήρους τους οποίους θα ελευθέρωνε, μόνο αν η αστυνομία πραγματοποιούσε τα αιτήματά του. Τηλεφώνησε στον Σουηδό Πρωθυπουργό, Ούλοφ Πάλμε, και απείλησε ότι θα σκότωνε τους ομήρους. Ως απόδειξη, έπιασε μία όμηρο απ’ τον λαιμό και οι κραυγές ακούστηκαν μέσα από το τηλέφωνο. Η αστυνομία περικύκλωσε την τράπεζα και ετοιμαζόταν να χρησιμοποιήσει πιο αποτελεσματικά μέσα εναντίον του δράστη. Την επόμενη μέρα, οι όμηροι μίλησαν απευθείας με τον Πάλμε. Αντί να ζητήσουν βοήθεια όμως, υποστήριξαν τους δράστες. Η όμηρος Κριστίν Ένμαρκ είπε στον Πρωθυπουργό: «Πιστεύω ότι ρισκάρετε τις ζωές μας. Εμπιστεύομαι απόλυτα τον Κλαρκ και τον ληστή. Δεν είμαι απελπισμένη. Δεν μας έχουν πειράξει. Αντιθέτως, είναι πολύ ευγενικοί.» Σε μια άλλη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρωθυπουργό, η Ένμαρκ ζήτησε να αφήσουν τους δράστες να δραπετεύσουν μαζί με τους ομήρους.

 Στις 26 Αυγούστου, η αστυνομία άνοιξε μία τρύπα στο πάτωμα του διαμερίσματος πάνω απ’ το χρηματοκιβώτιο.Για δύο μέρες, συζητούνταν πιθανοί τρόποι διάσωσης των ομήρων. Οι όμηροι δεν τους ακολούθησαν. Αρνούνταν να βγουν απ’ το χρηματοκιβώτιο, μέχρι να σιγουρευτούν ότι οι δράστες θα μεταφέρονταν στη φυλακή σώοι και αβλαβείς.Οι κλέφτες συνελήφθησαν. Όταν οι δράστες επιβιβάστηκαν στην κλούβα και οι όμηροι βγήκαν στο δρόμο, η Ένμαρκ τους αποχαιρέτησε και φώναξε στον Όλοφσον: «Κλαρκ, θα τα πούμε σύντομα». Ο Όλσον καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκισης και αρραβωνιάστηκε μία απ’τις πολλές θαυμάστριές του, που του έστελναν γράμματα στη φυλακή. Ο ψυχίατρος και εγκληματολόγος Νιλς Μπέγιεροτ ήταν ένας από τους συμβούλους της αστυνομίας κατά τη διάρκεια της ομηρίας. Δημιούργησε και χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» για να περιγράψει τη συμπάθεια που έτρεφαν οι συγκεκριμένοι όμηροι για τους δράστες.

Αυτή λοιπόν, η ιδιότυπη σχέση μεταξύ του θύτη και του θύματος θα λέγαμε αδιαμφισβήτητα ότι είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, μιας και ο ίδιος ο λαός χρόνια τώρα αλλά ειδικότερα τούτες τις μέρες πάσχει μαζικά από ένα τέτοιου είδους σύνδρομο. Πρώτα και κυρίαρχα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τον ρόλο του θύτη έρχονται να διεισδύσουν στην καθημερινότητα του μέσου Έλληνα αλλά και της μέσης Ελληνίδας νοικοκυράς με απώτερο σκοπό την παρουσίαση μιας  οπτικής που δεν συνάδει με την πραγματικότητα αλλά και που παγιώνεται μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα. Άλλωστε το θύμα πάντα επιλέγει να μοιάσει σε κείνο το πρόσωπο που με άμεσο ή έμμεσο τρόπο καταφέρνει να τον εξουσιάσει. Ποιοί είναι όμως εκείνοι που λειτουργούν σχεδόν εκβιαστικά κάτω από το πρίσμα της τρομοκρατίας στα εξιλαστήρια θύματα τους;

Έγκριτοι ας πούμε δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, βουλευτάδες, άνθρωποι του πνεύματος, διαφημιστικές εταιρίες,  η ίδια η εργοδοσία, η μισθωτή σκλαβιά, ο εργασιακός μεσαίωνας, τα τελεσίγραφα για μη καταβολές των μισθών και των δεδουλευμένων, τα τελεσίγραφα για οριστικό κλείσιμο των τραπεζών καθώς και όλη αυτή η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση που στήνεται πολύ καλά μπροστά στο βωμό των συμφερόντων και του κέρδους. Ξέρεις, μπροστά στο φόβο ο άνθρωπος γίνεται πολύ εύκολα εκείνο το θύμα που αρχίζει να αποκτά εμμονικές σχεδόν τάσεις με τον ωμό εκβιαστή του, στη προκειμένη περίπτωση το ίδιο το κράτος. Μιλάμε πλέον ανοιχτά για μια απροκάλυπτη σχέση μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Μεταξύ ενός σάπιου κοινωνικού κράτους που έχει καταπατήσει σχεδόν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα αλλά και εκείνου που υποτάσσεται σιωπηρά σε κάθε τι διαδραματίζεται γύρω του.

Για πόσο ακόμη άραγε, κάποιος μπορεί να αντέξει τον εκβιαστή του; Για πόσο ακόμη άραγε κάποιος μπορεί να συνεχίσει να ακολουθεί πιστά εκείνον που του κλέβει με μένος το μέλλον, τη ζωή και την αξιοπρέπεια του; Μήπως ήρθε η ώρα να αποδεσμευτούμε από αυτό το μαζικό «Σύνδρομο της Στοκχόλμης»  για να μπορέσουμε να σπάσουμε επιτέλους τις αλυσίδες; Άλλωστε, να Κοίτα. Μόλις στρίψεις στη γωνιά βγαίνεις στον ουρανό. Γιατί αργούμε;

Ψυχή Βαθιά τούτες τις ώρες, τίποτε άλλο.! Καλή συνέχεια,

Ιστορικές Πηγές:Μηχανή του Χρόνου

Εθνικός Διχασμός.!

Ένας ολόκληρος λαός που χει γνωρίσει από τα μέσα τον εμφύλιο, που χει μάθει από πολύ νωρίς τι σημαίνει πείνα, τι σημαίνει να ματώνεις για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου, που χει μάθει πολύ καλά τι σημαίνει να πηγαίνεις εξορία,που χει ζήσει κάτω από το δικτατορικό καθεστώς , που έχει κάνει δύο και τρείς δουλειές για να τα φέρει βόλτα, που χει έρθει αντιμέτωπος με τη φτώχεια, την ανεργία αλλά και την κοινωνική εξαθλίωση, ένας λαός που έχει νιώσει στο πετσί του απανωτές απογοητεύσεις, που έχει χάσει κοντινά του πρόσωπα εξαιτίας αυτής της ύπουλης ψυχικής ασθένειας, της κατάθλιψης, που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει οικονομική κρίση, περικοπές, αμισθί εργασία και αβεβαιότητα για το μέλλον, που γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει ανασφάλιστη εργασία και που νιώθει εγκλωβισμένος σε αυτή αλλά και ένας λαός που ακόμα προσπαθεί ώστε να συνεχίσει να είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής έχει μοιραστεί στα δύο. Ναι,στα δύο.Κυριάρχος όλων ο φόβος. Ο φόβος για το τι θα πεις στον γείτονα σου, στο μανάβη της γειτονιάς, στον εργοδότη σου, στο περαστικό αλλά και στον διπλανό σου στο Μετρό. Κάποτε, είχαμε μάθει βλέπεις να ακούμε, να συζητάμε και αν μη τι άλλο να κάνουμε εποικοδομητικές συζητήσεις παρά τις διαφορές και τις αντιθέσεις, παρά τις διαφορετικές πολιτικές αναλύσεις και ιδεολογίες. Τώρα, έν μία νυκτί γίναμε οι Μεν και οι Δε, γίναμε ξαφνικά εχθροί, χωριστήκαμε σε στρατόπεδα, γίναμε εκείνο το τέρας που μισούσαμε, βριζόμαστε και σπρωχνόμαστε στις ουρές των τραπεζών, στα σούπερ μάρκετ, φτάσαμε στο σημείο να μη μιλάμε ο ένας στον άλλον, να είμαστε ειδικοί όλων, οι μεν εμφανίζονται ξαφνικά σαν ήρωες έτοιμοι να αλλάξουν τον κόσμο και οι δε έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να μην υπερισχύσουν οι άλλοι. Αυτό είμαστε λοιπόν; Αυτός είναι ο λαός μας; Αυτό είναι το ανάστημα που μπορεί να επιδείξει κανείς τέτοιες ώρες; Με Φωνές και με ανταλλαγή κατηγοριών δυστυχώς δεν άλλαξε ποτέ κανενάς κόσμος! Ότι αποφασίσει αυτός ο έρμος ο λαός αυτή τη Κυριακή θα είναι δυστυχώς κάτω από καθεστώς πίεσης που του ασκείται ήδη, καθημερινά τόσο από τα μέσα ενημέρωσης όσο και από τον τύπο αλλά και κάτω από καθεστώς μιας δημιουργικής ασάφειας τόσο από τη μία όσο και από την άλλη πλευρά. Σε καμία περίπτωση όμως,δε μπορεί κανένας να εκβιάσει το οτιδήποτε από κανέναν, ο καθένας επιλέγει και πράττει με βάση τι ζωή που θέλει να έχει από δω και πέρα, με βάση το μέλλον του αλλά και με βάση το μέλλον των παιδιών του. Εκείνος άλλωστε είναι πολίτης τούτης εδώ της χώρας και εκείνος επιλέγει με βάση τι θεωρεί καλό και ωφέλιμο για εκείνον. Το μόνο που πρέπει να γνωρίζει όμως, είναι πως αυτή του,την επιλογή θα την κουβαλά πιθανώς για μια ζωή, άρα είτε στην μία είτε στην άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσε να μην είναι άμοιρος των ευθυνών του για το τι μέλλει γενέσθαι. Δική σου λοιπόν η επιλογή, δικό σου και το μέλλον. Αν ρωτούσες εμένα πάντως, θα σου λεγα εκείνα τα λόγια που χε πει κάποτε ο  Μάνος Χατζιδάκις, "πως δηλαδή κανείς δε θέλει να πιστέψει πως βασικό μας αίτημα υπήρξε πάντα και είναι ο ουρανός. Κι όχι μόνο δικό μας, αλλά και ολόκληρων λαών. Πάντα επιμένουν να μας διδάσκουν αυτό το κάπως ύποπτο: επιστροφή στη γη. Μας αποκρύπτουν πως το φυσικό μας είναι να πετάμε, πως στην τελειωτική μορφή μας θα ‘χουμε φτερά.Γι’ αυτό και ανέκαθεν η νοσταλγία των ουρανών στα όνειρα των εφήβων, των εραστών και των παρθένων"

Καλή συνέχεια. Α, και Ψυχή Βαθιά.!




*Tο κλείσιμο του κειμένου μου, αποτελεί σχόλιο του Μ. Χατζιδάκι όπως ακούστηκε στο Τρίτο πρόγραμμα τον Ιούνιο του 1979.

ΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΠΩΣ ΒΑΣΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΤΗΜΑ ΥΠΗΡΞΕ ΠΑΝΤΑ ΚΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ. Κι όχι μόνο δικό μας, αλλά και ολόκληρων λαών. Πάντα επιμένουν να μας διδάσκουν αυτό το κάπως ύποπτο: επιστροφή στη γη. Μας αποκρύπτουν πως το φυσικό μας είναι να πετάμε, πως στην τελειωτική μορφή μας θα ‘χουμε φτερά. Γι’ αυτό και ανέκαθεν η νοσταλγία των ουρανών στα όνειρα των εφήβων, των εραστών και των παρθένων». [Πηγή: www.doctv.gr]

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΠΩΣ ΒΑΣΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΤΗΜΑ ΥΠΗΡΞΕ ΠΑΝΤΑ ΚΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ. Κι όχι μόνο δικό μας, αλλά και ολόκληρων λαών. Πάντα επιμένουν να μας διδάσκουν αυτό το κάπως ύποπτο: επιστροφή στη γη. Μας αποκρύπτουν πως το φυσικό μας είναι να πετάμε, πως στην τελειωτική μορφή μας θα ‘χουμε φτερά. Γι’ αυτό και ανέκαθεν η νοσταλγία των ουρανών στα όνειρα των εφήβων, των εραστών και των παρθένων». [Πηγή: www.doctv.gr]

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΠΩΣ ΒΑΣΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΤΗΜΑ ΥΠΗΡΞΕ ΠΑΝΤΑ ΚΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ. Κι όχι μόνο δικό μας, αλλά και ολόκληρων λαών. Πάντα επιμένουν να μας διδάσκουν αυτό το κάπως ύποπτο: επιστροφή στη γη. Μας αποκρύπτουν πως το φυσικό μας είναι να πετάμε, πως στην τελειωτική μορφή μας θα ‘χουμε φτερά. Γι’ αυτό και ανέκαθεν η νοσταλγία των ουρανών στα όνειρα των εφήβων, των εραστών και των παρθένων». [Πηγή: www.doctv.gr]

Ας αποδομήσουμε το Παρελθόν για να φτιάξουμε το Μέλλον.!

Ας αποδομήσουμε το παρελθόν, για να μπορέσουμε να πάρουμε πίσω εκείνο το χαμόγελο που κάποιοι μας στέρησαν, για να μπορέσουμε να αντέξουμε, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, για να μπορέσουμε να λεγόμαστε ακόμη άνθρωποι...Ας αποδομήσουμε το παρελθόν, για να μπορέσουμε να κοιτάζουμε στα μάτια όλους εκείνους.Ναι, όλους εκείνους τους ανέργους, τους αστέγους, τους συνταξιούχους, τους μη έχοντες, τους ανασφάλιστους, εκείνους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας αλλά και εκείνους που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την ψυχική νόσο...Ας απόδομήσουμε το παρελθόν για να μπορέσουμε να βγούμε από το σκοτάδι,για να μπορέσουμε να κοιτάζουμε και πάλι το φως, για να κοιτάζουμε και πάλι τον ήλιο, να κοιτάζουμε και πάλι εκείνο τον ουρανό,άλλωστε δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει...Ας αποδομήσουμε το παρελθόν, για να μπορούμε να μιλάμε για μια κοινωνία ανθρώπων, για μια κοινωνία που ο άνθρωπος θα είναι η απάντηση σε όποια και αν είναι η ερώτηση, για μια κοινωνία που ο τομέας της Υγείας και της πρόνοιας θα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της , για μια κοινωνία ίσων ευκαιριών αλλά και για μια κοινωνία που θα σέβεται και θα αγωνίζεται για το διαφορετικό αλλά που θα αγωνίζεται και για τα δικαιώματα των πολιτών της.Για μια κοινωνία που θα επικεντρώνεται στις πραγματικές και ουσιαστικές ανάγκες των ίδιων των ανθρώπων. Άλλωστε, η κοινωνία μας νοσεί και αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Το μόνο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε κατάματα τις όποιες παθόγένειες υπάρχουν ώστε να μπορέσουμε να βρούμε την ρίζα του προβλήματος και να μπορέσουμε έτσι να φτιάξουμε ξανά τον "κόσμο" από την αρχή. Πίστεψε με, Μπορούμε!
Κάποιος, ίσως πει ότι αυτό που περιγράφω είναι Ουτοπικό. Αλλά ξέρεις κάτι;'Θα θελα να είναι.
Άλλωστε ουτοπία είναι κάτι που όταν κάνεις ένα βήμα προς το μέρος του, αυτό απομακρύνεται δύο. Όταν κάνεις δύο αυτό απομακρύνεται τέσσερα, όταν κάνεις τρία αυτό απομακρύνεται έξι και ούτω καθ' εξής...Και σε τι χρησιμεύει η ουτοπία;Σε βοηθάει να προχωράς όλο και πιο μπροστά...
Ας αποδομήσουμε το παρελθόν,για να μπορέσουμε ξανά να ελπίζουμε,για να μπορέσουμε ξανά να ονειρευόμαστε,για να μπορέσουμε να φτιάξουμε το παρόν αλλά και το μέλλον,για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια σε τούτη έδω τη κοινωνία.
Έχουμε Χρέος να το κάνουμε.Και ξέρεις γιατί;Γιατί αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,γιατί αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου από τα ξένα βήματα,γιατί αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,γιατί αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο...

Εγώ θα το κάνω,εσύ;!

Καλή συνέχεια.!



To κλείσιμο του κειμένου μου είναι από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, "Αυτά τα δέντρα"

Μένουμε Ευρώπη;!

Δε ξέρω αν έτυχε ποτέ να σου μιλήσω για μένα, για κείνους, για μάς...Ναι, για κείνη τη γενιά που κάποτε ήταν οπλισμένη με όνειρα για το μέλλον της, για κείνη τη γενιά που ήλπιζε πως κάτι θα άλλαζε, πως τίποτε δε θα θύμιζε αυτή τη σαπίλα του παρελθόντος, πως τίποτα δε θα την εμπόδιζε να εξελιχθεί αλλά και να πραγματοποιήσει όλους εκείνους τους στόχους που είχε θέσει κάποτε.Ναι, για κείνη την γενιά θέλω να σου μιλήσω σήμερα. Εκείνη την γενιά που έχει μείνει άνεργη, για κείνη την γενιά που ζει ακόμη με τους γονείς της αλλά και που συντηρείται από αυτούς, για κείνη τη γενιά που περιμένει στις ουρές του ΟΑΕΔ, για κάποιο πεντάμηνο κοινωφελές πρόγραμμα, για κείνη τη γενιά που έχει νιώσει την μαύρη εργασία πολύ καλά στο πετσί της, για κείνη τη γενιά που μένει απλήρωτη μήνες ολόκληρους,για κείνη τη γενιά που έχει μάθει να είναι απασχολούμενη και όχι εργαζόμενη, αλλά και για κείνη τη γενιά που πίνει νερό στο όνομα του εθελοντισμού. Είναι εκείνη η γενιά που βιώνει καθημερινά την απόρριψη αλλά και την ματαίωση. Εκείνη η γενιά που νιώθει θλίψη,απόγνωση  αλλά και που φλερτάρει επικίνδυνα με την κατάθλιψη...
 Ξέρεις, πολλοί έφυγαν και βρήκαν τις τύχες τους έξω, έγιναν ας πούμε μετανάστες με πτυχία, άλλοι πάλι δεν στάθηκαν και τόσο τυχεροί και μάζεψαν ξανά τις βαλίτσες τους για εδώ, βλέπεις τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται...Η Ανεργία μαστίζει σε πολλές χώρες του κόσμου ενώ τα Mini jobs(Εργασία με 400euro, όπως τα κοινωφελή) καλά κρατούν στις περισσότερες πόλης της Γερμανίας. Άξιο αναφοράς δε, είναι το πολύ καλό σύστημα ύγειας στις Βόρειες χώρες αγνοώντας όμως κανείς τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών στις χώρες αυτές. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, κανένας δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Χρειάζεται συνεχής και διαρκής αγώνας για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια σε όποιον τόπο και αν βρεθούμε...Ξέρεις, εμένα αυτός εδώ είναι ο τόπος μου.Να, αναμνήσεις, άνθρωποι, μνήμες, το παρελθόν μου αλλά και το μέλλον όλα εδώ. Εδώ, από όπου άρχισαν όλα...
Αλήθεια όμως, σε ποιά Ευρώπη  θέλουμε να μείνουμε; Σε κείνη την Ευρώπη που εξεφτιλίζει κάθε μέρα τις ζωές μας; Σε κείνη την Ευρώπη που περιμένει να σκύψουμε το κεφάλι και να ακολουθήσουμε με τυφλή υπόταγη το κάθετι; Σε κείνη την Ευρώπη που θέλει τον φτωχό φτωχότερο και τον πλούσιο πλουσιότερο;Σε κείνη την Ευρώπη που έχει ως στόχο τις ομαδικές απολύσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και την μείωση των μισθών και των συντάξεων; Η μήπως σε κείνη την Ευρώπη που εφαρμόζει απάνθρωπες πολιτικές για τους Μετανάστες και του Πρόσφυγες και που γεννά πολέμους ; Ξέρεις, καμία συμφωνία δεν είναι έντιμη, όπως και κανένας συμβιβασμός. Λένε, πως από το χειρότερο και το λιγότερο κακό πρέπει να επιλέγεις πάντα το λιγότερο κακό. Εγώ αυτό που ξέρω και πάντα θα το λέω περίτρανα είναι πως η δική μου η γενιά δεν θα συμβιβαστεί με τίποτε λιγότερο από τα πάντα. Ας κάνουμε ρήξη με το παρελθόν για να μπορέσουμε να χτίσουμε το μέλλον αλλά και για να μπορέσουμε να φτιάξουμε ένα κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων.
Το ξέρω, διστάζεις, σου παν θα χάσεις τα πάντα αν κάνεις πίσω τώρα και δεν υποταχθείς αλλά ξέρεις κάτι; Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ,αν δεν καούμε εμείς, πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη;!

Καλή συνέχεια.!

Το κλείσιμο του κειμένου μου είναι από το ποίημα " Όπως ο Κερέμ" του Ναζίμ Χικμέτ