Υπερασπίζομαι την αναρχία(Διαχρονική πάντα Κατερίνα γώγου)

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ' ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

Πέφτει η αυλαία σήμερα για το φεστιβάλ των Hippes στα Μάταλα

Τα παιδιά των λουλουδιών συναντληθηκαν και πάλι σε μια μεγάλη γιορτή που διοργανώθηκε στην Κρήτη. Πρόκειται για το Matala Festival που  διεξήχθει από τις 11 έως τις 13 Ιουνίου. Στο φεστιβάλ συμμετείχαν πάνω από πενήντα καλλιτέχνες. Στο πλαίσιό του, υπήρξαν εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας, graffiti art, εκθέσεις δίσκων βινυλίου της περιόδου 60 και 70, παρέλαση αυτοκινήτων Hippie Style, και πολλές εκπλήξεις. Τα Μάταλα έχουν γεμίσει από σήματα ειρήνης και οικολογικά μηνύματα. Το φεστιβάλ ήταν μια ιδέα του Γερμανού συγγραφέα, Arn Strohmeyer, που  η αγάπη του για την Κρήτη τον οδήγησε στη δημιουργία ενός λευκώματος με το όνομα «The Myth of Matala». Μέσα σε αυτό αναλύει 12 ιστορίες πρώην hippies που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά από τους ίδιους στα Μάταλα στις 11 Ιουνίου. 

Με αφορμή αυτή τη γιορτή των hippies, ας θυμηθούμε το φεστιβάλ-σύμβολο της δεκαετίας του 60 που παραμένει αξεπέραστο, όχι μόνο για όσους ήταν εκεί, αλλά και για όλους όσους αγαπούν τη ροκ μουσική. 

Στις 15 Αυγούστου 1969 ξεκίνησε το μεγαλύτερο φεστιβάλ όλων των εποχών, το σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, η γιορτή της μουσικής, της αγάπης και της ειρήνης: το Woodstock. Το όνομά του απέκτησε μυθικές διαστάσεις όχι μόνο γιατί συγκέντρωσε τους μεγαλύτερους rock stars εκείνης της εποχής στην ίδια σκηνή, αλλά κυρίως γιατί τα άτομα που βρέθηκαν εκεί μοιράζονταν το κοινό όραμα της προσωπικής ελευθερίας, της παγκόσμιας ειρήνης και της ανιδιοτελούς αγάπης.

Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα των John Roberts και Joel Rosenman, οι οποίοι θέλησαν να μεγαλώσουν τις ήδη τεράστιες περιουσίες τους. Όμως το Woodstock Music And Art Fair εξελίχθηκε σε μια ελεύθερη συναυλία που τελικά οι διοργανωτές της δεν έβγαλαν σχεδόν καθόλου χρήματα. Αν και, αρχικά, υπήρχε μεγάλη ανησυχία για το αν θα γίνει το φεστιβάλ γιατί σχεδόν τίποτα δεν ήταν έτοιμο, τελικά, το πρωί της 15ης Αυγούστου βρίσκονταν όλα στη θέση τους. Μοναδικό εμπόδιο σε όλο το τριήμερο στάθηκε η βροχή, η οποία έπεφτε συνεχώς, αλλά δεν πτόησε καθόλου τους 500.000 hippies που είχαν ήδη συγκεντρωθεί και απολάμβαναν αυτή τη μαγική, ανεπανάληπτη μουσική συνάντηση.

Οι καλλιτέχνες που ανέβηκαν στην σκηνή του Woodstock ήταν μερικοί από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μουσικής.

Ο Richie Havens ήταν αυτός που άνοιξε το τριήμερο, ερμηνεύοντας το Freedom. Αργότερα ανέβηκε στην σκηνή ο Ravi Shankar, ο κυριότερος εκπρόσωπος της Ινδικής μουσικής στη Δύση. Την επόμενη μέρα εμφανίστηκε ο Santana με τη μπάντα του, η Janis Joplin με τους Kozmic Blues Band και οι θρυλικοί The Who, που κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους, όρμησε στη σκηνή ο ακτιβιστής Abbie Hoffman, άρπαξε το μικρόφωνο από τον τραγουδιστή και μιλούσε στον κόσμο. Τον σταμάτησε όμως, πολύ γρήγορα ο κιθαρίστας του γκρουπ, Pete Townshend, που τον χτύπησε με τη κιθάρα του και τον κατέβασε από την σκηνή. Η Τρίτη μέρα ξεκίνησε μουσικά με τους Jefferson Airplane. Την σκυτάλη πήρε ο Joe Cocker, ο οποίος εντυπωσίασε με την ερμηνεία του στο τραγούδι των Beatles «With a Little Help from My Friends». Ακολούθησαν οι Sha-Na-Na και φυσικά ο αξεπέραστος Jimi Hendrix, με την εμφάνιση του οποίου, το πρωί της 18ης Αυγούστου τελείωσε το Woodstock.
   
Το φεστιβάλ του Woodstock δίνει σε όλους μας ένα μήνυμα ελπίδας ότι μπορούμε όλοι μαζί να περάσουμε ένα ειρηνικό τριήμερο αφήνοντας την αγάπη μας για την καλή μουσική να μας ενώσει. 

3days:Peace and music :)

  

Πηγή:http://fairy-artsoul.blogspot.com/2011/06/hippies.html

DEBTOCRACY

Το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών και το οποίο θα διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

      Οι συντελεστές του Debtocracy συνομιλούν με ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Οι δημοσιογράφοι Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, παρακολουθούν την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.Έχοντας πραγματοποιήσει γυρίσματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μέσα από κινούμενα σχέδια και animation, το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από τη δεκαετία του '70 και εξηγεί τις έννοιες του απεχθούς και του παράνομου χρέους που βαραίνουν και την Ελλάδα....Σενάριο-Σκηνοθεσία: Άρης χατζηστεφάνου

Μαριναλέντα, η γη της ουτοπίας...

«Η οικονομική κρίση είναι μια μεγάλη απατεωνιά, η μεγαλύτερη στην ιστορία του καπιταλισμού. Το ΔΝΤ είναι μια σπηλιά με ληστές. Αυτοί είναι οι φταίχτες για ό,τι γίνεται - για την ανισότητα που υπάρχει στον κόσμο», υποστηρίζει ο Ισπανός Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, ο επί 31 χρόνια κομμουνιστής δήμαρχος της Μαριναλέντα..
     Η Μαριναλέντα, στην επαρχία της Ανδαλουσίας, είναι μια κοινότητα 2.700 κατοίκων που δεν αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας. Οι κάτοικοι ανήκουν στον τοπικό συνεταιρισμό και εργάζονται 6,5 ώρες την ημέρα έχοντας όλοι το ίδιο ημερομίσθιο (45 ευρώ), ανεξάρτητα αν απασχολούνται στους αγρούς ή στο τοπικό εργοστάσιο μεταποίησης των προϊόντων. Τα έσοδα δεν μοιράζονται αλλά επενδύονται στον συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν νέες δουλειές. Στο χωριό δεν υπάρχει παπάς και αστυνομικός, ενώ η ενοικίαση ενός σπιτιού στοιχίζει 15 ευρώ τον μήνα.

<<Το όνειρό μου είναι να δημιουργήσω μια κοινωνία χωρίς τάξεις, χωρίς πλούσιους και φτωχούς», λέει ο 55χρονος δήμαρχος>>

Zeitgeist

Ξέρεις οι οικονομολόγοι στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου οικονομολόγοι.Είναι προπαγανδιστές της αξίας του χρήματος. Αυτό το σύστημα είναι πιο σπάταλο.Έτσι ουσιαστικά δεν έχετε να κάνετε με ένα οικονομικό σύστημα αλλά θα έλεγα στο σημείο αυτό με ένα αντί-οικονομικό σύστημα...

Κατάθεση ψυχής από τον Giorgio Gaber....

Spanish Revolution

http://www.youtube.com/watch?v=N-M60d5idFE&feature=player_embedded 


Θα κρατήσω τα παρακάρω λόγια: Την αλλαγή όσο και να θέλουν δεν μπορούν να την αποφύγουν...΄Κοινή γνώμη΄ δεν υπάρχει πια..Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους..1)Δεν μας ανατρέφουν πια σαν σκεπτόμενα όντα 2) Φταίει σήμερα η εξουσία που  είναι οικονομική εξουσία και ελέγχει τα μέσα  ενημέρωσης.Με αποτέλεσμα  η τηλεόραση να γεμίζει με σκουπίδια τα μυαλά των ανθρώπων. Πρέπει να συνεχίσουμε να κερδίσουμε μάχες, πρέπει να δοθούν ανεξάρτητα αν χάσουμε η κερδίσουμε..Πρέπει να δοθούν ακόμη και....για να δοθούν. Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, και λέω όχι δεν είναι απλώς εφικτός είναι βέβαιος..Ένας διαφορετικός κόσμος είναι κάτι σίγουρο...